Van een onzer correspondenten.

Met de komende klimaattop in Egypte in het vooruitzicht, zwelt de kritiek aan op het regime van President Sisi. Opvallend is dat vooraanstaande klimaatbevlogen opinieleiders als Naomi Klein in een ingewikkelde spagaat terecht komen. Wat prevaleert: mensenrechten of klimaatactie? En wat als deze zo tegengesteld zijn aan elkaar bij een klimaattop als deze? In een groot essay in The Guardian geeft ze een verslag van die tegenstrijdigheid. Ze schrijft:

‘Dus, in tegenstelling tot elke andere klimaattop uit de recente geschiedenis, zal deze geen authentieke lokale partners hebben. Er zullen een aantal Egyptenaren op de top zijn die beweren de ‘civiele samenleving’ te vertegenwoordigen. En sommigen van hen doen dat. Het probleem is dat, hoe goedbedoeld ook, ook zij een rol spelen in Sisi’s realityshow aan het strand; in afwijking van de gebruikelijke VN-regels, zijn ze bijna allemaal doorgelicht en goedgekeurd door de regering. Datzelfde rapport van Human Rights Watch, dat vorige maand werd gepubliceerd, legt uit dat deze groepen zijn uitgenodigd om alleen over ‘welkom’-onderwerpen te spreken.’

Maar in plaats van te strijden voor mensenrechten, heeft (BRD-Minister) Baerbock gratis propaganda aan Sisi verstrekt.

In een promotiefilm van de Egyptische overheid zijn het ‘moderne activisten’ die de klimaattop gaan bezoeken, lurkend aan plasticloze rietjes, selfies makend op het strand, genietend van de buiten-douche en in elektrische auto’s de woestijn in gaan om aansluitend kameeltochten te houden.

Naomi Klein.

Klein:

‘Kortom, als je zonnepanelen wilt plaatsen of zwerfvuil wilt opruimen, kun je waarschijnlijk een badge krijgen om naar Sharm el-Sheikh te komen. Maar als je wilt praten over de gevolgen voor de gezondheid en het klimaat van de Egyptische steenkoolcentrales, of de bestrating van enkele van de laatste groene ruimten in Caïro, is de kans groter dat je een bezoek krijgt van de geheime politie – of van de Ministerie van Sociale Solidariteit. En als je als Egyptenaar twijfelt aan de geloofwaardigheid van Sisi om namens de arme en klimaatgevoelige bevolkingsgroepen van Afrika te spreken, gezien de toenemende honger en wanhoop van zijn eigen volk, kun je dat beter van buiten het land doen.’

Voor het boeiende essay, zie hier.