Running out of juice

Onlangs wees André Bijkerk hier op de risico’s van investering in duurzame energie door pensioenfondsen, die wel eens tot mega kapitaalsverliezen zou kunnen leiden.

Het FD rapporteerde daar in oktober 2015 onder meer over:

Het ABP kiest voor een duurzamer beleggingsbeleid omdat een groot deel van de eigen 2,8 mln deelnemers daar waarde aan hecht. In een onderzoek zei de helft van de deelnemers dat hun fonds duurzamer moet beleggen en een kwart zei het helemaal niet van belang te vinden.

Wat zegt nu zo’n onderzoek onder een aantal pensioengerechtigden van het ABP die gedurende tientallen jaren met ‘duurzaamheid’ zijn geïndoctrineerd? Hoeveel waren het er? En wat waren de vragen? Zijn zij wel voldoende geïnformeerd om de vragen op verantwoorde wijze te kunnen beantwoorden? En kennen zij wel de risico’s? Overigens, mij hebben ze niets gevraagd.

Het meest concrete punt in het nieuwe beleid is dat de CO2-uitstoot binnen de aandelenportefeuille over vijf jaar 25% lager moet liggen dan nu. Volgend jaar moet de eerste 10% al gerealiseerd zijn. Verder moeten beleggingen ‘die bijdragen aan een betere en schonere toekomst’ worden verdubbeld naar €58 mrd. Naar duurzame energie gaat €5 mrd, vijf keer zo veel als nu.

Aldus het FD.

Afhankelijk van de fondsen die worden gekozen, kan dit een uiterst gevaarlijk strategie blijken te zijn. De kapitaalsverliezen van bedrijven die zich met de productie van duurzame energie bezig houden zijn de laatste tijd aanzienlijk. Twee grote faillissementen springen er uit: die van zonnepanelenfabrikant Solyndra in de VS en Abengoa in Spanje.

Het bankroet van Solyndra komt de Amerikaanse belastingbetaler op een verlies van een half miljard dollar te staan; dat van de Spaanse Abengoa is nog niet precies bekend, maar zou wel eens tot drie miljard euro kunnen oplopen. Die verliezen komen voor voor rekening van verschillende nationale overheden, inclusief de Amerikaanse, die daarin hebben geïnvesteerd.

En de burger? Die betaalt vier maal extra: één keer voor de verhoogde energieprijzen, vervolgens voor de subsidies, daarnaast voor de verliezen en ten slotte door vermindering van de pensioenuitkeringen.

En het klimaat, waar het allemaal oorspronkelijk om te doen was? Het klimaat gaat zijn soevereine gang. Immers het effect op het klimaat van dat alles zal – zelfs volgens de berekeningen van de aanhangers van de AGW–hypothese (AGW = ‘Anthropogenic Global Warming’) – niet meetbaar zijn.

Het behoeft daarom geen verwondering wekken dat investeerders zich terugtrekken uit Europese investeringen in ‘duurzame’ energie.

In de ‘Wall Street Journal’ rapporteerde Justin Scheck daar onlangs over:

Europe is tired of paying for renewable energy.

For more than a decade, countries across Europe used big financial incentives to become world leaders in wind and solar development. In 2004, renewable sources accounted for about 14% of European Union electricity generation; by 2013 that exceeded 25%, according to the most recent EU data. But in the past few years, Spain, the U.K., Italy and others have cut incentives for renewable-energy projects, citing desires to reduce government spending and electricity rates during a period of economic turmoil. And in turn, the number of new projects getting approval has fallen as investors turn away from an industry that offered the assurance of steady, government-backed profits …

Zie verder hier.

Voor degenen die via de beurs willen profiteren van de mogelijkheid dat ‘hernieuwbare’ energie uit de gratie raakt, heeft James Delingpole advies.

Onder de titel, ‘I’m putting my money where my mouth is and betting against climate change’, schreef hij onlangs voor ‘The Spectator:

I’ve invested in a fund that will aim to short-sell overvalued renewable energy stocks

‘As oil crashes, is it time to short solar stocks?’ Gosh, I wish I’d read that headline a year ago. The solar stock it tipped for doom in January 2015 has since plummeted from $19 to $2.65.

