Achter de schone façade van het EU–klimaatbeleid …

Benny Peiser.

De EU is er in geslaagd een imago te creëren van voortrekker in het internationale klimaatbeleid. Maar achter deze schone façade gaat een minder mooie werkelijkheid schuil.

Onder de titel, The Crisis of EU Climate Policy’, hield Benny Peiser, directeur van de Britse ‘Global Warming Policy Foundation’ (GWPF), onlangs een voordracht voor het ‘Canon Institute’ in Tokio, waarin hij onthulde wat de werkelijke staat is waarin het EU– klimaatbeleid verkeert.

Waaruit bestaat de crisis? Het klimaatbeleid van de EU is er niet in geslaagd om de strategische doelstelling van wettelijk bindende verplichtingen in het VN–klimaatakkoord opgenomen te krijgen. Voorts is de EU er niet in geslaagd om de beloften van de klimaatovereenkomst van Parijs waar te maken. De Europese energieprijzen zijn aanzienlijk gestegen. Het concurrentievermogen van de Europese industrie is verzwakt. De afhankelijkheid van Russisch gas is toegenomen. En er is toenemende verdeeldheid in de positiebepaling tussen West–Europa enerzijds en Centraal– en Oost–Europa anderzijds over de omvang van de CO2–reductiedoelstellingen. Ook heeft het beleid geleid tot toenemende maatschappelijke onvrede en de opkomst van populistische en klimaatsceptische partijen.

Na de val van de muur van Berlijn was de klimaatagenda van de EU gebaseerd op drie veronderstellingen. De wereldwijde opwarming vormde een urgente bedreiging, die tegen elke prijs diende te worden bestreden. Voorts werd verondersteld dat de voorraden fossiele brandstoffen opraakten en dat de olie– en gasprijzen alleen maar zouden stijgen, zodat hernieuwbare energie concurrerend zou worden. Ten slotte verwachtte men dat het via de VN zou lukken om een wereldwijde bindende overeenkomst te sluiten over de vermindering van CO2–uitstoot en een mondiale markt te creëren waarop EU–bedrijven hun CO2–besparende technologie en kennis zouden kunnen verhandelen.

Maar in plaats van dramatische opwarming, bedroeg de stijging van de gemiddelde wereldtemperatuur slechts de helft (0,17°C per decennium) van wat het VN–klimaatpanel (IPCC) in 1990 had voorspeld. En in plaats van een vermindering van de winning van olie en gas, leidde de schaliegasrevolutie tot een vergroting van het aanbod van fossiele energiebronnen, waarmee de mondiale energiebehoefte gedurende het grootste deel van de 21ste eeuw kan worden gedekt. In plaats van wettelijk bindende klimaatovereenkomst met een level playing field, leidden de unilaterale klimaatdoelstellingen van de EU tot de hoogste energieprijzen in de wereld, waardoor het concurrentievermogen van de industrie werd aangetast.

Voor de VN-conferentie in Parijs (2015) beloofde de EU haar uitstoot van CO2 in 2030 met 40% te verminderen ten opzichte van het niveau van 1990. Maar dat was een voorwaardelijke belofte, afhankelijk van de veronderstelling dat de overeenkomst van Parijs wettelijk bindend zou zijn voor alle landen.

In september 2014 had de EU–energiecommissaris, Gunther Oettinger, daarover reeds verklaard:

“If there is no binding commitment from countries as India, Russia, Brazil, the US, China, Japan and South Korea, whose governments are responsible for some 70% of global emissions, I think it is not really smart to have a 40 % target.”

Maar dat kwam er niet van. En dat kwam onder meer door het verzet van de VS – toen nog onder president Obama. De minister van Buitenlandse Zaken, John Kerry, verklaarde dat de VS niet akkoord kon gaan met een overeenkomst met wettelijk bindende verplichtingen. Want een dergelijke overeenkomst zou ter goedkeuring dienen te worden voorgelegd aan de Senaat, waarvan de Republikeinse meerderheid reeds had aangekondigd dat zij een dergelijk voorstel niet zou aanvaarden.

Nochtans waren overheden erop gebrand om de overeenkomst te tekenen omdat het de politieke leiders de gelegenheid gaf victorie te kraaien en daarmee de herinnering van het trauma van de mislukte klimaatconferentie van Kopenhagen in 2009 van zich af te schudden.

De klimaatovereenkomst van Parijs, met slechts intentieverklaringen, komt in de plaats van het Kyoto Protocol (dat in 2020 afloopt), dat wèl bindende verplichtingen bevatte.

