Hans von Storch. Foto: UHH/CEN.

Schellnhuber versus Von Storch.

Hoe vaak schreef ik niet: ‘Die verschrikkelijk opwarming die maar steeds niet wil komen.’ Het is elke keer weer raak! Als ik dit schrijf, lijk ik een zeer gevoelige snaar te raken en slaan mijn klimaatverontruste opponenten weer op tilt. En waarom toch? Immers ook binnen het AGW–kamp (AGW = ‘Anthropogenic Global Warming’) circuleren soortgelijke opvattingen als sinds jaar en dag.

Het is in dit verband goed om in het verleden te duiken en nog eens kritisch te kijken naar de oorsprong van klimaatsprookjes, die thans als leidraad dienen voor het klimaatbeleid. Hoe komen we voorbeeld aan de twee–graden–CO2–reductiedoelstelling, die thans in steen lijkt te zijn gebeiteld en een zware belasting dreigt te worden, niet alleen voor de Nederlandse economie maar ook de wereldeconomie? Wetenschap of politiek natte vingerwerk?

Onder de titel, ‘The Invention of the Two-Degree Target, Climate Catastrophe, A Superstorm for Global Warming Research’ rapporteerden Marco Evers, Olaf Stampf en Gerard Traufetter in 2010 in ‘Der Spiegel’:

Rarely has a scientific idea had such a strong impact on world politics. Most countries have now recognized the two–degree target. If the two–degree limit were exceeded, German Environment Minister Norbert Röttgen announced ahead of the failed Copenhagen summit, “life on our planet, as we know it today, would no longer be possible.”

But this is scientific nonsense. “Two degrees is not a magical limit — it’s clearly a political goal,” says Hans Joachim Schellnhuber, director of the Potsdam Institute for Climate Impact Research (PIK). “The world will not come to an end right away in the event of stronger warming, nor are we definitely saved if warming is not as significant. The reality, of course, is much more complicated.”

Hans Joachim Schellnhuber. Foto: PIK.

Schellnhuber ought to know. He is the father of the two-degree target.

“Yes, I plead guilty,” he says, smiling. The idea didn’t hurt his career. In fact, it made him Germany’s most influential climatologist. Schellnhuber, a theoretical physicist, became Chancellor Angela Merkel’s chief scientific adviser — a position any researcher would envy.

Thans staat Schellnhuber voor zijn pensionering. Over zijn adviseurschap van Merkel horen we de laatste tijd niets meer. Maar hun relatie lijkt te zijn bekoeld. Terugkijkend op zijn loopbaan ziet hij de toekomst somber in. Zie mijn eerdere ‘posting’ over hem: ‘Hans-Joachim Schellnhuber: vertwijfelde klimaatpaus‘.

Hij heeft onlangs een boek gepubliceerd: ‘Selbstverbrennung. Die fatale Dreiecksbeziehung zwischen Klima, Mensch und Kohlenstoff‘ – niet bepaald een titel die men verwacht bij een wetenschappelijke verhandeling.

De Duitsers zijn verder dan wij met hun Energiewende. Dat kost ze meer dan 20 miljard euro extra per jaar, maar dan heb je ook niks … althans geen vermindering van de CO2-uitstoot, maar wèl de één na hoogste elektriciteitsprijzen in de EU. (De Deense elektriciteitsprijzen zijn nóg hoger – ook zo’n windmolenland.)

Maar, naar mijn indruk zijn zij minder ver in de psychiatrische behandeling van klimaatpsychose. Daarvoor moet je in Nederland zijn! Waarin een klein land toch maar weer een voortrekkerspositie heeft weten te verwerven!

Dus, Hans-Joachim, als het je te veel wordt, in Nederland wacht je een liefdevolle opvang! En over die fiets praten we al lang niet meer.

Maar in 2010 kon Schellnhuber nog relativeren.

“Of course, the conclusions of climate impact research are not as reliable as we’d like them to be,” Schellnhuber admits. “But we can’t exactly drop 10,000 studies from Science and Nature on our political leaders’ desks. That would obviously be too much for them. Instead we, as experts, must attempt to condense the large number of analyses into plausible scenarios.”

Philippe Verdier.

Maar tegenover de theoretisch natuurkundige, Schellnhuber, staat de klimatoloog en modelleur Hans von Storch. Hij is geen klimaatscepticus. Sterker nog, hij wil niets met de klimaatsceptici in Duitsland te maken hebben. Waarom toch? vraagt men zich af. Vermoedelijk is de reden dat zulks het eind van zijn wetenschappelijke carrière zou kunnen betekenen – een soort Berufsverbot. Want Duitsers zijn gründlich in dat soort zaken. Alhoewel … de Fransen kunnen er ook wat van. In Frankrijk liet de Franse weerman Philippe Verdier zich kritisch uit over het klimaatalarmisme. Voor hem gold helaas geen ‘liberté, fraternité et égalité’. Hij werd ontslagen. Zie hier.

Maar gelukkig komt zoiets in Nederland niet voor. Of misschien ook wel? Oh ja … bijna vergeten: ‘Klimaatbanneling Henk Tennekes bloeit op‘.

Lennart Bengtsson. Foto: Wikipedia.

Kortom, twijfel als actieve klimaatprofessional niet aan het klimaatdogma, want dan loopt het slecht met je af. Als je eenmaal gepensioneerd bent, dan is het natuurlijk een andere verhaal. Dan ben je financieel onafhankelijk en kun je zeggen wat je werkelijk denkt. Of toch niet? Oei, nee, zelfs dan ben je niet veilig, zoals de gerenommeerde Zweeds/Duitse klimatoloog, Lennart Bengtsson, heeft moeten ervaren als slachtoffer van het klimaat-Lysenkoïsme. Zie hier.

Toch zoekt Hans von Storch – moedig – het randje op.

Critics say that the climate impact researchers have gone too far with their brand of political advice. “The two-degree target has little to do with serious science,” says Hans von Storch. Many of his fellow scientists, he adds, now see themselves too much as political activists who want to get something done. This, in turn, harms the credibility of science as a whole, he adds, and it is also a more deep-seated cause of the Climategate affair and the sloppy work on the IPCC report.

“Unfortunately, some of my colleagues behave like pastors, who present their results in precisely such a way that they’ll fit to their sermons,” says Storch. “It’s certainly no coincidence that all the mistakes that became public always tended in the direction of exaggeration and alarmism.” … “We climatologists can only describe possible futures,” Storch points out. “It’s also possible that things will be completely different.”

Storch, a native of northern Germany and one of the pioneers of climate modeling, recommends a more dispassionate approach. He grew up on the North Sea island of Föhr, where he experienced storm tides at first hand. He learned that humans are tough and adaptable beings.

“Fearmongering is the wrong way to go about it,” says Storch. “Climate change isn’t going to happen overnight. We still have enough time to react.”

Lees verder hier.

Een pikant detail: het artikel werd op 1 april (!) gepubliceerd. Maar zoals we weten, Duitsers kennen geen humor.

Hoe het ook zij:

Die verschrikkelijke opwarming wil maar steeds niet komen.

Print Friendly, PDF & Email