Simon Rozendaal: klimaatscepticus ‘avant la lettre’

Simon Rozendaal. Foto: Guido Benschop.

Op 2 september jl. heeft Simon Rozendaal afscheid genomen als wetenschapsredacteur van Elsevier. Ter gelegenheid daarvan was een bijeenkomst georganiseerd in het congres- en debatcentrum Arminius in Rotterdam in het Museumkwartier, schuin tegenover het onvolprezen Boymans van Beuningen Museum. In het gezelschap van honderden genodigden werd hij uitgeluid door een keur van illustere en eloquente sprekers: Bram Peper (oud-burgemeester van Rotterdam), Ab Osterhaus (viroloog en influenza-deskundge), Salomon Kronenberg (geoloog en klimaat’minimalist’) en Leon de Winter (auteur).

Als weinig anderen slaagde Simon Rozendaal er in zijn fascinatie voor de wetenschap over te brengen op een breed publiek. Hij was oprichter van het eerste wetenschapskatern in medialand, dat van de NRC. Hij opende voor zijn lezers daarmee nieuwe horizonten. Zijn stijl kenmerkte zich door breedte, diepte, helderheid en toegankelijkheid – een unieke combinatie in Nederland!

Hij schreef niet alleen honderden artikelen maar ook vele boeken. Onder zijn buitenlandse publicaties vermeld ik: Man-Made Global Warming: Unravelling a Dogma‘, en ‘The earth is greening and 16 other comments on climate hysteria‘.

Hij begon al vroeg te schrijven over het broeikaseffect. Onder de titel, Terugkeer van kolen kan broeikas om aarde scheppen’, schreef hij in oktober 1977 (!) in NRC Handelsblad:

Het poolijs zal er niet direct door smelten, maar dat maakt de mogelijke temperatuurstijging ten gevolge van het stoken van kolen, olie en gas, niet minder ernstig. Volgens een Amerikaanse studiegroep zullen vooral landbouw en visserij door een veranderd klimaat getroffen worden.

Het was een neutrale weergave van een rapport van de Amerikaanse Academie van Wetenschappen (NAS). Maar, zoals een goed wetenschapsjournalist betaamt, wees hij daarbij ook op de lacunes en onzekerheden in de toen bestaande kennis en de zwakke plekken in de voorspellingen. Zoals de NAS zelf erkende, was het gebruikte computermodel nog verre van volmaakt. Eén van de kopjes in het artikel was reeds: ‘Onheilsprofeten’.

Ruim tien jaar later, in 1990 (!), ontpopte hij zich in een artikel in Elsevier, onder de titel, ‘Hoezo broeikas?’, als een onvervalste klimaatscepticus avant la lettre (het woord bestond toen nog niet, voor zover mij bekend). Hij schreef onder meer:

Volgens talloze Nederlanders, onder wie de regering, is het allemaal heel erg gesteld met het broeikaseffect. We gaan deze kabinetsperiode een half miljard aan CO2-heffing betalen. Is dat wel terecht? Kunnen de klimaatcomputers, die de grootste moeite hebben om te bepalen of de zon over vijf dagen schijnt wel stellig beweren dat het in 2051 vijf graden warmer is? Wolken hebben een honderd maal zo sterk broeikaseffect als CO2. Het broeikaseffect is de droom van elke rechtgeaarde calvinist: eindelijk mogen we ons schuldig voelen over dat we adem halen.

De tussenkopjes zijn illustratief voor de inhoud van het artikel.

De computer als God.

CO2-paniek is gebouwd op modellen van drijfzand.

Pure onzin, bangmakerij, eenzijdige voorlichting over het broeikaseffect.

Je kunt mensen alles wijsmaken als je zegt dat het uit de computer komt.

De slotzin luidde:

De gedachte dat het broeikaseffect gebouwd is op computermodellen met de betrouwbaarheid van drijfzand werpt een rechtgeaarde calvinist dan ook verre van zich. Want zoals de Economist al schreef: ‘There is nothing like a good Apocalypse’.

Dat schreef Simon Rozendaal in 1990! Nog steeds actueel! Helaas is de Economist intussen van het padje geraakt, waardoor diens reputatie van excellentie en betrouwbaarheid een flinke deuk heeft gekregen. Maar dat terzijde.

