Stormachtig en onstabiel, zo is ook het intellectuele klimaat

De Zuiderzee bij It Reade Klif: Stormachtig en onstabiel, zo is ook het intellectuele klimaat

Lees dit artikel van de Zweedse journalist Johannes Wahlstrom die een ‘Obituary’, dus grafschrift schrijft voor de New York Times dat verraad pleegde aan journalistieke standaarden, via vermenging met het establishment en een ordinaire pro-Clinton-campagne als laatste dieptepunt. Ze werden verdedigers van de opinie/machts-consensus in plaats van deze ter discussie te stellen, zo moest Wahlstrom als documentaire-maker persoonlijk ondervinden.

Je kunt dat 1 op 1 overzetten op de ijdele pretenties van onze eigen mislukte massamedia, met het NOS Journaal als meest pretentieuze en dikst gesubsidieerde ambtenarenclub ‘dressed as journalism’. Zie ook deze nicht van een vent van de BBC- die onderstaand praatprogramma presenteert.

Zo vervuld van de eigen morele superioriteit, zo’n baby-in-de-buidel-achter-feminist-aansjok-sufkees met zo’n hoornbril, en zo vreselijk vooringenomen. Zou je ‘m niet een klap verkopen?

https://www.youtube.com/watch?v=Ax2iroxWQBA

Media met hun koffiebar-communisten vermomd als journalisten schiepen een debat-klimaat van ‘waarheid is wat de partij opdraagt’ waarbij er 1 standpunt is- dat van de zittende macht- dat past bij de Betere Mensch. Bij gebrek aan geestelijke waarden die je via oefening moet eigen maken, gaan mensen zich vervolgens hullen in ‘Betere Standpunten’. Dat zijn inspanningsloze kreten waarmee ze de eigen goedheid definiëren ten koste van anderen.

De grote rest hebben ze allerlei scheldwoorden voor bedacht, die eindigen op ‘ist’: het klootjesvolk dat de kop moet houden. Zo werd ik vanuit 1 ademteug van White Supremacist ook direct maar Nazi genoemd, een Male Chauvinist Pig was ik al.

Mij leek die Steve Bannon vooral een interessant figuur om meer over te leren, dan de bekende platitudes die koffiebar-communisten overal op plakken. Mensen die afwijken zijn interessanter dan de meelopers, de ruggengraatlozen, de papegaaien.

Hoernalistiek
Eigenlijk is het hele idee dat een journalist jouw kan vertellen hoe de wereld in elkaar zit al uitzinnig. Iemand met tijdnood die zich 10 seconden inleest, die complexe geopolitiek in platitudes perst, ingekaderd in een wereldvisie zoals de mainstream-opinie die opdraagt. Om de volgende dag iets over Zwarte Piet te doen. Hoe eerder we daar vanaf zijn hoe beter. Maar die beweging zal uit de oude journalistiek niet komen, omdat ze vooral hun eigen prestige blijven verdedigen.

De journalistiek anno nu biedt geen enkele partij tegen het cordon voorlichters, tweedehands mening-verkopers van overheidsbureaucratie, bedrijfsleven en NGO’s die de absolute macht grepen.

De vraag is alleen wat er voor in de plaats komt, dat wel oude journalistieke functies kan overnemen als de waakhond-functie.Gezien de verregaande corrumpering van onze overheid met de Nijpelitaanse maffia (VVD) en Ed Nijpels als verpersoonlijking daarvan, is er meer dan ooit een tegenmacht nodig die het gebrek aan integriteit van de boven ons geplaatsten aan de kaak stellen.

Komende woensdag heb ik daar voor Cafe Weltschmerz een gesprek over met een juriste die net als ik de corrumpering van ambtenarij, NGO’s en bedrijven als onheilige belangenverstrengeling aan de kaak stelt. Waar ik dat hier op dit blog doe.

Er ontstaan wel burgercollectieven, waarbij een deel van het cement van die collectieven een vorm van informatiegaring en toetsing is. Inclusief het bevragen van de macht. Alleen staat er dan geen ‘Volkskrant’ meer boven, of een andere titel die autoriteit gelooft te ontlenen uit historische gewenning.

Het wordt voor jonge journalisten alvast niet makkelijker. Je moet wel erg stevig staan om een afwijkend standpunt in te nemen, ter redactie is dat vrijwel onmogelijk. En daarbuiten is het verdienmodel vooralsnog onzeker, tenzij je geestverwanten vindt en mensen met een gemeenschappelijke zaak die je willen ondersteunen. Zoals bij de strijd tegen corrupte en leugenachtige NGO’s.

15171243_1133528946767637_2851130132634444786_nWat zou je jonge journalisten anno nu dus kunnen meegeven?
Zoals Milo al stelt in antwoord op de bovenstaande vraag: zoek een ander beroep. De diehards, die hebben vooral onderwijzers nodig, mentoren. Mensen die iets benijdenswaardigs in ervaring, capaciteiten en karakter hebben. Dat geluk had/heb ik wel, en je wenst dat iedereen toe. Dit is wat een jonge journalist mailde, die me wilde interviewen

Ik heb inderdaad één goede mentor, voormalig correspondent in Moskou en inmiddels vriend. Maar mocht je nog energie en tijd over hebben…. dan zou ik zeker eens willen sparren. Ik zou ook verdomd graag meer over je onderzoeken horen – als natuurliefhebber, voormalig Greenpeacedonateur (als 7-jarige jongen, zelf regenboog in m’n kamer geschilderd) en inmiddels, mede dankzij jou, voorzichtig scepticus.

Verder lijkt het alsof je zelf een nieuwsmedium moet opstarten…. Je hebt helemaal gelijk over onkunde van journalisten, sociale druk, etc. Een kennis van me is begonnen met een veelbelovend initiatief, maar het is voor mij iets té alternatief en te weinig op onderzoek en feiten gebaseerd (al schrijf ik af en toe mee): http://www.cooperatiedevrijemedia.nl/

Zoiets kun jij ook doen, maar dan als platform voor onderzoeksjournalistiek. Met alleen steengoede journalisten. Ik ben fan geworden van dit: https://www.publicintegrity.org/

Er zijn allerlei initiatieven, de claim op het autoriteitsmonopolie van de mainstream-mediasufferds is definitief gebroken, Climategate was slechts een voorpost van wat met Trump werd beslecht.

Dat uit de puinhopen en chaos toch weer iets moois zal bloeien, daar ben ik voorzichtig optimistisch over. De nieuwe politieke scheidslijnen lopen ook door onze maatschappij: autoritair versus libertair en langs de lijn van integriteit: wie liegt en wie is integer.

En de ultieme vraag: wat is ons waardevol?

Als mensen maar niet wachten tot de juiste ‘Leider’ opstaat. Die wereldvisie betekent dat je dus 4 jaar achterover kunt leunen, waarna 1 politieke wensmachine je problemen zal oplossen. Terwijl die politiek dat alleen kan doen via de vijand van alle burgers: de overheid. Mensen kunnen beter zichzelf weer organiseren op basis van een gedeelde mentaliteit. Zoals dit platformpje mij ook vele geestverwanten opleverde waarmee je in losse verbanden constructief werk kon verzetten.