De EU beloofde in 2030 de CO2–uitstoot met 40% te verminderen vergeleken met het niveau van 1990. Om dat te bereiken zou de EU haar totale energieverbruik met 30 procent verminderen en 27 procent daarvan dekken met hernieuwbare energie.

Maar het was een collectieve belofte voor de EU als geheel. De verdeling van de daarvoor benodigde inspanning over individuele landen werd niet gespecificeerd. Maar na ‘Parijs’ verklaarden de landen van Centraal– en Oost–Europa dat ze het niet met deze doelstellingen eens waren.

Ondertussen slaagt er geen enkel EU-land in de doelstellingen van de klimaatovereenkomst van Parijs te halen.

Sinds 2014 zijn de CO2–emissies van 14 van de 19 grotere EU–lidstaten gestegen, waaronder Duitsland, Frankrijk, Polen, Spanje en Nederland. Voor de EU als geheel steeg de uitstoot met 2,5 procent in 2017. (Bron: BP Statistical Review of World Energy, 2018.)

Dat was natuurlijk niet de bedoeling en evenmin voorzien.

Tja, zo gaan die dingen nu eenmaal.

Inmiddels heeft de EU besloten om de doelstelling van het aandeel ‘hernieuwbaar’ in de energy mix tot niet–bindend te rekenen. De energie–efficiëntie doelstelling is evenmin bindend.

[Noot HL: Men kan zich afvragen in hoeverre dit valt te rijmen met de bewering dat de EU Nederland boetes zou opleggen als wij onze doelstellingen niet zouden halen. Is dit een misverstand? Of is het opzettelijke misleiding ten einde druk uit te oefenen op lagere overheden om mee te werken aan het klimaatbeleid, bijvoorbeeld aan de plaatsing van windmolens, waartegen de lokale bevolking zich verzet?]

Inmiddels lijkt Duitsland op weg om de emissie–doelstellingen voor 2020 bij lange na niet te halen. Dat geldt eveneens voor de doelstelling inzake hernieuwbare energie.

Ondertussen hebben de Europese autoproducenten vraagtekens geplaatst bij de vermindering van 20% van de CO2–uitstoot voor auto ’s en hebben zij het EU–voorstel voor een vermindering van 30% in 2030 verworpen. De CO2–uitstoot van het autoverkeer in Europa is weer stijgende, vanwege het feit Europese autokopers benzineauto’s kopen in plaats van dieselauto’ s.

Een andere bron van stijgende CO2–uitstoot wordt gevormd door de groei van het aantal SUV’s, die zich in toenemende populariteit mogen verheugen, dank zij gunstige brandstofprijzen.

De investeringen in hernieuwbare energie daalden met 50 percent tussen 2011 en 2017, tot $57 miljard (€46 miljard). (Bron: Bloomberg New Energy Finance.)

Ondanks de klimaatovereenkomst van Parijs duurt de patstelling in de klimaatonderhandelin-gen voort. Deze is vooral te wijten aan de tegenstellingen tussen ontwikkelde en ontwikkelingslanden. De ontwikkelingslanden willen een gunstiger regiem dan de ontwikkelde landen. De ontwikkelde landen willen echter een regiem dat voor alle landen geldt.

De ontwikkelde landen hebben beloofd per jaar $100 miljard beschikbaar te zullen stellen voor klimaatprojecten in ontwikkelingslanden. De ontwikkelingslanden verzetten zich er thans tegen dat allerlei vormen van leningen en hulpverlening als klimaathulp worden beschouwd.

Aldus Benny Peiser.

Bron hier:

Wat dit laatste punt betreft het volgende. In de ban van de klimaathysterie hebben de ontwikkelde landen als groep destijds beloften gedaan voor financiële steun aan de ontwikkelingslanden voor een totaal van $ 100 miljard per jaar, ter financiering van hun klimaatbeleid. Ik heb nooit ook maar één seconde geloofd dat dit bedrag er zou komen. Als zo’n belofte wordt gedaan, dan vindt er gewoonlijk een ‘pledging‘–bijeenkomst plaats, waarbij individuele landen/donoren zich verplichten een bijdrage van een gespecificeerd bedrag te leveren. (Het komt overigens vaak voor voor dat zij zich niet aan die belofte houden, maar dat terzijde.) Voor de genoemde $ 100 miljard per jaar is dat niet gebeurd. En er zijn weinig landen die aanstalten maken om hun portemonnee te trekken, ook al vanwege hun begrotingstekorten en hoge staatsschulden M.a.w. de ontwikkelingslanden kunnen fluiten naar dit geld.

