Milieucommissaris Potocnik: verlengstuk bureaucratische en financiele elite. Vijand van vrij burgerschap en nationale soevereiniteit

Op de Dagelijkse Standaard weer eens een interessante boekbespreking: ‘Het Volk als onderpand’,van Ad Broere’s duik in de financiële wereld onder onze (Europese) economie getiteld ‘Geld komt uit het niets’: hoe een internationale elite waarde uit niets creëert (papier, CO2-derivaten), en belang heeft bij de opheffing van de soevereiniteit van natiestaten in Europa: exact hetgeen de internationale milieubeweging ook beoogt via de COP-klimaatconferenties en RIO (Reshaping International Order). Met als laatste interessante waarneming:

Het boek besluit met de noodzaak van een nieuwe manier van denken over het financiële stelsel, een nieuw paradigma. Achter het masker van zogenaamde filantropie, maatschappelijke betrokkenheid, zogenaamde duurzaamheid en zorg voor het milieu schuilt een meedogenloos masker van macht en hebzucht. Hear hear!

Internationale groene NGO’s in Westen verlengstuk van overheid/corporate power
Sluit mooi aan op onze berichtgeving over twee veel op Climategate besproken waardecreaties uit niets, CO2-windhandel en ‘Biodiversiteit-bonds’ via habitatbankieren.

De internationale milieubeweging is hier actief protagonist- zoals het Wereld Natuur Fonds– of usefull idiot bij het versterken van macht van graaiende politici die overheidsinvloed inzetten voor privégewin, een selecte groep multinationals en een financiële elite.

….met de grootste kantoordichtheid ter wereld in Europa
Zie in deze studie van de KU Leuven (bijlage 4) hoe het kantorennetwerk van clubs als Friends of the Earth (‘Friends of the European Union), Greenpeace en WWF in Europa zit oververtegenwoordigd, opeengeclusterd. Met liefst 4 kantoren, waarvan 2 hoofdkantoren- in Amsterdam.

Waarbij de Europese Commissie het WWF-lobbykantoor per jaar 6,5 ton euro betaalt om haar beleid (meer Europa, meer windmolens) toe te juichen, FOE vangt 4 ton euro lobbysubsidie per jaar. WWF vangt miljoenensubsidies van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Vraag je een verantwoordelijke EU-ambtenaar in Brussel naar de rationale, antwoordt hij: ‘ze hebben de zelfde doelen als ons’.

Waarmee de term NGO een ironische bijklank krijgt. Niet Gekozen Organisatie dekt de lading beter of Extended Government.

Stel jezelf de vraag: Waarom zijn die clubs híer oververtegenwoordigd?
Terwijl in het rijke Westen de milieuproblemen dankzij een beter functionerende overheid en beter opgeleide welvarende burgers toch aanmerkelijk beter onder controle zijn, dan in landen als Nigeria waar een kleine elite alle voordelen heeft. Veel milieuproblematiek- zoals de olievervuiling in Nigeria- hangt samen met niet functionerende overheid en corruptie zo signaleert ook Andy Revkin in de NY Times.

Daar waar de overheid niet functioneert, zijn ook nauwelijks internationale milieuclubs actief: ze zijn alleen daar actief waar de overheid ze faciliteert/inkapselt in haar eigen doelen. Milieuclubs hebben géén macht waar ze wél nodig zijn, en wel macht waar ze niet nodig zijn: lokale/regionale organisaties en burgerverbanden kunnen het daar prima af zónder kosmopolitische bemoeiclubs. We zien dat ook bij ‘internationale natuurbescherming’, waar NGO’s voor vervangende overheid willen spelen om falende controle op stroperij tegen te gaan.

Groene NGO’s gefaciliteerd dóór de overheid
NGO’s zijn geen vervanging van overheidsmacht die tot kleinere overheid leidt, maar juist een aanvullende overheid die haar macht versterken. Zo signaleerde sociaal wetenschapper Bas Arts ook al: NGO’s zijn eerder een aanvulling, mogelijk gemaakt dankzíj de overheid als versterking daarvan. Zo citeert hij Kal Raustila .

Raustiala argues that NGO participation and cooperation ‘provides policy advice, helps monitor commitments and delegations, minimizes ratification risk, and facilitates signalling between governments and constituents.’ NGOs are thus conceived as acting in service of the state, with the state depicted as masters.

En

Environmental NGOs can be seen as a state-cultivated supplement to the state, going beyond the state in order to strengthen state power and state regulatory power.

