Verslag Porto klimaatconferentie

Porto

 

Een bijdrage van Benoît Rittaud, President van de ‘Association des climato–réalistes’.

Vooraanstaande wetenschappers vanuit de gehele wereld verzamelden zich op 7 en 8 september 2018 in Porto, Portugal, om de stand van de wetenschap vanuit een klimaatrealistisch perspectief te bespreken.

Fernanda Ribeiro.

Na applaus voor Fernanda Ribeiro, decaan aan de Universiteit van Porto, die het mogelijk maakte om de conferentie aldaar te houden, vonden gedurende twee dagen lezingen plaats over de stand van de wetenschap vanuit een klimaatrealistisch perspectief.

Het is te vroeg om te kunnen beweren dat er een sluitende en complete theorie bestaat, die de ontwikkeling van het klimaat kan verklaren (zonder gebruik te maken van CO2 als verklarende factor). In zijn presentatie op zaterdagmiddag probeerde Nils–Axel Mörner echter een synthese te schetsen van hoe zo’n coherente theorie er uiteindelijk uit zou kunnen zien.

Nils-Axel Mörner.

Volgens zijn presentatie, en zonder in te gaan op de details van mechanismen die nog niet goed worden begrepen, dient men – en dat is geen verrassing – te kijken naar de invloed van fluctuaties van de zonneactiviteit op de klimaatveranderingen. Deze variabiliteit manifesteert zich via vier mechanismen: de wijziging van de oceaancirculatie (in zijn eerste presentatie wees Nils–Axel Mörner erop dat de Portugese kust een ideale observatiepost is om de veranderingen van de Golfstroom te bestuderen), wolken (we denken daarbij dan natuurlijk aan het werk van Svensmark en Shaviv), luminositeit en uiteindelijk de winden. Afhankelijk van de auteur, is het de een of de andere factor die domineert.

Vincent Courtillot.

Wat de winden betreft waren verschillende sprekers (Nils–Axel Mörner, Piers Corbyn, Nicola Scafetta) vooral geïnteresseerd in de kwestie van de lengte van de dag. Dit komt overeen met het werk van Vincent Courtillot, waaruit duidelijk naar voren komt dat de variatie in de rotatiesnelheid van de aarde (die sinds de jaren 1960 nauwkeurig kan worden gemeten) correleert met klimaatkenmerken, door het effect van aardrotatie op zonale winden. (Vincent Courtillot had die gedachte al geopperd aan het einde van een debat bij de Academie van Wetenschappen, dat vier jaar geleden plaatsvond.)

Terwijl sommige voordrachten betrekking hadden op de effecten van de zon op onze planeet, was een andere presentatie gericht op het effect van de planeten op de zon. De variatie van de zonneactiviteit (in het bijzonder gemeten aan de hand van het aantal zonnevlekken) kan worden verklaard uit analyses van de bewegingen van de planeten. De zwaartekracht van de grootste planeten (Jupiter, Saturnus, Uranus, Neptunus) is van een orde van grootte die voldoende is om de positie van het zwaartepunt van het zonnestelsel meetbaar te beïnvloeden, afhankelijk van de positie van die planeten.

Ik ben nog steeds niet echt overtuigd van een van de voorgestelde alternatieven. Naar mijn mening is er nog behoorlijk wat werk aan de winkel, voordat zij als in beton gegoten kunnen worden gepresenteerd. Dat wil zeggen, om niet het risico te lopen dat de astronomische cycli, die door deze en gene werden genoemd, kunnen worden afgeserveerd met verwijzing naar de beroemde uitspraak van John von Neumann:

‘With four parameters I can fit an elephant, and with five I can make him wiggle his trunk.’

Francois Gervais.

Onder de cycli die nog steeds stand houden, is die van 60 jaar (misschien te onderscheiden in twee afzonderlijke zeer vergelijkbare looptijden, volgens Roger Tattersall). Dat zou François Gervais, een Franse klimaatrealist, plezier doen, die zoals gewoonlijk een degelijke presentatie hield over de klimaatgevoeligheid.

