Guus Berkhout: Denken over klimaat – verbreding van de horizonten

Guus Berkhout.

De ‘Global Warming Policy Foundation’ (GWPF) heeft onlangs een nieuwe brochure uitgebracht: ‘Climate Thinking – Broadening the Horizons’. De auteur is Guus Berkhout.

Na een studie elektrotechniek aan de TU Delft (1963) promoveerde Guus Berkhout cum laude (1970) in de natuurkunde. Vanaf 1976 was hij verbonden aan de TU Delft als hoogleraar geofysica en seismische beeldvorming. Tussen 1998 en 2001 was hij lid van het college van bestuur van de TU. Vanaf 2001 vervulde hij bij TBM de leerstoel innovatiemanagement. Vanaf 2008 werkt hij bij de Delftse faculteit CiTG (Civiele Techniek en Geowetenschappen). Berkhout is lid van de KNAW en de AcTI (Nederlandse academie voor technologie en innovatie).

De brochure is helder geschreven en gericht op een breed publiek.

Aan de inleiding ontleen ik de volgende elementen.

The existence of climate change is beyond any doubt. The big question is: ‘What is the principal cause of today’s globalwarming? Is it mankind, or is it the natural system?’ Without knowing the answer to this question, mankind could end up like a modern Don Quixote, fighting a foolish and pointless battle.

Current climate policies are based on the conviction that ‘the science is settled’ and that mankind is the principal cause of global warming. It is also believed that our technological capabilities will enable us to shape the Earth’s climate. But is there any scientific evidence for such a bold statement and for such an unconditional belief?

This essay gives an up-to-date overview of whatwe knowand whatwe don’t knowabout climate change. It is primarily meant for the millions of interested laymen who are desperate to hear a truthful story they can understand. These people have become suspicious of being misled by climate alarmists. As a group, they have the potential to put pressure on politicians to stop the use of poorly validated models and to focus on evidence-based climate policies.

The first message of the essay is that we can distinguish four principal causes of climate change (the so-called ‘CCL’ system):

• changes in the solar radiation and cosmic rays that reach the Earth’s atmosphere;

• changes in the Earth’s orbit and the orientation of the Earth’s axis;

• changes in volcanism and heat convection from the hot inner Earth;

• changes in the emission of climate-affecting gases, produced both by Mother Nature and by mankind.

Note that the first three causes are entirely natural; only the fourth is a mixture of nature and man. The simultaneous interaction of these four phenomena with our turbulent atmosphere and oceans is extremely complex. Note also that planet Earth is unique in the solar system, having a surface that is 70% water. This property makes water a leading actor in the variations of the Earth’s temperature. In addition, unlike carbon dioxide (CO2), water occurs in three phases on our planet – gas, liquid and solid. Any change of phase causes an exchange of heat with the direct environment. It is not single-phase CO2 but multi-phase water that is by far the most important influence on the climate in our atmosphere. This dominance of a multi-phase material brings extra complexity to the climate system.

The second message is that the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) has focused on only part of one component – emission of manmade CO2 – from all influences in the climate system. This narrow view makes the credibility of the IPCC’s computer simulations highly debatable. ….

The IPCC’s computer simulations cannot explain the significant climate changes that took place prior to mankind appearing on our planet; their work primarily refers to the last 150 years, a fleeting moment in the 4.6-billion-year history of the Earth. There is currently no theoretical or empirical evidence that the simplifying assumptions in the IPCC models are justified. On the contrary, there is increasing evidence that simulation of the real climate system is far beyond our current capabilities.

The third message is that scientific progress requires the availability of open databases with reliable measurements. After all, in professional research processes, theoretical models need to be tested and updated by comparing simulated measurements with real measurements (‘model validation’). When measurements cannot be trusted, any reference to the truth is lacking and meaningful progress is prevented. Unfortunately this is exactly what happens in climate science, because of the poor state of global temperature databases. ….

Future climate research should make use of reliable databases and validated theoretical models. Evidence from other scientific areas, such as astrophysics – related to items 1 and 2 of the CCL model – and geophysics, related to item 3, should play a more prominent role in climate science.

This hopefully will bring about less arrogance in the climate community (‘we know it all’) and more curiosity to search for the truth. Such a renaissance will lead us to a better understanding of the Earth’s climate past and present, making us ready to say something meaningful – albeit still subject to uncertainty – about the future.

The last, but not the least, message is that in recent years we have seen that the output of climate models have made a huge impact on society at large. This gives an extra responsibility to climate scientists: they are not only responsible for the scientific quality of their research but also for what society is doing with them. Of course, climate scientists don’t need to explain the ins and outs of their models but they are morally obliged to make clear what the underlying theoretical assumptions are, what simplifications they have made and, above all, what this all means for practical policymaking. To prevent a huge waste of public money, climate scientists must resist any misinterpretation of their theory and any misuse of their models by politicians and activists. In that respect, IPCC has been of little help and the Paris Agreement of 2015 was a lost opportunity.

