Met de HadCRUT4-dataset kan, met gebruikmaking van het gepubliceerde maandelijkse onzekerheidsinterval, 9 jaar en 3 maanden worden teruggegaanAuteur: Christopher Monckton of Brenchley.

Vertaling: Martien de Wit.

De zogenaamde Nieuwe Pauze wordt langer en langer. Volgens de UAH dataset, de meest betrouwbare van alle datasets, is er al zeven volle jaren lang geen sprake meer van opwarming van de aarde:

Met de HadCRUT4-dataset kan, met gebruikmaking van het gepubliceerde maandelijkse onzekerheidsinterval, 9 jaar en 3 maanden worden teruggegaan – van augustus 2012 tot oktober 2021 – alvorens een statistisch significante opwarming van de aarde wordt gevonden. Het gebied van statistische insignificantie is hieronder in lichtblauw weergegeven. Sinds lang voor het voorlaatste IPCC-rapport is er geen statistisch significante opwarming van de aarde meer geweest:

Met de HadCRUT4-dataset kan, met gebruikmaking van het gepubliceerde maandelijkse onzekerheidsinterval, 9 jaar en 3 maanden worden teruggegaan

Al 7 jaar en 8 maanden – één maand langer dan de gegevens van vorige maand aantoonden – is er in de HadCRUT4-dataset helemaal geen sprake van opwarming van de aarde. De lineaire kleinste-kwadraten-regressietrend is een beetje onder nul:

Geen statistisch significante opwarming gedurende 9 jaar. Volgens de UAH dataset, is er al 7 jaar geen sprake meer van opwarming van de aarde.

Zoals altijd wordt de trend op de Pauzegrafieken berekend over de langste periode, vergeleken met de meest recente maand waarvoor gegevens beschikbaar zijn, gedurende welke de lineaire kleinste-kwadraten-regressietrend niet positief is.

Gezien de opeenvolging van lange perioden zonder opwarming van de aarde, die telkens beginnen met een sterke el Niño, is het geen verrassing dat het tempo van de opwarming van de aarde veel lager blijkt te liggen dan de één derde graad per decennium opwarming op middellange termijn die het IPCC in zijn eerste evaluatierapport van 1990 vol vertrouwen voorspelde:

De betekenis van de opeenvolging van lange perioden zonder enige opwarming van de aarde, waarvan de huidige pauze de meest recente is, mag niet worden onderschat. Uit de duur van dergelijke Pauzes mag met recht worden geconcludeerd dat, aangezien het klimaatsysteem in wezen thermostatisch is, de uit satellietgegevens af te leiden stralingsonevenwichtigheid ofwel overdreven is, ofwel een geringere invloed op de klimaatgevoeligheid heeft dan thans wordt aangenomen.

De reden waarom sommigen zo fel gekant zijn tegen het feit dat er al bijna een decennium geen statistisch significante opwarming van de aarde is, is niet in het minst dat niet langer geloofwaardig kan worden volgehouden dat “het erger is dan we ooit hadden gedacht,“.

In werkelijkheid is het niet slechter dan ten tijde van het vorige IPCC-evaluatieverslag in 2013. Maar de opgeblazen retoriek wordt – en is – keer op keer opgevoerd, door totalitaire regeringen zoals die van het Verenigd Koninkrijk die maar doorzeuren en wauwelen over een ingebeelde ‘klimaatnoodsituatie’.

Zelfs op het platteland van Cornwall heeft een lokale overheid hoogdravend een ‘klimaatnoodsituatie’ afgekondigd. Er is vandaag echter niet méér sprake van een ‘klimaatnoodsituatie’ dan in 2012, dus de enige reden om er nu een af te kondigen is niet dat het waar is (want dat is het niet), maar dat het politiek opportuun is.

Hele industrieën zijn al vernietigd of zullen dat binnenkort worden – kolenwinning, -distributie en -opwekking (en dus ook staal en aluminium); olie- en gasexploratie en -verbranding; auto’s met verbrandingsmotor; een hele reeks afgeleide industrieën en meer en meer industrieën met een hoge energie-intensiteit. Maar alleen in het Westen is de politieke klasse dom of laf genoeg om deze economische hara-kiri te plegen.

