Een overname van het IPCC: Het al lang bestaande raamwerk van het IPCC voor ‘detectie en attributie’ lijkt in AR7 ‘DOA’ te zijn…

Van een onzer correspondenten.

Onafhankelijk wetenschapper Roger Pielke jr op zijn blog The Honest Broker:

Het Intergouvernementeel Panel inzake Klimaatverandering (IPCC) heeft zojuist de namen van de auteurs van zijn zevende beoordelingsrapport (AR7) bekendgemaakt. De auteurslijst voor Hoofdstuk 3 — Veranderingen in regionaal klimaat en extremen, en hun oorzaken— suggereert sterk dat het IPCC zich lijkt te verschuiven van zijn langdurige focus op ‘detectie en attributie’ (D&A) van extreme gebeurtenissen naar een focus op ‘extreme gebeurtenisattributie’ (EEA).

Laten we eerst kort verduidelijken hoe deze concepten van elkaar verschillen en waarom dat verschil belangrijk is. Het D&Akader van het IPCC volgt uit de definitie van ‘klimaatverandering’ als een verandering in de statistiek van weersfenomenen over lange tijdsperioden, meestal vele decennia. Detectie betekent dat zo’n verandering wordt vastgesteld. Attributie houdt in dat de oorzaken van die verandering worden geïdentificeerd. Voor de meeste extreme weersfenomenen heeft het IPCC nog geen detectie of attributie met hoge mate van zekerheid bereikt, en verwacht dat voor de meeste gevallen deze eeuw ook niet te doen.

De notie van EEA werd onder meer ontwikkeld vanwege het uitblijven van duidelijke D&A-resultaten bij de meeste typen extreme gebeurtenissen. Het idee van EEA werd geïntroduceerd om specifieke weersextremen direct te verbinden aan klimaatverandering, en is beschreven als een poging om de media te halen en klimaatlobby en rechtszaken te ondersteunen. Het meeste EEA-werk wordt buiten de peerreviewde wetenschappelijke literatuur gepubliceerd, bekendgemaakt via persberichten en is vaak in tegenspraak met peer-reviewed onderzoeksbevindingen over extremen.

Het D&A-kader is wetenschappelijk robuust, sluit aan bij de definitie van klimaatverandering van het IPCC en behandelt extremen op dezelfde manier als andere fenomenen (zoals mondiale temperaturen en zeespiegelstijging). Het EEAkader daarentegen is wetenschappelijk problematisch, niet consistent met eerdere IPCCconclusies over extremen, en uitdrukkelijk verbonden met klimaatbelangenbehartiging.

Het zesde beoordelingsrapport (AR6) van het IPCC stond duidelijk koel tot ronduit negatief tegenover EEA en legde de nadruk op het traditionele D&A-kader. Die tijd kan nu voorbij zijn.

World Weather Attribution (WWA) mede-oprichter Friederike Otto is aangesteld als coördinerend hoofdauteur van het hoofdstuk, samen met een andere academicus die zich op extreme gebeurtenisattributie richt. Otto legt uit dat de rol van coördinerend hoofdauteur betekent dat zij verantwoordelijk is voor de opbouw, inhoud en uiteindelijke afronding van het hoofdstuk: veel werk, maar ook veel mogelijkheden om structuur en focus te bepalen.

De auteurslijst voor het hoofdstuk laat zien dat een groot deel van de onderzoekers zich bezighoudt met extreme gebeurtenisattributie — buiten proportie van hun aandeel in het bredere vakgebied. Een analyse laat zien dat 9 van de 20 auteurs vooral onderzoek doen naar EEA; 2 van de 3 coördinerend hoofdauteurs vallen in die categorie. Slechts weinig auteurs hebben publicaties binnen het traditionele D&A-kader, en sommigen helemaal geen.

Opvallend is dat er naast Otto nog een tweede WWA=onderzoeker in het team zit. WWA wordt deels gefinancierd door het Bezos Earth Fund, net als de Amerikaanse Academie van Wetenschappen in haar lopende studie naar EEA. Minstens 5 van de 20 auteurs hebben direct of indirect deelgenomen aan die studie.