Wat de cycli betreft, leek Roger Tattersall mij de meest overtuigende spreker. Hij stelde de stabiliteit van een aantal dynamische systemen, zoals die van de belangrijkste satellieten van Jupiter, aan de orde. Hij legde ook verband met de rij van Fibonacci. Het is bekend dat deze reeks getallen (1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, …) de fundamentele eigenschap heeft dat de verhouding van twee opeenvolgende termen (8/5, dan 13/8, dan 21/13, etc.) steeds dichter bij de waarde (1 + √5) / 2 komt. Deze waarde wordt de gulden snede genoemd. De gulden snede heeft een speciale rekenkundige eigenschap: dit is het getal dat, in exacte mathematische zin, het verst is verwijderd van de verzameling breuken (de getallen van de vorm m/n met m en n gehele getallen). Deze eigenschap zou de aanwezigheid van de eerste termen van de rij van Fibonacci in deze overwegingen van orbitale stabiliteit kunnen verklaren. De ideeën van Roger over de geschiedenis van de wetenschap, door Kepler’s geschriften waren evenzeer erg interessant.

Roger Tattersall.

Een vraag die meerdere keren aan de orde kwam, was die van een toekomstig zonneminimum. Het is waar dat de bijzonder zwakke zonnecyclus 24 genoeg is om voorspellingen te rechtvaardigen van een mogelijk equivalent van een Dalton-minimum of, sterker, van een Maunder-minimum (een periode gedurende welke in Frankrijk in de winter de wijn bevroor in de glazen). Deze zoektocht naar het volgende minimum is misschien ingegeven door wensdenken. Deze zou het einde kunnen betekenen van de huidige opwarming en daardoor waarschijnlijk ook van het klimaatalarmisme. Maar goed …

De meeste sprekers over dit onderwerp suggereerden de komst van een minimum zo rond 2030 (hoewel een van de sprekers het einde van deze eeuw waarschijnlijker achtte). Ik laat deze voorspelling voor rekening van de betrokken sprekers en wijs er alleen maar op dat deze overeenkomt met het idee van een 60–jarige cyclus en met de ontwikkeling van de wereldwijde temperatuur. Bovendien heeft deze hypothese het voordeel dat zij tijdig kan worden getoetst. We zullen zeker nog een paar jaar moeten wachten om duidelijkheid te krijgen. Maar we hoeven niet te wachten tot 2050 of 2100, zoals bij de IPCC-modellen.

Camille Veyres, de tweede van ons [Franse] team, was een van de weinigen die probeerde een brede presentatie te geven over de fouten die het IPCC had gemaakt (hij sprak van “fraude”, ik keur dit soort kwalificaties af). Hij deed zijn uiterste best om zijn ideeën zo beknopt mogelijk te verduidelijken om binnen zijn 20 minuten spreektijd te blijven.

Daarnaast concentreerden verschillende presentaties zich op meer gespecialiseerde thema’ s, zoals de belangrijke en interessante voordracht van Albrecht Glatzle over methaan, de onverklaarde stabilisatie in de afgelopen jaren daarvan en het ontbreken van enige link tussen de geografische verdeling van concentratie daarvan met die van de locatie van de veehouderij.

Peter Ridd.

Een grappig toeval wilde dat rond de tijd dat de lokale versie van de belachelijke “wereldwijde klimaatmars” begon, de voordracht van Peter Ridd plaatsvond. Deze Australische specialist van het Great Barrier Reef werd door zijn universiteit ontslagen, vanwege zijn kritiek op de nakende ondergang daarvan, die bijna elk jaar wordt voorspeld. Ridd zelf kon niet komen. Zijn voordracht werd daarom gepresenteerd door Nils-Axel Mörner.

Christopher Essex.

Het beste werd niet voor het einde bewaard (dat was mijn voordracht, die de laatste was …), maar voor het begin, met een uitstekende presentatie van Christopher Essex. Hij schetste onder andere een indrukwekkend beeld van wat er gebeurt als we een gedachte–experiment uitvoeren met betrekking tot onze perceptie van de snelheid waarmee de tijd voorbij gaat, door deze te vertragen of te versnellen. (Er is, zo vertelde hij ons, een aflevering van Star Trek gebaseerd op dit idee). Als we bijvoorbeeld een foto van een wilde rivier nemen met een sluitertijd van enkele minuten, verdwijnt de beweging van kolken en golven, waardoor er slechts een beeld overblijft van water dat schijnbaar volkomen kalm is. Meer in het algemeen, het vertragen van dingen (of het versnellen ervan, afhankelijk van het gezichtspunt), transformeert een dynamiek in een structuur, zoals bij een foto van de sterrenhemel die is genomen met een sluitertijd van een uur, waarbij de beweging van de sterren (te traag voor het oog) lijkt op een structuur gemaakt van lichtbogen en –cirkels waarvan de poolster het gemeenschappelijke centrum is – met deze eigenschap dat het onmogelijk is om de richting van de beweging van de sterren te reconstrueren zonder aanvullende informatie.