In this essay we will argue that ‘the science is not settled at all’ and that it is most premature to make a far-reaching agreement, as was done in Paris. When the future reveals that it is not manmade CO2 but the natural system that is the principal climate-driving force, society will be very unforgiving to the scientific community, and they will be right to be so.

Tot slot nog enige passages uit de epiloog.

What would have happened if the ‘Intergovernmental Panel on Climate Change’ had started as an open ‘Interscientific Panel on Climate Change’? And what would have happened if the mission of this Interscientific Panel had been to determine the causes of climate change with an open mind, in other words with no specific assignment to find out whether the cause could be manmade CO2. In addition, what would have happened if this Interscientific Panel had given a high priority to the reliability of climate measurements and the validation of their models?

The Intergovernmental Panel was managed by key officials from governments that had a firm grip on the coordinating lead authors. From the beginning, they has little interest in improving measurement technology. Instead, building computer models appeared to be their prime objective. In addition, validation was low on their priority list, They also made it clear that finding evidence for a manmade cause (CO2 emissions)was considere good news.

Unsurprisingly, this encouragement led to an extra bias in the focus on research. Favourable evidence was preselected and computer models were constructed that confirmed the anthropogenic cause. These models even claimed that they had could make predictions out to the year 2100. As a result, predictions were (and are) very alarming, and stated with increasing certainty. Alternative views were (and still are) not welcome. Model falsification was (and is) considered a hostile act. At some universities we even see what amounts to a regime of ‘climate-marxism’. The theme of this essay is thatwe still knowvery little about the climate.

The time of the Intergovernmental Panel – with all the scandals at its top – can be seen as a dark period in the history of climate science. My plea is: ‘Could we start again, please?’, this time with a sincere interscientific panel that searches for the truth, operating with an open mind, with interdisciplinary teams, with an emphasis on repeatable multidisciplinary measurements, with model verification as an obligatory research routine, and with an honest story to tell to society. Would that not be wonderful?

Aldus Guus Berkhout.

De brochure is hier te vinden.

Verplicht leesvoer voor klimatofielen van alle gezindten!

Door |2018-06-09T13:25:29+00:0011 juni 2018|107 Reacties

107
Reageer op dit artikel

avatar
  
smilegrinwinkmrgreenneutraltwistedarrowshockunamusedcooleviloopsrazzrollcryeeklolmadsadexclamationquestionideahmmbegwhewchucklesillyenvyshutmouthzonboemokg
Afbeeldingen
 
 
 
Andere bestanden
 
 
 
18 Reacties
89 Discussies
0 Volgers
 
Grootste discussie
Meest gelezen reactie
27 Auteur reacties
nikosMarcJ van der HeijdenJ. van der HeijdenBoels Recent comment authors

  Abonneren  
Abonneren op
Anton Bakker
Gast
Anton Bakker
Offline

Helemaal mee eens, elk woord. Een ieder zou dit moeten lezen!

Dirk Visser
Gast
Dirk Visser
Offline

Op de site van Judith Curry werd een overeenkomstige oproep tot meer bezinning kort geleden gepost. Voices of reason in the ‘climate wars’ Een van de commentatoren schreef het volgende: —-climategrog | June 10, 2018 at 3:12 pm | There’s no way back from where this stupidity has gone. Once things degenerate into hatred and zealotry it will take a generation for it to cool down again. You can not make a crusade out the destruction of life on earth and… Lees verder »

j.e.reinders
Gast
j.e.reinders
Online

Heldere blog.
Echter, Mr. G.Berkhout stelt dat de klimaatwetenschap schuldig is aan de huidige gekte van zonne panelen , windmolens en treinen die uitsluitend op groene stroom rijden.
Uitsluitend de politiek is verantwoordelijk, die maakt het beleid en durft niet eerlijk te zijn.
Robert Oppenheimer, die aan de wieg stond van de atoombom voelde zich na gebruik ervan schuldig, ofschoon de Amerikaanse overheid de werkelijk verantwoordelijke was.
Het is te hopen dat de huidige klimaatwetenschappers in navolging van mr. Oppenheimer ook het boetekleed aantrekken.

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Mee eens! Goed artikel dat aantoont hoe het is misgegaan met het zogenaamde politieke “consensus” van het IPCC! Het VN-IPCC die politiek bedrijven als hoofdopdracht kreeg i.p.v. een puur wetenschappelijke opdracht en die fundamentele kritiek van de eigen IPCC-lead-authors weerde uit de eindconclusies en aanbevelingen, uitmondend in de bekende 7-jaarlijkse alarmistische eindrapporten aan de VN. Ik vond dit het meest passende citaat bij het huidige klimaatdebat en bij het huidige effectloze klimaatbeheersingsbeleid van Europa en lidstaten, zoals Nederland, die het… Lees verder »

Erik
Gast
Erik
Online

Goed stuk, zij het dat klimaat gelijk is aan verandering. Klimaat is nooit constant. Dus klimaatverandering bestrijden is gelijk aan de strijd van don Quichotte tegen windmolens. Klimaatopwarming bestrijden is iets anders, maar dit is waarschijnlijk ook zinloos. De temperatuur gaat in cycli van verschillende tijdsduur op en neer. Kunnen wij niets aan doen. Wat we wel kunnen doen is ons straatje schoon houden, dus een goed milieubeleid met een reëele schone energie voorziening. Laten we inzetten op schone kolen,… Lees verder »

Bob Fleumer
Gast
Bob Fleumer
Offline

Mijn Engels is niet slecht maar dit soort atikelen leest toch een stuk prettiger in de eigen taal, Nederlands dus.