Bij zijn afscheid ontvingen de aanwezigen het laatste boek van Simon Rozendaal: ‘Vertrouwen in de wetenschap‘, een tweede, geactualiseerde druk van zijn eerdere ‘Gesprekken met grote geleerden’.

In deze bundel verzamelde hij 61 interviews die hij de afgelopen drie decennia had met ’s werelds grootste geesten – bovenal fysici, chemici, biologen, artsen en nu en dan een psycholoog. Hierin ontsluit hij wetenschapsgebieden die voor de meeste mensen terra incognita zijn. De gesprekken werden eerder gepubliceerd in Elsevier Weekblad. Rozendaal sprak met de geleerden over de schoonheid van het vak, het juk van de Nobelprijs, het eureka-moment en hun vertrouwen in de wetenschap, en over hoe je verliefd wordt op een getal, een molecuul, bacterie of mier. Met onder anderen Dick Swaab, Frans de Waal, Salomon Kroonenberg, Bjørn Lomborg, Neil Postman, Ab Osterhaus, Lynn Margulis, Gerard ’t Hooft, Edward Teller, Indur Goklany en 53 andere gerenommeerde wetenschappers. In zijn epiloog kijkt Rozendaal terug op de fundamentele veranderingen in de wetenschap en de journalistiek in de afgelopen veertig jaar.

Ik had de eerdere versie al een keer gelezen. Maar sommige boeken worden beter als je ze meer leest. Dat was ook met dit boek het geval. (Nou ja … je realiseert je dat je ze in eerste instantie te vluchtig hebt gelezen.) In deze interviews komt een brede waaier aan disciplines en thema’s aan de orde: natuurkunde, scheikunde, sterrenkunde, psychologie, neuropsychologie, virologie, paleontologie, paleo-antropologie, snaartheorie, deeltjesfysica, wiskunde, kunstmatige intelligentie, geloof en wetenschap, biologie, DNA, geneeskunde, gentherapie, kanker, kernenergie, oceanografie, milieukunde en klimatologie. En dat alles zonder formules!

Voor dit blog zijn natuurlijk zijn stukken over klimaat, milieu en duurzaamheid het meest interessant. Het betreft hier interviews met Richard Lindzen, Bruce Ames, Aaron Wildavsky, Salomon Kroonenberg, Patrick Moore, Bjørn Lomborg, Freeman Dyson, Indur Goklany en Louise Fresco.

Onder de titel, ‘Broeikasgelovigen zijn niet geïnteresseerd in vragen’, schonk Simon Rozendaal reeds in 1991 aandacht aan Richard Lindzen, die een van de eerste wetenschappers was, die de menselijke broeikashypothese in twijfel trok. Hij werkte mee aan het rapport van het VN-klimaatpanel (IPCC) in 2001, maar was er ook sceptisch over. Het interview opent met enkele impressies van een beruchte hoorzitting onder leiding van de toenmalige vice-president Al Gore, waarin deze trachtte de aanwezige wetenschappers in het gareel te krijgen en de klimaatscepticus Lindzen in een hoek te drijven. Dat lukte slechts ten dele.

Na de zitting volgde het interview met de toen 51-jarige Lindzen. Enkele van zijn uitspraken:

De kids die nu het broeikasonderzoek ingaan, zijn allemaal sociologen die de wereld willen verbeteren.

De voorspellingen van de naderende klimaatramp zijn allemaal gebaseerd op computermodellen die niet deugen. Ze zijn niet in overeenstemming met de natuur.

Het hoogtepunt van de milieuhysterie is voorbij.

Los van de vraag op je gelooft in het broeikaseffect – ik doe dat niet – er is nog zo veel onbekend over het klimaat dat we eenvoudigweg niet in staat zijn om er iets zinnigs over te zeggen. Maar ja de echte gelovigen zijn niet geïnteresseerd in vragen. Zij weten de antwoorden al. Ze luisteren naar Moeder Aarde en horen dat ze huilt. Tja, wat moet je dan nog?

In een volgend interview, eveneens uit 1991, merkte Bruce Ames op:

De milieubeweging is een religieuze beweging geworden. Ze hebben milieu tot een moreel issue gemaakt.