Benoît Rittaud.

Al met al waren het twee dagen die de moeite waard waren. Meningsverschillen, discussies, vragen … evenveel indicaties dat klimaat–realistische conferenties inderdaad wetenschappelijke conferenties zijn.

PS,

De samenvattingen kunnen worden bekeken op de website van de conferentie. De presentaties en video’s zullen binnenkort op de website worden gezet.

Bron hier.

Door |2018-10-08T22:39:37+00:009 oktober 2018|86 Reacties

86
Reageer op dit artikel

avatar
  
smilegrinwinkmrgreenneutraltwistedarrowshockunamusedcooleviloopsrazzrollcryeeklolmadsadexclamationquestionideahmmbegwhewchucklesillyenvyshutmouthzonboemokg
Afbeeldingen
 
 
 
Andere bestanden
 
 
 
20 Reacties
66 Discussies
0 Volgers
 
Grootste discussie
Meest gelezen reactie
27 Auteur reacties
JvdLaanStanHans Labohm (Hoofdredacteur)Dirk VisserHans Labohm Recent comment authors

  Abonneren  
Abonneren op
Noud Vermeulen
Gast
Noud Vermeulen
Offline

Wat een verademing, geen doemscenario’s, geen geneuzel over 1-1.5 of 2 graden en niet blind staren op CO2. De kabbalistiek (Fibonacci, Gulden Snede) mag wat mij betreft wel wat minder, maar verder niets dan lof voor deze realisten.
Nu nog een plaatsje in het achtuurjournaal, op de voorpagina van NRC, VK en Trouw, en we gaan de goede kant op.

wim van hoorn
Gast
wim van hoorn
Offline

de zon valt misschien nooit goed te voorspellen. Wel is de lengte van de periode waarin de zon tussen 2 cycli inactief is een redelijke indicator voor komende activiteit: hoe langer dit interval, des te lager het komende maximum aan zonnevlekken (en TSI). We zitten momenteel in zo”n tussenfase en weten dus binnen een paar jaar meer.

J. G. van Heusden
Gast
J. G. van Heusden
Offline

Een interessante conclusie, gepresenteerd tijdens de Porto conferentie, over de stijging van het zeeniveau en de bodemdaling in Nederland; Relative Sea Level Variations: PSMSL vs GPS data Alfredo Graça; Joana Campos; Assunção Araújo To understand the four areas of our study, we must take into account the Würm Glaciation which took place at the end of the Pleistocene. By comparing Sandy Hook (Connecticut), Grand Isle, Seldovia and Vaasa through charts and GPS we intend to understand which differences are between… Lees verder »

Léon
Gast
Léon
Offline

Als het goed is, dan is er op dag 1 in de ochtend ook een praatje geweest van Ned Nikolov; “Implications of semi-empirical planetary temperature model foe a new understanding of Earth’s climate history”. Zie hier https://www.researchgate.net/publication/326882331_Th_Porto_Climate_Conference_Volume#page=87
en hier http://notrickszone.com/2018/09/24/climate-scientist-karl-zeller-sums-up-the-discovery-that-pressure-not-co2-determines-planets-temps/

Hoe werd zijn theorie ontvangen?

Léon
Gast
Léon
Offline

“Ik ben nog steeds niet echt overtuigd van een van de voorgestelde alternatieven”

Als het goed is dan heeft Ned Nikolov ook een praatje gehouden over zijn theorie https://www.researchgate.net/publication/326882331_Th_Porto_Climate_Conference_Volume#page=87

Hoe werd zijn theorie ontvangen?

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

De uitspraak van het Hof tegen de uitsprak van de ideologisch geperverteerde rechter in de zaak van Urgenda tegen de Staat der Nederlanden is gedaan: “De Nederlandse staat moet meer doen om de uitstoot van CO2 terug te dringen. Dat heeft het gerechtshof in Den Haag dinsdag geoordeeld in een door klimaatorganisatie Urgenda aangespannen zaak. Klimaatveranderingen zijn een reële dreiging, met een ernstig risico. “Het is de verplichting van de staat om bescherming daartegen te bieden”, aldus het hof.” Het… Lees verder »

cathrien
Gast
cathrien
Online
Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Off-topic: “De CO2 reductieplicht is in overeenstemming met de zorgplicht van de Staat”, aldus de uitspraak van het gerechtshof vandaag in de zaak van Urgenda tegen de Staat in hoger beroep. Het hof wijst erop, dat de Staat niet alléén verantwoordelijk is voor de uitstoot, maar wel zijn verantwoordelijkheid moet nemen. In cassatie zal de Hoge Raad de volgende afweging maken: De Hoge Raad houdt dan enkel rekening met de wijze waarop de lagere rechter de wet heeft toegepast. Een… Lees verder »