Yes, hindsight can be a wonderful thing. But what if there were an area of the markets which you knew to be grotesquely overvalued as a result of ignorance, dishonesty, and false sentiment? You’d be mad not to bet against it, wouldn’t you? It would hardly be gambling: more like plain common sense.

This is how I’ve felt for quite some time about the climate change industry. Very often when I read the expert commentators writing on the subject in the City pages, I’m shocked by how much more I know than they do. Invariably — and the same goes for financiers and big corporates — their opinions rest on assumptions that man-made global warming is real, that renewables are a viable alternative to fossil fuels, that the data hasn’t been fiddled, and so on. But if all these premises are false, what then?

Well that’s where my new hedge fund comes in.

When I say ‘my’ hedge fund, I mean the start-up to which I’ve just ‘donated’ on the internet. It cost me $75 for a single share in its management company, which I don’t think is going to make me rich. But it’s the principle that matters. This, as far as I know, is the first investment vehicle explicitly to bet against the climate change ‘consensus’. And it’s about time — on the Big Short principle — that the good guys called this rigged market’s bluff. …

Climate change is a Potemkin industry; it’s the very emblem of crony capitalism — entirely dependent for its existence on favours granted to rent-seeking troughers by the political class. As Warren Buffett famously said: ‘We get a tax credit if we build wind farms. That’s the only reason to build them.’

At the height of the scare, three main reasons were advanced to justify this outrageous scam. First, that the world appeared to be warming at an unprecedented and potentially catastrophic rate due to anthropogenic CO2 emissions. Secondly, that fossil fuels needed replacing anyway so as to give future generations a viable energy alternative. Thirdly — more on this in another column — that there was a phenomenon called ‘ocean acidification’ whereby carbon dioxide was apparently killing our seas.

Not one of these rationales holds up any more. There has been no global warming since 1998 (making a nonsense of all the computer models predicting there would be). The oil glut has shown that fossil fuels aren’t running out any time soon. Ocean acidification appears to be yet another alarmist junk science meme.

What this means is that we have a $1.5 trillion global industry predicated on an entirely spurious proposition: that the harmless trace gas carbon dioxide is a menace that needs regulating out of existence.

If carbon dioxide is not a threat — and it isn’t — the implications are enormous. For one thing, it means all the (heavily CO2-weighted) computer models predicting what global climate is going to do next are fatally flawed. For another, it means the taxpaying public are going to grow increasingly impatient with green taxes, regulations and subsidies being hurled at a problem they can see is imaginary. Meanwhile, ‘developing’ nations like China and India are going to go on burning fossil fuels like there’s no tomorrow.

How then, if you were a canny investor, would you take advantage? Well I’m personally not qualified to make any recommendations. But here, as I understand it, is the fund’s strategy.

Part of it will be to take long positions in undervalued fossil-fuel stocks and short positions in overvalued renewable energy stocks whose price — in theory anyway — ought to plummet as the subsidies dry up. …

Finally, there’s global cooling.

If, as the Cool Futures Fund’s in-house experts believe, we’re entering a period of low solar activity akin to the Little Ice Age, then we’re in all manner of trouble: it will affect everything from the latitudes at which wheat can be grown to the kind of places we’ll wish to live in or go on holiday. But there will, of course, be opportunities amid the gloom: farmland will become more valuable; land reclamation in temperate zones will become a lucrative prospect; agricultural technology will become more pressing; and so on.

Look, it all may come a spectacular cropper, as so many hedge funds do. But if it does succeed, it will represent a massive triumph for the little man, not to mention honest science and free markets, over the dark forces of Enron-style post-capitalism.

Aldus Jame Delingpole.

Lees verder hier.

Volledigheidshalve zij daarbij aangetekend dat de zogenoemde RENIXX (Renewable Energy Industrial Index) World, die de dertig grootste bedrijven in de hernieuwbare energiesector omvat, sinds juni met 150 punten is gedaald: van 550 naar 400!

Al met al genoeg reden voor het ABP om zijn nieuwe strategie nog eens kritisch onder de loep te nemen, lijkt mij.

Voor mijn eerdere bijdragen over klimaat en aanverwante zaken zie hierhier, hier, hier en hier.