Eerst komt het eten, dan de moraal. Bij Schuttelaar en het Ministerie van ELI werkt de wereld precies andersom

Moet visserij innoveren omdat de markt/doorsneeconsument dat vraagt, of omdat een combinatie van overheid en NGO’s dat afdwingt vanuit een- niet democratisch vastgestelde- beleidswens? Volgens mij is het antwoord op die vraag de sleutel tot commercieel succes van een innovatie die crisisbestendig is. Of juist de weg tot verdere lastenverzwaring en overheidsafhankelijkheid.

Marcel Schuttelaar= Milieudefensie= Afdwingen Utopie via overheid
Die vraag -voor wie innoveren we- ontbrak volgens mij op de eerste Innovatiedag voor visserij in Utrecht op 17 november. Schuttelaar en Partners– faciliteert vissers uit naam van het Ministerie van EL&I en het Innovatienetwerk hoe zij moeten ‘innoveren voor de duurzaamheid’, iets in die geest. Oprichter Marcel Schuttelaar is (ex)Milieudefensie-activist. Schuttelaar en Partners is Milieudefensie in Maatpak. Ongetwijfeld omgord met wat blonde communicatiebabes die het gifgroene kleurtje verdunnen.

Wiens maatschappelijk belang praten we over?
Er zou ‘maatschappelijke druk’bestaan, zo beweerde ook Dirk Duijzer. Van de bank, wiens volle dochter in innovatieve hypotheken handelde en daarmee aan de wieg van de crisis stond. Happy Planet Happy People Dirk? Dus in dit blog de vraag: WIE zijn dat maatschappelijk belang, hoevéél mensen die meer vis eten na deze door ‘maatschappelijk belang’afgedwongen innovatie? Dat is de markt, en wie meer wil verdienen moet méér verkopen, niet minder.

Het ‘Maatschappelijk belang’van Schuttelaar past in één Prius
Op de KLV-dag in Wageningen leerde ik Marcel Schuttelaar kennen als de typisch Groen Linkse utopist, die boos wordt zodra iemand zijn vastgeroeste Club van Rome-denken (de koek is op)bevraagt.
Schuttelaar heeft waarschijnlijk dus meer met moraal (wat men zou moeten kopen als wij genoeg druk zetten) dan met markt (wat mensen kopen en willen) Afgemeten aan stemgedrag van de Nederconsument is Schuttelaars moraalwinkel duidelijk niet belangrijk: de voltallige fractie van Groen Links past in één Prius.

Wat voegt Schuttelaar dus toe aan visserij?

    Kretologie over ‘Blueports’ en ‘duurzaam'(wat is dat?). Sommige mensen – vooral bij de overheid- geloven dat taalinnovatie en toverwoorden vanzelf toegevoegde waarde creëren.

Volgens mij kan iedere visser op zee wel gekke woorden verzinnen. Als ik een kist schol op mijn tenen liet vallen in zo’n blauwe haven midden in een convenant vol netwerken op weg naar mijn taskforce, zou ik ook allerlei innovatieve taal uitslaan. Of dat de verkoop zou helpen…

Er kan nog meer bemoeienis bij…
Men beweert bij het Ministerie van ELI dat milieuclubs – want dat is Schuttelaar en Partners- ‘maatschappelijke organisaties’ zijn die aan de overlegtafel MOETEN, ze zijn steevast favoriet overheidspartner: terwijl ze dus hoogst waarschijnlijk een zeer klein minderheidsbelang vertolken en agenda- in plaats van marktgedreven zijn. Het is onwaarschijnlijk dat deze zéér kleine politieke minderheid zelf marktwaarde voor visserij creëert.

Eerst het eten, dan de moraal
Zoals Berthold Brecht al vaststelde: eerst het eten, dan de moraal. Zo werkt de markt/ u als consument in het dagelijks leven. Ik heb nog nooit iemand bij de viswinkel ontmoet (het Haringhuis in Scheveningen zondag nog) die bij de kibbeling vroeg: ‘wat voor vismethode is hier gebruikt?’, of die in het restaurant zijn bord met overheerlijke schol woest opzij schoof: ‘ja, maar, neee, is hiervoor de bodem beroerd!!’. Ligt het aan mijn ondeskundigheid, of zou zo iemand het lachertje in het restaurant zijn?

Maar bij Schuttelaar werkt de wereld precies andersom als we maar genoeg druk zetten.
Je kunt je afvragen of Marcel Schuttelaar je wel kan helpen bij meer visverkoop, want hij handelt in de eerste plaats in moraal, die hij via overheidsdwang wil doorduwen. Daarom zijn milieuclubs ook favoriete partners bij het Ministerie van ELI bij het doorduwen van voorgekookt beleid als in Natura 2000: ze versterken de ambtelijke macht, omdat ze de zelfde strategie nastreven en zo elkaar versterken.

Meer overheidsbemoeienis om een vaststaande agenda door te duwen, los van wat de markt vraagt. Als Stichting de Noordzee mijn schol serveert is hij 30 procent kleiner/duurder (zij willen 30 procent van de Noordzee op slot zetten). Terwijl het enige criterium op de markt- de vriend van de visserij- is: hoe lekker is het, en hoe duur is het.

136 is meer dan 4
Dus innovatie die een product duurder maakt, richt zich op de 4 Groen Links zetels in de Kamer en de Duurzame 100, waaronder veel van die integere bankiers zitten die onze economie innoveerden met Subprime-oplossingen. Dat zijn er samen 104 van de 16.999.896 Nederlanders.

De Dierenpartij eet principieel niet mee: die knagen met de nieuwe Staatssecretaris van ELI Co Verdaas op een wortelsalade met tofuburger, overgoten met een sausje morele superioriteit. En zoals Simon Rozendaal al vast stelt in zijn Encyclopedie van Nutteloze Feiten, laten zij daarbij veel meer winden.

Ik zou me richten – juist in tijden van crisis- op de overige 136 en de meerderheid die nooit aan ‘ongedefinieerd duurzaam’denkt en gewoon lekker wil eten. Verantwoorde visserij- zoals Johan Nooitgedagt van de Vissersbond het liever noemt- is dan ruim voldoende. Maar ik ben dan ook niet in marketing afgestudeerd en geen deskundige.

Print Friendly, PDF & Email