Theo
Gast
Theo
Offline

Zonnevlekken, we zitten nu in het het dal, de sfi blijft ook dik onder de 100. Nog een paar jaar dan stijgt de 11 jarige cyclus weer, dan zullen er weer meer zonnevlekken en zonne uitbarstingen zijn en de sfi zal gestaag omhoog gaan. Zonnevlammen kunnen zelfs het hele stroomnet onklaar maken met een sterke x flair. Dit heeft in 1989 al eens in Canada plaats gevonden. De flair was toen zo sterk dat complete centrales plat gingen. Zie je… Lees verder »

Theo
Gast
Theo
Offline

Terug naar de steentijd, armoede honger en een ongekende grote tweedeling. Als dit zo verder gaat probeer ik hier nog te vertrekken ondanks mijn leeftijd.
https://nos.nl/artikel/2254029-hof-kraakt-verweer-staat-nederland-moet-uitstoot-sneller-terugdringen.html

Jan Pel
Gast
Jan Pel
Offline

weg met DIT rechtsysteem.

In Ca (USA) is een rechtsvraag door de rechtbank niet ontvankelijk verklaard , omdat deze verstandige rechters zichzelf onbekwaam/ niet in staat achten te oordelen over internationale klimaatvraagstukken.
Het lukt onze hoogbegaafde Mineesma echter wel nl-rechters tot dwaze uitspraken te verleiden.
Nederland zou met ca 0,2% bijdragen in het wereldgebeuren “het klimaat” even kunnen bijsturen.
Wanneer zullen alle dwazen en onwetenden in NL eindelijk eens doorkrijgen dat de mensheid niet/nauwelijks in staat is het klimaat te beinvloeden

Henk dJ
Gast
Henk dJ
Offline

Wat ik mis in dit verslag, is hoeveel deelnemers er waren aan deze conferentie. Blijkbaar waren er “Vooraanstaande wetenschappers vanuit de gehele wereld”, dan zou je verwachten dat er honderden of duizenden deelnemers zouden zijn – een beetje zoals in Seoul-2018 Maar het verslag vermeldt helemaal geen “Vooraanstaande wetenschappers”. De enige ‘wetenschappers’ die worden vemeld, zijn marginale wetenschappers met (bijna) geen enkele wetenschappelijke studie op hun naam. Verder kwamen ze ook niet met degelijke resultaten op de proppen, want hetgeen… Lees verder »

Stan
Gast
Stan
Offline

Wat gedachten en een heleboel vragen: In het klimaatdebat gaat het vooral om temperatuur. Maar is het wel handig om hier de focus op te leggen? Is er niet iets anders dat ook aandacht verdiend? Zoals bijvoorbeeld de hoeveelheid bewolking en het gedrag daarvan? Studies tonen aan dat wolken een netto koelend effect hebben. Dus meer wolken zorgen voor een lagere temperatuur. Als dat vast staat, dan is het misschien slimmer om het te gaan hebben over ‘golbal increase of… Lees verder »

Stan
Gast
Stan
Offline

Nog een aantal wildere ideeen: Kan zijn dat het nergens op slaat of al bekend is, maar wat maakt het uit? Wie weet kan iemand er wat mee. In het verhaal over de invloed van de zon op het klimaat op aarde, lees ik dat er 2 fluxbewegingen worden aangenomen. Ik interpreteer dat als 2 draaiingen los van elkaar. Kan het zijn dat de aarde (of iedere planeet) meerdere verschillende draaibewegingen in zich heeft? De aarde draait om zijn as.… Lees verder »

Stan
Gast
Stan
Offline

Verdere gedachten hier op: Kijkend naar de wetten van Newton. Actie = – reactie Wet van behoud van energie Als de buitenkant van de aarde langzamer gaat draaien, zal de kern van de aarde sneller gaan draaien. Daardoor zal de kern warmer worden. Omdat de natuur streeft naar evenwicht (wet van behoud van energie), zal de buitenkant van de aarde kouder worden als de kern warmer wordt. Ook interessant in dit kader is de verplaatsing van de continenten gedurende de… Lees verder »

Conform ons Privacybeleid maken wij gebruik van Cookies om onze website beter te laten werken. OK