Auteur: Willis Eschenbach (VS, zie naschrift aan het eind).

 

 

 

Op de prachtige KNMI website, de thuisbasis van allerlei klimaatgegevens, zijn ze net bezig met hun verhuizing naar een nieuwe server. Ik heb gemerkt dat ze de migratie van de Climate Model Intercomparison Project 6 (CMIP6)-gegevens naar de nieuwe server hebben voltooid, dus ik heb alle modelruns gedownload.

Ik dacht: ik kijk naar het toekomstscenario met de minste toename van de CO2-uitstoot. Dit is het “SSP126”-scenario. Het KNMI heeft in totaal 222 modelruns met het SSP126-scenario. Figuur 1 toont het ruwe model met de werkelijke temperaturen.

Afbeelding 1: Raw results, 222 model runs, CMIP6 models, SSP126 scenario

Dus hier hebben we het eerste probleem. De verschillende modellen kunnen niet eens bepalen hoe warm de historische periode was. Gemodelleerd 1850-1900 gemiddelde temperaturen variëren helemaal van twaalf en een halve graad Celsius tot vijftien en een halve graad Celsius … nauwelijks bemoedigend. Ik bedoel, gezien het feit dat de modellen de historische temperatuur niet kunnen repliceren, welke kans hebben ze om de toekomst te projecteren? Vervolgens nam ik een anomalie met de vroege periode 1850-1880 als de anomalie-basislijn. Dat geeft ze allemaal hetzelfde startpunt, dus ik kon zien hoe ze uiteenliepen over de periode van 250 jaar.

Afbeelding 2: Anomalies, 222 model runs, CMIP6 models, SSP126 scenario

Dit brengt ons tot het tweede probleem. Zoals de dichtheid van de resultaten aan de rechterkant van de grafiek laat zien, zijn de modellen grofweg in drie groepen te verdelen. Waarom? Wie weet.

En tegen de tijd dat ze aan het einde van de periode zijn, voorspellen ze temperatuurstijgingen van wat de “pre-industriële” temperatuur wordt genoemd, variërend van 1,3 ° C tot 3,1 ° C … welk getal moeten we precies geloven?

Ten slotte is de claim dat we eenvoudig de verschillende modellen in het “ensemble” kunnen middelen om de echte toekomstige temperatuur te vinden. Dus vergeleek ik het gemiddelde van de 222 modellen met waarnemingen. Ik gebruikte een anomalieperiode van 1950-1980, zodat de resultaten niet vertekend zouden zijn door verschillen of onnauwkeurigheden in de vroege gegevens. En ik gebruikte de Berkeley Earth en de HadCRUT oppervlaktetemperatuurgegevens. Afbeelding 3 laat dat resultaat zien.

Afbeelding 3. Global surface temperature observations from Berkeley Earth (red) and HadCRUT (blue), along with the average of the 222 climate models.

Dit brengt ons bij het derde en grootste probleem. In iets minder dan een kwart eeuw is het gemiddelde van de modellen al ergens rond de 0,5°C tot 0,7°C warmer dan de waarnemingen … Oei! En ze beweren serieus dat ze deze modellen daadwerkelijk kunnen gebruiken om ons te vertellen wat de oppervlaktetemperaturen zullen zijn in het jaar 2100? ik denk het niet…

Ik bedoel, serieus, deze modellen zijn een grap. Ze zijn duidelijk niet geschikt om openbare beslissingen van biljoenen dollars op te baseren. Ze kunnen het verleden niet eens repliceren, en ze hebben het helemaal mis over het heden. Waarom zou iemand hen vertrouwen over de toekomst? Hier op onze beboste heuvel is regen, prachtige regen, gekomen net nadat ik eindelijk klaar was met het onder hoge druk wassen van alle muren, inclusief het tweede verhaal … timing is alles, de regen spoelt alles naar beneden. Mijn hartelijke groeten aan iedereen, en serieus, als je gelooft dat deze Tinkertoy™-klimaatmodellen meer waard zijn dan een emmer runderafvalproducten, moet je het klimaatdebat echt uitzitten …

***

Naschrift

Rud Istvan, een gewaardeerde commentator, wees me erop om naar het INM-klimaatmodel te kijken, omdat het goed overeenkomt met de waarnemingen. Toen ik een kijkje nam, vond ik een uitstekend voorbeeld van het feit dat prestaties uit het verleden geen garantie zijn voor de toekomst.

Afbeelding 4. Model runs from two versions of the INM-CM model.

Zoals je kunt zien, doen ze allebei uitstekend werk door het verleden goed weer te geven, maar tegelijkertijd geven ze totaal verschillende versies van de toekomst.

Verder lezen

Bij het onderzoeken hiervan kwam ik een uitstekende open-access studie tegen met de titel:Robustness of CMIP6 Historical Global Mean Temperature Simulations: Trends, Long-Term Persistence, Autocorrelation, and Distributional Shape“.

Willis Eschenbach.

Het is een zeer grondig diepgaand onderzoek van enkele van de vele problemen met de modellen. Zeer weinig van de modelresultaten zijn vergelijkbaar met echte waarnemingen.

Daarnaast staat er een goed artikel in Science magazine getiteld Earning The Public’s Trust , waarom mensen de wetenschap tegenwoordig niet zo vertrouwen.

Spoiler Alert: klimaatmodellen krijgen een eervolle vermelding.

***

Bron hier.