Maar de internationale diplomatie kent zo zijn eigen wetmatigheden. Ondanks het feit dat elke kenner weet, dat het hier om trekken aan een dood paard gaat, zal dit circus zich nog járen blijven voortslepen. Waarom? Diplomatie bestaat mede uit het opbouwen van grieven, die kunnen worden uitgespeeld in diplomatieke onderhandelingen over de meest uiteenlopende zaken, zowel bilateraal als multilateraal. De niet ingeloste belofte van $ 100 miljard per jaar is er zo een. De ontwikkelingslanden zullen er voor zorgen dat deze tot in lengte van dagen op de internationale agenda blijft staan.

– – –

En nu even iets anders.

Hoe het ook zij, ik vermoed dat de lezer deze informatie nog niet eerder in de reguliere media is tegengekomen. Het lijkt mij derhalve voor de hand te liggen dat Climategate.nl binnenkort rijkelijk zal worden beloond met genereuze subsidies voor het opvullen van deze ernstige lacune in de vaderlandse nieuwsgaring.

Oeps! Wie dit gelooft, is wel erg naïef.

Door |2018-11-08T00:24:38+00:008 november 2018|121 Reacties

121
Reageer op dit artikel

avatar
  
smilegrinwinkmrgreenneutraltwistedarrowshockunamusedcooleviloopsrazzrollcryeeklolmadsadexclamationquestionideahmmbegwhewchucklesillyenvyshutmouthzonboemokg
Afbeeldingen
 
 
 
Andere bestanden
 
 
 
17 Reacties
104 Discussies
0 Volgers
 
Grootste discussie
Meest gelezen reactie
28 Auteur reacties
B. ObladenRonaldAnneErikMarinus de Korte Recent comment authors

  Abonneren  
Abonneren op
J. van der Heijden
Gast
J. van der Heijden
Offline

Wat me duidelijk lijkt is dat je binnenkort op een schavotje wordt gezet en bekogeld met tomaten

“Maar in plaats van dramatische opwarming, bedroeg de stijging van de gemiddelde wereldtemperatuur slechts de helft (0,17°C per decennium) van wat het VN–klimaatpanel (IPCC) in 1990 had voorspeld.”

Nou laat maar eens zien dat dat zou is.

Want zonder onderbouwing maak je weer een clown van jezelf

Chemical
Gast
Chemical
Offline

Ronald, hierbij een citaat de uit het IPCC report 1990, sectie 1.0.3: “Based on current model results, we predict A n average rate of increase of global mean temperature during the next century of about 0.3°C per decade (with an uncertainty range of 0.2—0.5°C per decade) assuming the IPCC Scenario A (Business-as- Usual) emissions of greenhouse gases; this is a more rapid increase than seen over the past 10,000 years. This will result in a likely increase in the global… Lees verder »

Gert Visser
Gast
Gert Visser
Offline

Degenen met de grootste waffel kunnen het slechtste rekenen. Dat was vroeger op school al zo en in de parlementen wordt dat ook weer zichtbaar. Dat is erg vervelend want nadat zo’n gladde prater de verkiezingen heeft gewonnen moet hij beslissen over zaken waar technisch inzicht om de hoek komt kijken. En is is het gekomen dat een paar honderd mensen die zijn opgeleid tot politicoloog, advocaat of kunstenaar (lees de opleidingsniveau’s van kamer leden er maar op na) beslist… Lees verder »

nikos
Gast
nikos
Offline

Het is mij een raadsel waarom iemand een akkoord tekent waarbij lucht-en scheepvaart worden ontzien,en met geen woord wordt gerept over de belangrijkste oorzaak van AGW,overbevolking.

gerard d'Olivat
Gast
gerard d'Olivat
Offline

Interessante beschouwing Hans, die laat zien wat iedereen al op ‘zijn klompen’ aanvoelde. Het basisprobleem blijft echter aanwezig voor de EU, namelijk hoe komen ‘ze’ aan betaalbare energiebronnen en dan vooral gas/olie om hun concurrentiepositie overeind te houden. Wat betreft dat laatste deel ik je optimisme in het geheel niet. We hebben net een periode achter ons van relatief lage fossiele prijzen. Nu die de laatste twee jaar stijgen naar 70/80 euro zie je direct wereldwijd de economische gevolgen. India,… Lees verder »

Bart van Oerle
Gast
Bart van Oerle
Offline

Wat een goeie truc, zeg, met die 100 miljard.
Zo dwing je ontwikkelingslanden dus mooi (met niks!) om in ieder geval te doen voorkomen dat je nog steeds het klimaatverhaal gelooft. Immers, als je het niet meer gelooft, vervalt ook het ‘recht’ op die 100 miljard. En dus een kaart minder in hun handen om uit te spelen…

En zo zijn er vast nog wel veel meer trucjes om iedereen in de pas te laten lopen… wat is er nog meer?