Dat verklaart de ruimhartige subsidiering van clubs als Stichting Natuur en Milieu door overheden (per jaar meer dan 3 miljoen euro), die het beleid propageren dat een bureaucratische elite voorstaat als vele gigawatts aan inefficiente en nodeloos dure energievoorziening op zee met windmolens, op honderden kilometers vanaf de plek waar het nodig is: zeekracht. Maar ook de financiering van clubs als Stichting de Noordzee met 1 miljoen euro in één jaar om visserij van zee af te hinderen.

Maar ook de subsidie aan het Brusselse lobbykantoor van het WWF om de Europese Commissie haar beleid groene legitimiteit te geven: voor meer dure energie, CO2-windhandel en andere waardecreatie uit niets opgebracht door consument en burger. U- brave melkkoe- bent hun onderpand.

Internationale NGO’s van nature anti-democratisch
We zien ondemocratische bureaucratisering en kosmopolitisering momenteel bij visserijbeleid en Natura 2000: daar wordt onder de vlag van Europees beleid allerlei op internationale conferenties – mede door NGO’s afgedwongen- beleid doorgevoerd waarin burgers geen enkele zeggenschap hadden. Zoals via Ospar, het voorzorgprincipe en ‘ecosysteembenadering’ uit de CBD: alles is gericht op het hinderen van persoonlijke vrijheid ten gunste van (internationale) bureaucratische macht, zónder dat toetsing plaatsvindt van de (ecologische)effecten: die dankzij slechte definiëring vaak niet zijn te geven.

In ‘Global Civil Society, a Skeptical View‘gaat Kenneth Anderson van Stanford University en Washington College of Law veel verder: hoe nobel de belangen die NGO’s ook claimen te vertegenwoordigen, uiteindelijk beslist de stemmer in een democratische maatschappij welk beleid belangrijk is.

(International) organizations are undemocratic and will always be that way, and international NGOs, for their part, cannot “represent” the peoples of the world and cannot substitute for democracy.

Windmolens zijn standbeelden ter ere van bureaucratische elite
De Europese overheid en kosmopolitische milieubeweging zijn vijand van soevereine burgers en staten. Voor goed milieubeheer zijn we juist afhankelijk van lokaal verbonden organisaties, die om de eigen omgeving geven en is nationale soevereiniteit een pluspunt: zie ‘Groene Filosofie’van Roger Scruton voor een goede onderbouwing van een conservatief liberale groene beweging. Die is partij-onafhankelijk

De honderden windmolens extra die Henk Kamp(VVD) nu per provincie toewijst op orders van de PvdA, Agentschap.nl en de Europese overheid – die niemand wil maar waarvoor wij wel betalen- kun je zien als machtssymbolen ter ere van een bureaucratische elite. Daarmee bewijst deze elite hoe zij haar eigen plan trekt met uw portemonnee en persoonlijke vrijheid als onderpand. En daarmee de plicht van ons om hiertegen in opstand te komen. Voor ónze vrijheid en óns land.

Aangemoedigd door de cheerleaders van het verzamelde onbenul der (meestal linkse) journalistiek.
Bij de rol van de journalistiek in dit verhaal is geen diepere verklaring nodig: journalisten zijn gewoon erg vaak nogal luie, linkse nepintellectuelen die zich met een voorhoede identificeren, met een narcistische tic die zelfreflectie onmogelijk maakt. Dat gebrek aan hersencellen is voldoende verklaring voor hun cheerleadersrol van de Eurocratie, die ook Duits journalist Michael Miersch van de Achse des Guten al bevestigde bij onze arme oosterburen. De journalistiek is meestal bewaker van de mainstream.

Climategaters weten het al
Onze lezers zijn al langer wakker: hoe evident is het rationeel en logisch dat promotie van aanbodgedreven astronomisch dure en ruimte- en landbouwgrond/fosfaatverspillende energie zowel ecologische als economische zelfvernietiging bewerkt.

Met veel destructievere potentie voor onze maatschappij, dan met haperende computermodellen voorspelde mogelijke opwarming die binnen bepaalde grenzen meer ecologische voor- dan nadelen heeft.

Laat ik eens een favoriete NVJ-journalistenterm gebruiken: Is dat niet ‘schrijnend’? Ik ben warm voorstander voor een nieuwe journalistieke prijs als aanvulling op De Tegel: het bord voor je hoofd.

Print Friendly, PDF & Email