Hoewel Aaron Wildavsky politicoloog was (hij is inmiddels overleden), is hij vooral bekend om zijn kritiek op de milieuverdwazing. Simon Rozendaal interviewde hem in 1992. Wildavsky geloofde niet dat er een gat in de ozonlaag was. Noch dat de bossen zouden sterven door zure regen. Hij geloofde niet dat dioxine, asbest, pcb’s en pesticiden slecht zijn voor de gezondheid. De concentraties waarin zij voorkomen zijn eenvoudigweg te laag. Hij meende dat de miljarden guldens die de regeringen jaarlijks uittrekken om het milieu de verbeteren weggegooid geld zijn.

De claims van de milieubeweging zijn vals, grotendeels vals of onbewezen.

Het interview met Salomon Kroonenberg vond plaats in 2001. Het ging niet over klimaat. Immers, diens boek, ‘De menselijke maat’, dat over die materie handelde, verscheen pas in 2007. Het ging daarentegen over een vermakelijke en fascinerende rondleiding van professor Kroonenberg met zijn studenten door Delft, waarbij hij hen vertelde over de herkomst van allerlei stadsgesteenten (stoeptegels, drempels, bakstenen, puien enz.). Men kan zich levendig voorstellen hoe verbaasd voorbijgangers moeten zijn geweest bij het aanzicht van een grote, volwassen man, vergezeld van een schare jongelui, die met een loep de puien van winkels bestudeert, scherp in de gaten gehouden door wantrouwende winkeliers.

Met het interview met Patrick Moore, een Canadese ecoloog en een van de gezichtsbepalende activisten van Greenpeace, keert Simon Rozendaal weer terug naar de thema’s milieu en klimaat. Moore vertrok met ruzie van Greenpeace en is inmiddels fel tegenstander van die milieuclub. Hij is vóór kunstmest. Zonder kunstmest zouden twee miljard mensen sterven. Hij is eveneens voorstander van genetische manipulatie. Hij is van mening dat de echte duurzaamheid, het compromis tussen mens en milieu door de milieubeweging belemmerd wordt. Ze zijn tegen viskweek, bosbouw en landbouw. Dat zijn nu net de drie sectoren waar de mens al eeuwenlang in staat is om opeen duurzame, fatsoenlijke manier met de aarde om te gaan.

In het begin ging het Greenpeace ook om de mens. Dat is voorbij volgens Moore:

Greenpeace is zijn humanitaire wortels kwijt geraakt.

De laatste jaren is Moore vooral pleitbezorger van gouden rijst, een genetisch gemanipuleerde rijstsoort waarin vitamine A zit, waarmee blindheid in de derde wereld kan worden bestreden.

Volgens Moore heeft de strijd van de milieubeweging religieuze kenmerken gekregen. Een jihad-element. Moore gelooft dat veel mensen binnen de milieubeweging werkelijk vinden dat de westelijke beschaving kwaadaardig is. En zoals het wel vaker met zeloten gaat, redeneren zij dat zij de uitverkorenen zijn, de good guys.

In 2009 interviewde Simon Rozendaal Bjørn Lomborg, de Deense politicoloog en voormalige milieuactivist, die vooral bekendheid kreeg door de publicatie van zijn klassieker: ‘The Skeptical Environmentalist’, waarin hij, in navolging van de vooruitgangsoptimist Julian Simon, op basis van talloze statistieken, aantoonde dat de ‘litanie van milieuangsten’, die door de milieubeweging werd verkondigd, in strijd was met de feiten.

Lomborg is geen volbloed klimaatscepticus. Hij erkent dat de aarde opwarmt, maar stelt dat de huidige maatregelen niets uithalen. Hij is sceptisch ten aanzien van de groene economie.

De New Green Deal betekent dat we voor spullen meer gaan betalen dan dat we er nu voor betalen. Obama en Ban Ki-moon, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, hadden onlangs een opiniestuk in The New York Times waarin ze er op wezen dat er evenveel mensen werken in de windmolens als in de steenkool. Hun cijfers klopten niet helemaal, maar dat doet er niet toe. Waar het om gaat, is dat windmolens maar 1 procent produceren van de energie die uit steenkool komt. Dat betekent dus dat je honderd banen nodig hebt voor wat in steenkool met één baan lukt. Als samenleving wordt je daar niet rijker van. Dat is dramatische verarming.