Peter van Beurden
Gast
Peter van Beurden
Offline

gerard d’Olivat
Deze publicatie vond ik bij EIKE. Er wordt op gewezen dat het gebruik van moderne diesmotoren juist helpt om de vervuilende effecten van houtkachels te elimineren. Of het allemaal klopt kan ik niet beoordelen.

Vervuilende diesels en bromfietsen uit de stad weren lijkt me verstandig. Maar pelletkachels subsidiëren en Diesels uitbannen lijkt me inconsequent.

Scheffer
Gast
Scheffer
Offline

Het IPCC wordt steeds minder relevant omdat ze hun alarmisme nu afzwakken naar normale temperatuurstijgingen zoals ook de natuur dat al eeuwen doet. Zo is het in Orleans gemiddeld 1,5 graad warmer dan hier, maar dat is lekker toch. Spanje gemiddeld 2 graden hoger dan hier, daar gaan we speciaal voor vliegen naar Alicante. Dan over windturbine-energie: Het heeft geen effect op de politiek / ideologisch gewenste klimaatbeheersing, daarnaast is er een waslijst van economische, sociale en technische nadelen. Het… Lees verder »

Stan
Gast
Stan
Offline

Mocht die kleine ijstijd zijn tol gaan eisen en Nederland wordt een onbeduidend land in de wereld economie, dan hebben we in ieder geval nog een paar windmolens en zonnepanelen om sommigen van energie te voorzien (zolang het spul blijft draaien).

jan-47
Gast
jan-47
Offline

Vind dat het best wat mag opwarmen is beter voor de mens en de natuur dus ook voor die ene ijsbeer

Hetzler
Gast
Hetzler
Offline

Mooi artikel dat laat zien tot welke negatieve effecten inconsistent beleid, mooi weer spelen en idealistisch gedramatiseerde leiden. Strategische doelen worden niet gehaald natuurlijk. Interessant is dat mogelijk het anti kern gedram Door Greenpeace als een boemerang werkt door de klimaathysterie en natuurkundige wetten. Diverse geconstateerde feiten laten dit zien. Zo bereikt GP evenmin zijn strategische doel.

Hetzler
Gast
Hetzler
Offline

Op eenvandaag was het resultaat te zien van een enquête over kernenergie. Men blijkt heel welwillend tegenover kernenergie te staan. Ruime meerderheid. Dit zegt veel over het ontbreken van voeling met de burger door klimaatidealisten . Ook dit toont aan hoe sterk dat idealisme zijn strategisch doel volkomen heeft gemist.

Hans Erren
Gast
Hans Erren
Offline

“Het ontwikkelen van een windpark brengt veel kosten met zich mee. Het ontwikkeltraject kost tijd en vraagt om vele onderzoeken, ruimtelijke procedures, overleg met omwonenden en andere belanghebbenden. Dan zijn er nog de bouwkosten van het windpark, de aanschaf van de windturbines, de netinpassing en de kosten van beheer en onderhoud als het windpark eenmaal draait.

Opbrengsten van een project

Tijdens de exploitatie zijn er inkomsten in de vorm van de verkoop van stroom, groencertificaten (GVO’s) en SDE+.”
https://www.rvo.nl/onderwerpen/duurzaam-ondernemen/duurzame-energie-opwekken/windenergie-op-land/subsidies-en-financiering-windprojecten

Dick Kraaijenbrink
Gast
Dick Kraaijenbrink
Offline

Windmolens hebben wieken, of propellers. What’s in the name.
Deze zijn gemaakt van kunststof. Van olie dus.

Het metaal wat wordt gebruikt is Neodymium. Dat wordt gewonnen in China, in mijnen. Met de hand. Veel chinezen krijgen daar kanker van.
Hoe bedoelt u ‘schone energie’. Kijk wel naar de gehele ketting.

Marinus de Korte
Gast
Marinus de Korte
Offline

Prima artikel, kan mij er helemaal in vinden. Mijn neefje Alfred maakte mij erop attent dat er nog een video interview bestond wat naar hij dacht voor mij van belang kon zijn. Toen ik het gezien had dacht ik dat dit hier helemaal op zijn plaats zou zijn om te vertonen, alleen weet ik niet of het er al eerder heeft opgestaan. Zie hieronder de informatie, ik hoor u al zeggen oh ja, ja….: Video interview met Michael Limburg betreffende… Lees verder »

Conform ons Privacybeleid maken wij gebruik van Cookies om onze website beter te laten werken. OK