De voornaamste profiteurs van de zelfvernietiging van het Westen zijn Rusland en China. Rusland, dat grote invloed uitoefent op de kliek van ongekozen Commissarissen die alle werkelijke macht in handen hebben in de ineenstortende Europese ambtenaren-tirannie, maakt Europa al decennia lang steeds afhankelijker van Siberisch methaan, waarvan de prijs enkele weken geleden steeg tot 30 maal de wereldprijs toen de wind ging liggen. Op dit moment is de normale prijs van methaangas in Europa zes keer zo hoog als in de Verenigde Staten.

China heeft de meeste industrieën overgenomen die het Westen heeft gesloten en stoot veel meer CO2 per productie-eenheid uit dan de bedrijven die het Westen onder dwang en zonder noodzaak om zeep heeft gebracht. Het netto effect van het ‘netto-nul‘-beleid is dus een toename van de mondiale CO2-uitstoot, tegen een enorme prijs in de vorm van zowel nodeloos vernietigde banen in de westerse arbeidersklasse als snel stijgende brandstof- en energieprijzen. Bovendien zullen, nu een communist president van Chili is geworden, de laatste grote lithiumvelden die niet onder Chinese controle staan waarschijnlijk in Peking’s grijpgrage handen vallen. Net zoals met de lithiumvelden in Afrika, Tibet, Afghanistan, Groenland, Cornwall en zo ongeveer overal elders al is gebeurd, zodat iedereen die zo gek is om een elektrische buggy te kopen binnenkort veel meer zal moeten betalen voor dat privilege dan nu het geval is.

Al deze economische rampspoed is het gevolg van een elementaire natuurkundige fout die in 1984 voor het eerst werd gemaakt door linkse agitator bij de NASA, die vervolgens met gretigheid werd herhaald in de hele klimatologie aan de door linksen gedomineerde universiteiten van het Westen. Vorige maand gaf ik een overzicht van die misrekening, maar er was een onzorgvuldige rekenfout gemaakt in een van de tabellen, die ik hier corrigeer.

Een eenvoudige samenvatting van de fout, samen met een notitie over het economische effect ervan, is te vinden in de uitstekende American Thinker blog van 31 december 2021.

Dankzij deze fout gaan klimatologen er ten onrechte van uit dat elke 1 K directe opwarming door de verrijking van de atmosfeer met broeikasgassen noodzakelijkerwijs ongeveer 4 K uiteindelijke of evenwichtsopwarming zal worden na verrekening van de terugkoppelingsrespons. In werkelijkheid is dat echter slechts één – en niet een bijzonder waarschijnlijke – uitkomst van een spectrum aan mogelijke uitkomsten.

Voor 1850 verwaarlozen klimatologen (b.v. Lacis et al. 2010, een invloedrijk artikel waarin de fout expliciet wordt belichaamd) de emissietemperatuur bij het afleiden van de systeemwinstfactor, die zij als de verhouding nemen van het natuurlijke broeikaseffect van 32,5 K tot de directe opwarming van 7,6 K door alle natuurlijk voorkomende broeikasgassen tot 1850. 32,5 K / 7,6 K geeft dus de impliciete systeemwinstfactor 4,3 (in Lacis gegeven als ~4). Vermenigvuldiging van de 1,05 K directe verdubbelde-CO2 opwarming met 4,3 levert 4,5 K uiteindelijke verdubbelde-CO2 opwarming op, ook bekend als de evenwichtsverdubbelde-CO2 gevoeligheid (ECS).

Geen statistisch significante opwarming gedurende 9 jaar. Volgens de UAH dataset, is er al 7 jaar geen sprake meer van opwarming van de aarde.

De gecorrigeerde systeem-versterkingsfactor voor 1850 wordt verkregen door de emissietemperatuur van 255,2 K zowel bij de teller als bij de noemer op te tellen: de systeem-versterkingsfactor is dus in werkelijkheid (255,2 + 32,5) / (255,2 + 7,6), ofwel 1,095. Deze eenvoudige correctie impliceert dat de ECS op basis van het terugkoppelingsregime van 1850 slechts 1,095 x 1,06 K zou zijn, of ongeveer 1,2 K. De ECS in Lacis et al. is dus ongeveer vier keer te groot.