Ook de hoogbejaarde Brits-Amerikaanse natuurkundige, Freeman Dyson (geboren in 1923, maar nog verrassend jong van geest), die Albert Einstein nog persoonlijk heeft gekend en die icoon-status heeft verworven, is ook zeer kritisch over de menselijke broeikashypothese en het klimaatbeleid.

Citaat:

Het is opmerkelijk dat veel broeikassceptici ouder zijn. Ook veel Nederlandse sceptici zijn ruimschoots voorbij de pensioengerechtigde leeftijd. Hoe komt dat toch? Dyson zwijgt enkele seconden en kijkt zijn gesprekspartner opeens diep in de ogen. ‘Mensen die ouder zijn, zijn financieel onafhankelijk en kunnen vrijuit spreken. Ik wil het eigenlijk niet over de drijfveren van mensen hebben, maar er hoeft geen twijfel over te bestaan dat er een klimaatlobby is. Er zijn heel veel wetenschappers die geld verdienen door de mensen bang te maken. Ik zeg niet dat ze het met opzet doen, maar feit is dat heel wat inkomens op die angst zijn gebaseerd.

Vervolgens een interview met Indur Goklany, een Amerikaans milieukundige van Indiase afkomst, die aan de wieg stond van het VN-klimaatpanel (IPCC). Hij was vele jaren namens de Amerikaanse regering onderhandelaar bij het IPCC. Tegenwoordig manifesteert hij zich als groen-rechtsdenker met publicaties als: ‘The Improving State of the World’.

Citaat:

Eind jaren zeventig was Goklany vicevoorzitter van de Amerikaanse nationale commissie voor de luchtkwaliteit. ‘In die tijd was ik ervan overtuigd dat luchtvervuiling een groot probleem was en veel mensen doodde. In die commissie ontdekte ik echter dat milieuwetenschap niet zo erg wetenschappelijk was. De metingen van de luchtkwaliteit deugden bijvoorbeeld niet en de modellen waaruit de hoge sterftecijfers ten gevolge van luchtvervuiling kwamen, evenmin. Er was geen relatie tussen de modellen en de realiteit. Maar in die commissie zaten vooral economen en die begrepen helemaal niet waar ze het over hadden.

Vanaf dat moment begonnen de opvattingen van Goklany te kantelen. Hij schreef diverse artikelen en boeken waarin hij kanttekeningen plaatste bij de milieugekte en zich manifesteerde als hartgrondig optimist. In dat opzicht zit hij op dezelfde lijn als de dwarse denker Bjørn Lomborg. Goklany denkt dat hij de ontwikkelingen soms een tikje scherper ziet, omdat hij uit een ontwikkelingsland komt.

Een meer recent interview (2016) was dat met Louise Fresco, sinds 2014 bestuursvoorzitter van Wageningen University en voorheen tien jaar werkzaam bij de FAO, de voedsel- en landbouworganisatie van de VN. In dit interview kwam onder meer het thema biologisch voedsel ter sprake. De sfeer rond biologisch voedsel is leuk kleinschalig, maar de werkelijkheid is dat biologische landbouw niet zelden slecht is voor het milieu, niet diervriendelijk en niet duurzaam.

Louise Fresco:

Efficiëntie is meer output per input en dat is per definitie meer duurzaam. Ik weet dat tal van mensen dat niet zo zien en duurzaamheid met kleinschaligheid associëren, maar ze hebben ongelijk.

Citaat:

Veel mensen in Europa en de Verenigde Staten lijken niet meer te weten dat we vandaag de dag in een paradijs leven, waar het bestaan rijker en aangenamer is dan ooit tevoren. In plaats daarvan wordt gedacht dat de wereld naar de filistijnen gaat.

Louise Fresco:

Dat is westers defaitisme. In Afrika en Azië zijn ze nog dolblij met vooruitgang. Als ze zich in Azië kritisch uitlaten over genetisch veranderde landbouwgewassen dan is dat ze ingefluisterd door westerse non-gouvernementele organisaties. In Afrika weten ze nog wat armoede is, wij zijn dat perspectief kwijtgeraakt. Niemand in onze wereld heeft nog grootouders die kunnen verhalen over armoede en honger.

Aldus Louise Fresco.

