Wij tillen hun antwoorden even uit de Bermudadriehoek van internet. Zonder van het belastinggeld als niemand ze leest

Wij tillen hun antwoorden even uit de Bermudadriehoek van internet. Zonde van het belastinggeld als niemand ze leest

Een slok Rooibosthee later komt nu van onze vriendinnen van Stichting de Noordzee toch antwoord op de EMK-actie 2 weken terug in Rotterdam, een ‘Meest Gestelde Vragen-pdf  over de Aanlandplicht. De EMK-visserij-Armada haar protest  tegen de ecologisch en economisch averechtse Brusselse regel riep louter begrip op. Het valt immers niet uit te leggen dat je vis waarvan een deel anders overleeft- en waarvan de rest ten goede komt aan het zee-ecosysteem- nu aan wal moet vernietigen.

Wat is daar duurzaam aan?

De Armada stoomt op

De Armada stoomt op

Weken zweet onder natuurlijk behaarde oksels in een Utrechts kantoortje door een paarse jurk met New Age-medaillion, levert een pdf-handout over de aanlandplicht van Stichting de Noordzee. Die zonder onze bespreking geheel ongelezen genegeerd zou worden. Dus tillen we hem uit de vergetelheid, omdat het anders zo zonde zou zijn van het belastinggeld.

Ja. De antwoorden op de door Rooibosthee BV zelf gestelde vragen zijn wel gemaakt op kosten van de belastingbetaler (105 duizend euro subsidie in 2015, 165 duizend euro in 2014).

Voor leken en politici lijken de antwoorden deskundig. Maar bij inzoomen zien wij een hogeschool-oefening in kersenplukken en innerlijk tegenstrijdige publieksmisleiding. En dat in ‘de juiste toon’ geschreven. In een poging tot debat met dat soort mensen is ‘de toon’ ook het eerste waarop zij zich beroepen om aan inhoudelijke kritiek te ontsnappen.

Daarom even een vlotte review van de ergste instinkers, om ons punt hier te onderstrepen:

Subsidie, groenwas-subsidie van Boskalis en donaties van andere milieuclubs. Een club feministen die hun moedergevoelens en schoonmaakdrift projecteren op de Noordzee, vanuit Utrecht aan Zee

Subsidie, groenwas-subsidie van Boskalis en donaties van bedrijven die een groen verfje nodig hebben, en donaties van reeds exorbitant gesubsidieerde milieuclubs. Een club feministen die hun moedergevoelens en schoonmaakdrift projecteren op de Noordzee, vanuit Utrecht aan Zee

Vraag 1: Wat is de aanlandplicht?

SDN-bewering:  de aanlandplicht is ingevoerd ‘om HET bijvangstprobleem aan te pakken.’

Dat is – as usual– geformuleerd als iets waar je niet tegen kunt zijn. Zo is ook iedereen ‘tegen oorlog’ of ‘tegen verspilling’. Dierenleed, och, wat zijn we daar ook vreselijk tegen. Zie ook hun vraag 3.

Rebuttal: Iedere visserij op bodemvis kent bijvangst, hoe selectief je ook vist. Als er een bijvangstprobleem is, dus bijvangst waardoor een probleem ontstaat moet je dus formuleren wat het objectief vastgestelde probleem is, en voor wie. Voor ‘de zee’ of ‘de natuur’ is er geen probleem. Het zijn mensen die bepalen of iets een probleem is. Vervolgens bepaal je tegen welke lasten je dat probleem dan oplost, wie dat moet betalen en met welke baten voor welke groep mensen.

Het totale bestand aan schol in de Noordzee werd in 2015 geschat op een kleine miljoen ton, een ‘record’ volgens Wageningen UR en het tongbestand zou groeien. Voor goed visserijbeheer is de discardban niet nodig, zoals ook Nathalie Steins van Imares al aangaf. Ook de kabeljauw in de Zuidelijke Noordzee is al 10 jaar aan een comeback bezig. SDN-Directeur Floris van Hest van de Noordzee loog in zijn opiniestukje het tegendeel om visserij te belasteren. Want zo zijn ze daar bij Stichting de Noordzee: ze verdraaien de werkelijkheid voor commercieel en politiek gewin.