Bert Pijnse van der Aa
Gast

“When the future reveals that it is not manmade CO2 but the natural system that is the principal climate-driving force, society will be very unforgiving to the scientific community, and they will be right to be so.”.

Henk dJ
Gast
Henk dJ
Offline

De AGW-negationisten moeten blijven proberen om twijfel te zaaien, zelfs wanneer er geen twijfel meer is. Ditmaal is Guus Berkhout aan de beurt. Weerom geen klimaatwetenschapper, maar een lobbyist van GWPF. Er worden vier factoren opgesomt die klimaat kunnen beïnvloeden. Maar er wordt straal genegeeerd dat de vierde (emissie van gassen) in de laatste decennia ongemeen snel is gebeurd. Nooit is zo’n verandering zo snel geweest. E Ner wordt ook traal genegerd dat dit mooi parallel gebeurt met de stijging… Lees verder »

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Twijfel is er nog steeds sterk aan de wetenschappelijke onafhankelijkheid van het IPCC. Dat is het grootste probleem. Aan de klimaatverandering valt al eeuwen niet te twijfelen.

Aad Vermeulen
Gast
Aad Vermeulen
Offline

Stel de AGWhypothese: CO2 is de thermostaatknop voor de gemiddelde wereldtemperatuur. Draai je die omhoog wordt het warmer, draai je hem omlaag wordt het kouder.
De temperatuurreeks van de afgelopen 150 jaar laat zien dat het zo niet werkt. AGW-hypothese gefalsificeerd. Zo simpel kan wetenschap zijn.

Hetzler
Gast
Hetzler
Offline

@JvdH Je probeert je er weer uit te draaien: grote mond, te grote broek.
Ik wacht je verwoestende publicatie met alle onontkoombare weerleggingen af aan het adres van de auteur. Zo verloopt immers het wetenschappelijk debat, niet het vooraf zwartmaken van de auteur. Toon eens wat mee lef. Anders maak jij je ongeloofwaardig. Grote mond, te grote broek.

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Dus AGW-hypothese is de juiste betiteling, de overigen hebben meer overtuigend bewijs en worden niet toenemend wetenschappelijk betwist. Dat moet nu toch wel duidelijk zijn voor iedereen!

Ronald
Gast
Ronald
Offline

Deze Guus Berkhout dus: “Nu president Trump heeft aangekondigd uit het klimaatakkoord van Parijs te stappen, roeren de tegenstanders van dat akkoord zich weer flink in de media. Dat recht hebben ze, maar wanneer zij de gehele klimaatwetenschap afserveren op basis van aantoonbare onjuistheden, of al lang en breed blootgelegde drogredeneringen — zoals Guus Berkhout doet in zijn opiniestuk in het FD van 3 juni — is dat toch een kwalijke zaak. Berkhout beweert dat men in de klimaatwetenschap aannames… Lees verder »

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Parijs-klimaat-akkoord rust op wetenschappelijk drijfzand, (en alle klimaatmaatregelen dus ook) omdat de AGW-hypothese en de IPCC-producties toenemend meer klimaatwetenschappelijk kritiek ontvangen, omdat de historische dataseries en recente satelliet-metingen die kritiek juist ondersteunen. De kern van het artikel is that “the science is settled” pure politieke bluf is en niet gedeeld wordt door de meer dan 1000 kritische klimaat-wetenschappers, inclusief vele ex-lead-authors van het IPCC, wier fundamentele kritiek werd geweigerd door het politiek gekozen / geselecteerde ambtelijke IPCC-bestuur.

Jan Huisman
Gast
Jan Huisman
Offline

Ik ben blij met deze site, omdat hier een tegenwicht wordt geboden tegen de eenzijdige benadering van de alarmisten. Wat er waar is, en wat niet, is voor een geïnteresseerde leek moeilijk te bepalen. Het is alleen erg jammer dat de commentaren vervuild worden door een beperkt aantal mensen, dat op het niveau van de kleuterschool elkaar zwart zit te maken; zelfs tot schelden toe. Zou het niet goed zijn om dat soort commentaren enigszins te weren? En te proberen… Lees verder »

Conform ons Privacybeleid maken wij gebruik van Cookies om onze website beter te laten werken. OK