Simon Rozendaal heeft een onwrikbaar geloof in de vooruitgang van de mensheid. Hij heeft een zonnige kijk op de toekomst. Met deze visie staat hij lijnrecht tegenover het cultuurpessimisme van de klimaatbevlogenen en schaart hij zich in het rijtje van auteurs als Julian Simon, Indur Goklany, Bjørn Lomborg en Matt Ridley. (Matt Ridley opende onlangs het academische jaar in Wageningen. Zoals gebruikelijk rapporteerde de NOS gretig over de begeleidende wanklanken. Over de inhoud van de rede? Nauwelijks iets!)

Tijdens zijn afscheid memoreerde Simon Rozendaal een stukje uit zijn eigen familiegeschiedenis.

Citaat:

Het lijkt wel of we niet van goed nieuws houden. In mijn boek, ‘Alles wordt beter! Nou ja, bijna alles‘, uit 2015 heb ik een poging gedaan om dat te verklaren. Inmiddels denk ik dat het vooral komt doordat we het te goed hebben. Zo valt de weerstand tegen vaccins on onze contreien te verklaren uit het feit dat we door die vaccins niet meer weten welke ellende infectieziekten kunnen aanrichten.

In Afrika weten ze wat het is om kinderen te verliezen omdat er geen vaccins zijn. Bij ons is dat te lang geleden. We hebben het niet van onze ouders en grootouders gehoord. Maar wie langer teruggaat in de tijd ontdekt dat het bij ons net zo was als in Afrika en misschien wel erger. Mijn overgrootvader Johannes Rozendaal bijvoorbeeld had dertien kinderen van wie er vijf overleden. Diens vader Paulus had er dertien van wie er negen stierven.

Zijn laatste boek ‘Vertrouwen in de wetenschap’ is de neerslag van een een lange en uiterst vruchtbare carrière als wetenschapsjournalist. Hij heeft nu officieel afscheid genomen. Toen ik zijn receptie verliet, informeerde ik wie zijn opvolger bij Elsevier zou worden. Met een olijke twinkeling in zijn ogen zei hij dat die er niet was en dat hij zou blijven doorschrijven. Daar mogen we dan erg gelukkig mee zijn.

Frits Böttcher

Wat Simon Rozendaal bewoog om zijn artikel, ‘Hoe zo broeikas?’ (1990), te schrijven is hieronder te zien. Hierbij gaat hij ook in op de rol van (wijlen) prof. Frits Böttcher, een eminent chemicus die op 31-jarige leeftijd hoogleraar werd in Leiden en mede-oprichter was van de eerste Club van Rome. Hij moest zijn openlijke kritiek op de opwarmingshysterie onder druk van zijn opdrachtgevers opgeven.

For privacy reasons YouTube needs your permission to be loaded. For more details, please see our Privacybeleid.
I Accept

Voor mijn eerdere bijdragen over klimaat en aanverwante zaken zie hierhier, hier, hier en hier.

Door |2018-09-09T14:32:46+00:0010 september 2017|54 Reacties

54 Comments

  1. Arthur Rörsch 11 september 2017 om 16:10 - Antwoorden

    De hommage van Hans L aan Simon R waardeer ik zeer. Ik ken hem al zo’n 40 jaar als degelijk kritische journalist. Hij heeft wellicht ook wel eens een foutje gemaakt, dat is menselijk. Maar een serieuze weerlegging van enig artikel van hem ken ik niet.
    Na hem, en nog een paar opvolgers van hem in de jaren ’70, lijkt de kritische populair wetenschappelijke journalisten kritiek nog maar mondjesmaat waardering te krijgen.
    Simon was zeker geen stemmingmaker. Hij observeerde en rapporteerde over zijn bevindingen. Met aan de dag leggen van gezond verstand.