 

Volgens de dames van Rooibosthee BV is het dood maken en vernietigen van jonge vis geen verspilling maar vooruitstrevend natuurbeleid

Volgens de dames van Rooibosthee BV is het dood maken en vernietigen van jonge vis geen verspilling maar vooruitstrevend natuurbeleid. Voor de lobby daarvoor kregen ze van het Ministerie van Economische Zaken (Ton IJlstra) in 2011 nog 1 miljoen euro subsidie. Naast lobby voor het op slot zetten van de zee voor visserij voor Natura 2000.

Vraag 2: wat zijn bijvangst en discards
SDN-bewering:

het grootste deel van de discards overleeft dit (teruggooien RZ) niet.

Rebuttal: SDN komt met een rapport van Imares aanzetten van 11 visreizen met een pulswing, om deze stellige bewering te onderbouwen. De kottervissers die in Rotterdam protesteerden vissen vooral op schol en tong. Ongewenste bijvangst bestaat grotendeels uit ondermaatse tong en schol, dus doelsoorten, wat zij de ‘babyvis’ noemen. Bij een trektijd van ruim 2 uur overleeft in dit Imares-rapport gemiddeld 31 procent van de tong na terugzetten, bij een trektijd van een uur 41 procent.

Bij schol overleeft 16 procent een trek van 2 uur, en 39 procent een trek van een uur. De overleving hangt sterk af van de trektijd (hoe langer in het net, hoe meer de vis raakt gekneusd) en dekbehandeling. Als je in de hete zomer vist, is de overleving laag.

Zijn de omstandigheden gunstig en is de trektijd kort dan kun je wel overlevingspercentages van 80 procent of meer krijgen: DE bijvangst bestaat niet. Zoals Imares – onvermeld door SDN- schrijft

De overlevingskans van discards zal echter tot nul worden gereduceerd indien deze dis- cards moeten worden aangeland

Stichting de Noordzee wil ALLE vis liever dood hebben, en daarna in de destructie met rode kleurstof. En dat noemt zich een natuurclub.

De Armada stoomt op

De Armada stoomt op

Vraag 3: waarom is bijvangst een probleem?

SDN-bewering: Bijvangst is in eerste instantie een probleem omdat het leidt tot voedselverspilling. Per jaar wordt er op de Noordzee tussen de 140 000 en 220 000 ton vis overboord gezet (Quirijns et al. 2014).

en

De Nederlandse visserij heeft een van de hoogste bijvangstpercentages van Europa (Quirijns et al. 2014). De hoeveelheid bijvangst verschilt sterk per visserijtype maar kan hoog oplopen. In de fijnmazige sleepnetvisserij op tong bijvoorbeeld wordt bijna driekwart van de vangst teruggegooid (Van der Reijden 2014).

De jonge vis die overboord gezet wordt en sterft krijgt geen kans om door te groeien tot een volwassen marktwaardige vis, en ook niet om zich voort te planten (…..). Door jonge vis niet meer op te vangen en door te laten groeien zouden er op termijn grotere vangsten gerealiseerd kunnen worden (….). Zonder bijvangst maken we efficiënter gebruik van natuurlijke hulpbronnen.

Rebuttal:SDN verdedigt een regel die volgens de vissers juist leidt tot (voedsel)verspilling: dat was de reden voor de Armada om op te stomen naar Rotterdam. De hele regelgeving rond ‘maatse’ vis is opgetuigd, omdat platvis boven 26 centimeter als geslachtsrijp werd gezien.  En die maatse vis werd dan als voedsel verkocht, dus niet verspild. Teruggooivis die overleeft kan zich later weer voortplanten, tenzij je ‘m aan wal moet vernietigen van Rooibosthee BV.

De door SDN genoemde tonnages overboord-vis zijn een halvering in gewichtsvolume ten opzichte van de jaren 1990-2001, toen nog 300 000 ton over boord ging. (FAO, zie onze SWNM-Discardguide).

Dat de kottervisserij een relatief hoog percentage bijvangst heeft, is inherent aan bodemvisserij met sleepnetten. Van alle visserijvloten in Europa is de Nederlandse het meeste gespecialiseerd in platvis/bodemvisserij, en Nederland heeft het 80 procent van het EU-tongquotum. SDN wekt dus de suggestie alsof onze vissers niet genoeg hun best doen. Terwijl de bijvangst in volume al halveerde. En terwijl SDN appels en peren vergelijkt, Nederland met Spanje of welk land ook met volledig andere visserij.

Een heroisch gezicht

Een heroisch gezicht

Vraag 4: Waarom is Stichting de Noordzee voor de aanlandplicht?