Maar wat als het terugkoppelingsregime vandaag niet hetzelfde zou zijn als in 1850? Stel dat de systeem-winstfactor vandaag slechts 1% groter zou zijn dan in 1850. In dat geval zou met de foutieve klimatologiemethode de ECS nog steeds 4,5 K bedragen, net als in 1850. Maar als we de gecorrigeerde methode zouden gebruiken, zouden we een ECS van 4 K verwachten, ongeveer 250% meer dan de 1,2 K die werd verkregen op basis van het terugkoppelingsregime in 1850.

Juist omdat een toename van slechts 1% van de winstfactor van het systeem zou leiden tot een toename van 250% van de ECS, is het onmogelijk nauwkeurige voorspellingen te doen voor de opwarming van de aarde. Klimatologen kennen de waarden van de relevante terugkoppelingssterkten eenvoudigweg niet tot op 1% nauwkeurig. Hansen et al. (1984), de eerste veroorzakers van de fout in de klimatologie, gaven toe dat ze de terugkoppelingssterkten niet tot op 100% nauwkeurig kenden, laat staan tot op 1%. Het IPCC (2013) impliceert in zijn tabel van de belangrijkste temperatuurfeedbacks een systeemwinstfactor van eenheid tot oneindig – een van de minst goed gecontroleerde grootheden in de hele fysica.

Daarom zijn alle onheilsvoorspellingen, gebaseerd op wat klimatologen door hun elementaire controletheoretische vergissing zijn gaan beschouwen als de bijna-zekerheid dat ECS groot is, volledig betekenisloos. Het is louter giswerk dat voortvloeit uit die elementaire maar ernstige fout in de natuurkunde.

Het doet er niet toe dat de reusachtige modellen waarop de klimaatpaniek is gebaseerd,de terugkoppelingsformule niet rechtstreeks toepassen. Zodra duidelijk wordt begrepen dat geen enkele terugkoppelingsrespons door directe metingen kan worden gekwantificeerd, zodat de onzekerheid in de sterkte van de terugkoppeling zeer groot is, volgt daaruit dat geen enkele voorspelling van de opwarming van de aarde op basis van de huidige aanname dat de systeem-winstfactor in de orde van 4 is, ook maar enigszins betrouwbaar is. Er is immers geen goede klimatologische reden om aan te nemen dat het huidige terugkoppelingsregime in enige mate verschilt van dat in 1850, niet in het minst omdat het klimaatsysteem in wezen thermostatisch is.

Als men eenmaal de fout van de klimatologie begrijpt, kan men het belang beter begrijpen van het patroon van lange pauzes in de mondiale temperatuur gevolgd door scherpe oplevingen onder invloed van de natuurlijk optredende El Niño Southern Oscillation. En men kan beter begrijpen waarom het niet de moeite waard is om ook maar één rode cent uit te geven aan pogingen om de opwarming van de aarde af te remmen. Correctie van de fout neemt immers de zekerheid van een grote opwarming weg.

Zelfs vóór correctie van de fout van de klimatologie zou de opwarming van de aarde door de westerse netto-nul (zelfs als we die zouden bereiken, wat niet het geval zal zijn) slechts 1/13 K bedragen. Het is dus gewoon niet de moeite waard om quadriljoenen uit te geven om de opwarming van de aarde tegen 2050 met slechts 1/40 K te verminderen. Dat is een veel te kleine temperatuurvermindering om meetbaar te zijn met de huidige temperatuurgegevensreeksen. De berekening, waarbij stap voor stap gebruik wordt gemaakt van mainstream gegevens, staat hieronder:

Geen statistisch significante opwarming gedurende 9 jaar. Volgens de UAH dataset, is er al 7 jaar geen sprake meer van opwarming van de aarde.

In Groot-Brittannië raken de ‘gewone mensen’ steeds meer ontgoocheld over al hun politici, van welke partij dan ook, vanwege hun laffe angst voor de reputatieschade die de klimaatbevlogenen hebben toegebracht aan allen onder ons die – om gezonde wetenschappelijke en economische redenen – de partijlijn inzake de opwarming van de aarde hebben verworpen.

De eerste politieke partij die de moed heeft om zich met hand en tand te verzetten tegen de onzin van de opwarming van de aarde, zal bij de volgende verkiezingen de verkiezingen winnen.

***

Bron hier.