  2. Arthur Rörsch 11 september 2017 om 17:46 - Antwoorden

    Response op Paai sept 11 2017 4.39
    Kunnen we morgen een inhoudelijke discussie hierover voortzetten? Aan de hand van de posting die Hans L voor mij plaatst: Kritische samenvatting van het te verwachten effect van CO2 op de oppervlakte temperatuur
    Arthur Rörsch 12 september 2017 (CS)
    Die begint met:
    CO2 absorbeert infrarood straling (IR) – in het Nederlands ook wel warmtestraling genoemd – en deze stralingsenergie wordt door botsingen met de andere moleculen in de atmosfeer omgezet in kinetische energie die tot temperatuurverhoging van het gasmengsel (voornamelijk stikstof en zuurstof) leidt.
    In een stilstaande luchtkolom is dit onmiskenbaar aangetoond. Het effect op de temperatuur verdeling in zo’n kolom is ook theoretisch fysisch onderbouwd. Hieraan wordt de stelling ontleend dat deze ‘eenvoudige’ natuurkunde voldoende verklaart waarom gedurende meer dan een eeuw een gemiddelde mondiale stijging van de oppervlaktetemperatuur is opgetreden (+0,8 C) als gevolg van de stijging van de CO2-concentratie in de atmosfeer.
    De natuurkunde in het vrije veld is echter niet zo eenvoudig.

  3. Jack 11 september 2017 om 18:33 - Antwoorden

    Ik wil graag 2 voorstellen doen. Kijken of ik navolging krijg.
    1. Marcel Crok wordt de nieuwe wetenschap redacteur van Elsevier Weekblad
    2. Simon Rozendaal gaat schrijven voor Climategate.nl

    En we blijven beide nog jarenlang met plezier en verwondering lezen.

    • paai 11 september 2017 om 20:37 - Antwoorden

      Ik ondersteun het voorstel van Jack. Ik zal de bijdragen van Rozendaal eveneens met plezier en verwondering lezen en beide personen komen ergens te zitten waar ze voornamelijk voor eigen parochie preken.

      Paai

  4. Arthur Rörsch 11 september 2017 om 18:48 - Antwoorden

    Jack, ik ondersteun je concrete voorstel. Laten we met een aantal mensen de aanstelling van Marcel Crok bij Elsevier (Read) voorstellen. Ik was al eerder van plan om Elsevier te benaderen. Hierbij verzoek, schrijf mij aanbevelingen waarom we Marcel een waardige opvolger van Simon R achten. ([email protected] )

  5. Hetzler 11 september 2017 om 19:39 - Antwoorden

    @Paai Over reactie september 11, 2017 8:31 am
    Die vergelijking klopt niet, want CO2 en H2O hebben dezelfde emitterende eigenschappen als bipoolmoleculen waarbij echter waterdamp op ca. 170 bandbreedtes meer dan CO2 absorbeert. Dus: Even if the Maxwell-Boltzmann distribution of molecular velocity/energy is ignored, a simple calculation shows that doubling the CO2 level has no significant effect on climate. CO2 has only one absorb/emit band in the range of significant terrestrial thermal radiation. Water vapor has about 170 bands in the spectral interval 75-550 /cm for each molecule and there are on average near sea level about 35 WV molecules for each CO2 molecule. Thus there are about 35 * 170 = 5950 absorb/emit bands for WV plus 1 absorb/emit band for CO2 for a total of 5951 absorb/emit bands. Doubling the CO2 increases this to 5952 absorb/emit bands. This is an insignificant increase of less than 0.02%. Thermalization results in ‘climate sensitivity’, the increase in AGT from doubling CO2, to be not significantly different from zero.
    Als dan ook waterdamp in de klimaatmodellen zou worden toegepast, dan exploderen deze modellen. https://www.skeptic.com/reading_room/a-climate-of-belief/
    Gegeven de karakteristieken van beide gassen, is dit niet verrassend. Verder, in een waterdampvrije atmosfeer in de woestijn, is het ’s nachts verschrikkelijk koud zoals ik uit ervaring weet in Jordanië. In de natte tropen verschillen de dag-nacht-temperaturen slechts enkele graden. Ergo: CO2 heeft geen merkbaar effect. Opnieuw reden om te stellen dat de vergelijking met botuline onjuist en misleidend is.

  6. paai 11 september 2017 om 20:50 - Antwoorden

    Beste Jeroen, aangezien jij de vrijheid neemt een lap engelse tekst te cutten-en-pasten, neem ik die vrijheid ook maar: deze keer van Sceptical Science. Misschien ken je die site wel.

    Merk op dat Sceptical Science in haar discussie van het waterdampmechanisme begint met een relatief lange tekst van een scepticus (Tim Ball), zodat de lezer heel goed in staat is beide argumentaties tegen elkaar af te wegen. Het is jammer dat jullie deze techniek op climategate.nl niet ook toepassen; het niveau zou er zeker op vooruit gaan.