 SDN-bewering: Doordat de aanlandplicht de rekening van bijvangst neerlegt bij de visser, stimuleert de aanlandplicht innovatie en gedragsverandering. Op de langere termijn zou de vermindering van bijvangst de visserijsector overigens economische voordelen kunnen opleveren door een voorziene toename in de visbestanden en de vangstmogelijkheden (Buisman et al. 2011).

Rebuttal: Die Buisman-studie geeft juist aan dat de gehele kottersector in het rood duikt door de aanlandplicht en al hun investeringskapitaal ontneemt. Alleen de vismeel-industrie profiteert hier, verkoop als vismeel levert een factor 10 minder op dan aangelande maatse vis. Ook beschermers van haaien van de Dutch Shark Society keert zich nu al tegen de aanlandplicht, omdat vissers ook bijgevangen roggen en haaien vanaf 2019 moeten aanlanden die nu nog (100 %) levend over boord gaan. Zij schrijven:

Sharks do not have any commercial value in Dutch fisheries. Unfortunately, the Dutch authorities (en Stichting de Noordzee…RZ) have come up with a policy, that could be disastrous for sharks: the discard ban. This ban will be introduced in phases, and finally, all catches have to be landed, and that could cause the unnecessary death of these vulnerable species. Most commercial fishers do not support this new measure. They state that sharks can survive being caught and released and current research seems to confirm this.

Dus wat hebben de nep-natuurbeschermers van SDN daar op te antwoorden? Die kwetsbare soorten met klein quotum gaan dan dienen als ‘choke species’: is dat opgebruikt, dan moet de kotter aan de ketting. De aanlandplicht is in naam dus voor selectiever visserij, maar heeft een onvermelde bijbedoeling: zoveel mogelijk vissers financieel de nek om draaien. Omdat Stichting de Noordzee van die zee een aquarium wil maken vol windturbines. Want daarvoor krijgen ze subsidies betaald en sponsoring.

.

Wie is Stichting de Noordzee nu wel, om deze pretenties te ventileren?
Dus een clubje in een kantoor in Utrecht vindt dat zij- gesubsidieerd door de overheid, baggerbedrijf Boskalis, Tennet, Windturbine-industrie, Greenpeace en Natuurmonumenten- een sector wel even in de rode cijfers mag duwen?

Om te zorgen dat zij vis dood aan wal dumpen die anders terug kwam in het ecosysteem als voedsel voor vogels, vissen, krabben en het vele leven in zee. Want in de natuur gaat niets verloren. En terwijl het discardvolume al halveerde sinds 1990, doelsoorten op recordniveau zitten en vissers zelf het minste van alle belang hebben bij bijvangst. Kost ze maar tijd bij sorteren aan dek

Zo krijgen wij dan steeds vakere die ene ultieme vraag: wat is  het bestaansrecht van Stichting de Noordzee in godesnaam, dat zij menen een bedrijfstak zo maar even op kosten van de belastingbetaler in de Rode Cijfers te mogen lobbyen?

 

Trudy was ook mee. Hier met de dogwhisperer van Urk, Klaas

Trudy was ook mee. Hier met de dogwhisperer van Urk, Klaas

Waar halen zij de pretentie vandaan dat ze meer om de zee geven, waar vissers al generaties op en van leven? En dan ook nog opportunistisch omspringen met de realiteit. Alsof deze club zonder maatschappelijk draagvlak ooit vragen krijgt. Behalve van bedrijven en overheden die een groen verfje nodig hebben: particulier minderheidsbelang dat de schijn van maatschappelijke legitimiteit nodig heeft.

Het gaat hier dus ook niet om een verschil van inzicht, maar verschil van (intellectuele) integriteit. Je kunt een verschillende mening hebben over de mate waarin je bijvangst kunt minderen, hoe je dat doet en met welke kosten: daarover discussieer je met deskundige visserijwetenschappers. Niet met Rooibosthee BV, een club die zelfs van de Postcode Loterij geen geld meer krijgt en kunstmatig door de overheid, Greenpeace en andere milieuclubs in leven wordt gehouden.

 

Geef babyvisjes een tweede kans slaat op de aanlandplicht.

Geef babyvisjes een tweede kans slaat op de aanlandplicht.

 

Het antwoord van Fokke en Sukke op de EMK-actie was dan toch veel leuker.