Peter Lilley.

Eerder schonk ik aandacht aan de ‘Green Blob’.

‘Green blob’ is de term die werd gemunt door de ontslagen Britse minister voor milieu, Owen Paterson, Het is een groene, vormloze, slijmerige massa die overal doordringt. Daarmee bedoelde hij de groene lobbyisten die in elke geleding van het Britse establishment werkzaam zijn.

Zie hier.

De Britse conservatief, Peter Lilley, voormalig minister voor handel en industrie, kwam onlangs met eenzelfde waarschuwing in een nieuw rapport van de ‘Global Warming Policy Foundation’ (GWPF), getiteld: ‘“Climate-Industrial Complex” Wasting £100 Billion And Shutting Down Debate’.

Ik pik er een aantal krenten uit.

Former Trade and Industry Minister, Peter Lilley warns that vested interests in the renewables industry, politicians of all parties, the bureaucracy and academia have together largely suppressed debate about their reckless waste of public money exposed by the government’s own Review of the Cost of Energy by Dieter Helm.

In a paper published by the Global Warming Policy Foundation, Peter Lilley highlights Professor Dieter Helm’s devastating critique, outlined in the Cost of Energy Review which was commissioned by the government. “Helm shows that the Climate Change Act objective of cutting emissions of carbon dioxide could have been met for a fraction of the £100 billion so far committed, which has already raised the cost of energy by 20%.”

Dieter Helm.

Lilley argues that, even more significant than the reckless waste of public money exposed by Professor Helm is the success of the vested interests – industrial, political, bureaucratic and academic – in dampening any debate about it. “Normally waste on this scale would cause an outcry in Parliament and elsewhere. But the vested interests simply damned Helm’s review with faint praise and consigned it to oblivion.”

It is evidence, Lilley claims, that President Eisenhower’s famous warning against the power of not just the ‘military-industrial complex’ but also similar combinations in areas of civil policy is coming true. “As Eisenhower presciently warned: ‘…a government contract becomes virtually a substitute for intellectual curiosity…The prospect of domination of the nation’s scholars by Federal employment, project allocations, and the power of money is ever present and is gravely to be regarded’. We are seeing the emergence in the UK of a powerful ‘climate-industrial complex’”.

“Moreover, if the climate-industrial complex can show such reckless disregard for basic economic truths, there is a danger that they may be equally careless in exaggerating the risks arising from global warming science (the basic truth of which, as a scientist, I entirely accept). Most scientists remain scrupulously objective in their own work. But they know it is more than their career is worth to question exaggerated claims others may make of the scale, speed or impact of global warming. So, alarmist claims go unchallenged while evidence that we could adapt to global warming rather than try to prevent it is played down.”

Zie verder hier.

Het volledige rapport is hier toegankelijk.

Lilley’s betoog bevat vele waardevolle en alarmerende observaties. Het is alleen jammer dat hij Dieter Helm volgt in diens pleidooi voor een CO2–belasting.

De wetenschappelijke discussie over het effect van een verdubbeling van de CO2-concentratie in de atmosfeer op de gemiddelde wereldtemperatuur is nog in volle gang. Zowel onder de protagonisten van AGW (‘Anthropogenic Gloal Warming’) als de antagonisten lopen de schattingen daarvan fors uiteen. Waarschijnlijk is dit effect gering en niet alarmerend. En uit de modellen van de milieu-economische mainstream komt naar voren dat een geringe opwarming van de aarde positieve effecten heeft voor de mens en de natuur. Pas bij een stijging van zo’n 2 graden Celsius zou een omslagpunt worden bereikt.

Daarnaast heeft een CO2–belasting negatieve economische effecten. Indien slechts een beperkt aantal landen daartoe zou besluiten, en de rest van de wereld niet, zou zulks de welvaart van de betrokken landen en hun internationale concurrentiepositie ernstig aantasten, zonder dat dat – volgens de gangbare klimaatmodellen – enig meetbaar effect op de gemiddelde wereldtemperatuur zou hebben. ‘All pain and no gain’.