    “Water vapour is the most important greenhouse gas. This is part of the difficulty with the public and the media in understanding that 95% of greenhouse gases are water vapour. The public understand it, in that if you get a fall evening or spring evening and the sky is clear the heat will escape and the temperature will drop and you get frost. If there is a cloud cover, the heat is trapped by water vapour as a greenhouse gas and the temperature stays quite warm. If you go to In Salah in southern Algeria, they recorded at one point a daytime or noon high of 52 degrees Celsius – by midnight that night it was -3.6 degree Celsius. […] That was caused because there is no, or very little, water vapour in the atmosphere and it is a demonstration of water vapour as the most important greenhouse gas.” (Tim Ball)

    When skeptics use this argument, they are trying to imply that an increase in CO2 isn’t a major problem. If CO2 isn’t as powerful as water vapor, which there’s already a lot of, adding a little more CO2 couldn’t be that bad, right? What this argument misses is the fact that water vapor creates what scientists call a ‘positive feedback loop’ in the atmosphere — making any temperature changes larger than they would be otherwise.

    How does this work? The amount of water vapor in the atmosphere exists in direct relation to the temperature. If you increase the temperature, more water evaporates and becomes vapor, and vice versa. So when something else causes a temperature increase (such as extra CO2 from fossil fuels), more water evaporates. Then, since water vapor is a greenhouse gas, this additional water vapor causes the temperature to go up even further—a positive feedback.

    How much does water vapor amplify CO2 warming? Studies show that water vapor feedback roughly doubles the amount of warming caused by CO2. So if there is a 1°C change caused by CO2, the water vapor will cause the temperature to go up another 1°C. When other feedback loops are included, the total warming from a potential 1°C change caused by CO2 is, in reality, as much as 3°C.

    The other factor to consider is that water is evaporated from the land and sea and falls as rain or snow all the time. Thus the amount held in the atmosphere as water vapour varies greatly in just hours and days as result of the prevailing weather in any location. So even though water vapour is the greatest greenhouse gas, it is relatively short-lived. On the other hand, CO2 is removed from the air by natural geological-scale processes and these take a long time to work. Consequently CO2 stays in our atmosphere for years and even centuries. A small additional amount has a much more long-term effect.

    So skeptics are right in saying that water vapor is the dominant greenhouse gas. What they don’t mention is that the water vapor feedback loop actually makes temperature changes caused by CO2 even bigger.
    https://www.skepticalscience.com/water-vapor-greenhouse-gas.htm

    Paai

    • André Bijkerk 12 september 2017 om 09:22 - Antwoorden

      Beste Paai

      Die positieve feedback van waterdamp is een hypothese. Prima. Hypotheses vereisen bewijsvoering/onderbouwing/testing, etc. Je kunt positieve of negatieve feedback testen aan de hand van gedragingen van een datareeks dat een willekeurig pad volgt, zoals het weer, temperatuur etc.

      We doen dat hier: http://climategate.nl/2015/07/05/de-weerlegging-van-global-warming-de-feedback-is-negatief/

      Hier vind je dat ook -maar dan in wetenschappelijk jargon- in diverse publicaties:
      http://www.aai.ee/~olavi/
      Bijvoorbeeld: http://www.aai.ee/~olavi/2001JD002024u.pdf

      Vor zover ik weet wijzen alle uitkomsten tot nu toe op gedragingen (antipersistent cq non-stationary) typisch voor negatieve feedback.

    • Ronel 12 september 2017 om 10:46 - Antwoorden

      @Paai,
      “So when something else causes a temperature increase (such as extra CO2 from fossil fuels)…. “
      Is dat een aanname of een wetenschappelijk bewezen feit?

  7. Scheffer 12 september 2017 om 11:48 - Antwoorden

    Simon Rozendaal heeft vooralsnog een ad-interim-kandidaat opvolger: http://www.elsevierweekblad.nl/opinie/opinie/2017/09/na-irma-investeer-niet-in-co2-reductie-maar-in-bescherming-539965/
    Nu nog een fysicus als kritische wetenschapsjournalist in de Elsevier-redactie. Ik stel voor dat Marcel Crok eens gaat praten met Arendo Joustra.

Geef een reactie

Conform ons Privacybeleid maken wij gebruik van Cookies om onze website beter te laten werken. OK