Een belangrijk voorbeeld van hoe de verschillen tussen D&A en EEA zichtbaar worden, is recent onderzoek naar de moessonregens en overstromingen in Pakistan.

WWA in de media (6 aug. 2025):

‘Elke tiende graad opwarming leidt tot zwaardere moessonregens, wat de urgentie onderstreept om snel over te stappen van fossiele brandstoffen naar hernieuwbare energie.’

Het WWA-rapport (niet gepeerreviewed, via persbericht): ‘Historische trends laten zien dat de maximale 30-daagse neerslag in de regio nu circa 22% intenser is… en dat hevige regenval zoals deze vaker en intenser zal voorkomen.’

Peerreviewd onderzoek (9 juli 2025) concludeerde echter: ‘Het begrijpen van hoe klimaatverandering de moessonregens in Zuid-Azië beïnvloedt, is niet eenvoudig, in tegenstelling tot wat sommige mediacommentatoren beweerden na de overstromingen van 2022 in Pakistan.’

In hetzelfde onderzoek: ‘Onze experimenten laten zien dat een toekomstige stijging van CO₂-concentraties niet noodzakelijkerwijs leidt tot meer neerslag in Pakistan; in plaats daarvan is een niet-significante afname van ongeveer 5% gevonden.’

Een studie uit 2022: ‘De maximale jaarlijkse rivierafvoer liet tussen 1981 en 2016 dalende trends zien bij 15 (waarvan 10 significant) meetstations, en stijgende trends bij 7 (waarvan 2 significant)… De meest uitgesproken afname trad op in de zomer, tegen de gangbare aannames in.’

Deze claims zijn niet met elkaar te verenigen:

Overstromingen in Pakistan zijn toegenomen. Overstromingen in Pakistan zijn niet toegenomen.

Moessonregens zullen zeker toenemen. Moessonregens zullen waarschijnlijk afnemen.

Door CO₂-emissies te reduceren beïnvloed je direct de moesson. Toekomstige CO₂-emissies zijn waarschijnlijk niet doorslaggevend voor de moesson.

Hoe het IPCC in AR7 dit soort tegenstrijdigheden zal behandelen, blijft de vraag.

In de media zien we echter al een voorbode van de EEA-benadering. De New York Times schreef gisteren bijvoorbeeld over Pakistan:

‘Het moessonseizoen, ooit een bron van leven, brengt nu dood en verwoesting. Klimaatverandering heeft een nieuw catastrofaal normaal gebracht.’

De werkelijkheid is ingewikkelder: Pakistan is altijd al een van de meest overstromingsgevoelige landen geweest. Onderzoek over 70 jaar aan overstromingen wereldwijd laat zien dat Pakistan — samen met onder meer India en China — tot de landen behoort met de meeste slachtoffers. Historisch gezien is dit dus géén ‘nieuw normaal’, maar een oude kwetsbaarheid in een zeer risicovolle regio.

Wat vandaag gebeurt, is dat extreme evenementen steeds meer een politiek strijdpunt zijn geworden. Klimaatactivisme hamert op de boodschap dat elke tiende graad opwarming automatisch leidt tot meer rampen; de oplossing zou dan vooral liggen in energietransitie. Maar dat legt de aandacht volledig bij CO₂-uitstoot, terwijl juist blootstelling, kwetsbaarheid en lokaal beleid doorslaggevend zijn voor rampen — en terwijl het aantal dodelijke rampen wereldwijd historisch laag is.

Wetenschappelijke beoordeling is al ingewikkeld. Wanneer zo’n beoordeling echter wordt ingezet voor politieke doeleinden, houdt ze op een beoordeling te zijn en verandert ze in iets anders.

Pielke Jr:

‘If you think everyone should know about this — Please click that “❤️ Like”. More likes mean that THB rises in the Substack algorithm and gets in front of more readers. Thanks!’

Voor ‘likes’, zie hier

***