Foto: Shutterstock.
Van een onzer correspondenten.
China wijzigt koers in zijn elektrischvervoer- (ev-)beleid door de focus te verleggen van prijsconcurrentie naar technologische vernieuwing. Het marktaandeel van ev’s is dit jaar in China 50 procent .
De strategieverschuiving zou cruciaal zijn voor de duurzame groei van de Chinese auto-industrie en aanverwante toeleveringsketens. Volgens een rapport van marktonderzoeksbureau Wood Mackenzie richt de Chinese overheid zich nu op het aanpakken van ‘nei juan’ – involutie – een term die de onhoudbare concurrentiestrijd beschrijft waarbij bedrijven elkaar ondermijnen door extreme kortingen en overcapaciteit. ‘Nei juan’ duidt op een destructieve sociale dynamiek van interne competitie, met als resultaat collectieve stress, prestatieangst en het verlies van individuele creativiteit binnen een groep of samenleving.
‘De regering neemt een meer genuanceerde aanpak voor elektrische voertuigen, waarbij marktgedreven aanpassingen worden gecombineerd met regelgevende sturing,’ aldus Yingchi Yang, onderzoeksanalist bij Wood Mackenzie.
De noodzaak voor deze beleidsverandering is duidelijk. In het eerste kwartaal van 2025 daalden de winstmarges in de auto-industrie tot slechts 3,9 procent, terwijl de autoprijzen met 5,8 procent zakten ten opzichte van vorig jaar. De nieuwe strategie moet de winstgevendheid stabiliseren en kapitaal heroriënteren naar hoogwaardige technologieën.
In de ev-batterijsector is de situatie nijpend met een capaciteitsbenutting van fabrieken van slechts 41 procent. In plaats van gedwongen productiebeperkingen zoals in de staalindustrie, kiest China voor marktwerking en nieuwe veiligheidsnormen die vanaf 2026 in werking treden.
Verschillende segmenten in de ev-toeleveringsketen tonen uiteenlopende reacties. Het succes van de anti-involutiemaatregelen zal volgens de onderzoekers van Wood Mackenzie bepalend zijn voor China’s mondiale concurrentievermogen in de ev-industrie, waarbij een balans moet worden gevonden tussen het uitschakelen van destructieve concurrentie en het behouden van innovatiemomentum.
***
Bron hier.
***
Het antwoord aan deze kant is tarieven, bijdragen, belastingen en parkeergelden.
Als je onvoldoende innoveert dan verlies je de concurrentie strijd.
Dat is al eeuwen zo.
“Nei juan’ duidt op een destructieve sociale dynamiek van interne competitie, met als resultaat collectieve stress, prestatieangst en het verlies van individuele creativiteit binnen een groep of samenleving.”
FG mooie term die in deze tijd van crises veel breder kan worden toegepast.
Ze kunnen doen wat ze willen, het autobezit kon achter 10 jaar wel eens een onverwachte wending gaan krijgen en dat in negatieve zin.
Betaalbaarheid, ook wegenbelasting, de jacht op de automobilist in vorm van onbetaalbare boetes, de proeven die al lopen met autovrije wijken en steden in de vorm van meer groen, parkeergarages die niet meer berekend zijn op het gewicht van EV’s, enz.
Maar de betaalbaarheid zal in iedergeval voor jongere gezinnen een groot probleem gaan worden.
Daarbij als Nederland niet meer producten gaat fabriceren voor de buitenlandse markt krijgen we nog grotere problemen door alleen maar het geld naar China te brengen.
Het is ook van de zotte dat hier niet meer technologie van de grond komt voor massa productie, van overslagbedrijven kun je op langere termijn niet leven.
Chinezen profiteren van goekope stroom, die ze van steenkool maken.
Hun één kind beleid werd afgedwongen. Het mijne was vrijwillig.
Dat is een leugen.
Het aandeel van kolen in hun stroom was het afgelopen jaar 56% en is sterk dalende.
Overgenomen door vooral wind en zon.
Het draait om wat de jonge mensen willen en doen. En dat is niet zo veel meer, helaas. Ik zat pas iets te lezen over wat er in de relatiesfeer gebeurt heden ten dage. Heel weinig, bleek. wel veel internet natuurlijk, maar ontmoetingen (‘dates’ heten die nu) verlopen moeilijk en als er zowaar een relatie uit komt is de sex bijna nihil, zeggen veel statistieken. Wat internet biedt is allemaal nét wat spannender dan wat men in het eigen bed beleeft, schijnt. Hoe anders was dat in de zestiger- en zeventiger jaren, herinner ik me.
Volgens mij is het met ondernemerschap, innovatie en investeringen net zo. iedereen had er 50 jaar geleden gewoon meer zin in, durfde meer, experimenteerde meer en er werd daardoor vanalles bereikt wat nu ondenkbaar is.
Terwijl we leven in de waan dat heden ten dage alles mogelijk is en alles bereikt is gebeurt er weinig meer. Achter de slaapkamerdeur niet maar ook op de werkvloer vinden ze weinig meer uit. En nieuwe taboes te over. En risicodragend kapitaal durft niemand meer te verstrekken.
Wat een saaie boel anno 2025, ben eigenlijk wel blij dat ik in de jaren ’60 opgegroeid ben.
En we hebben de Chinezen zelf zo ver geholpen door maar aan één ding te denken: goedkoop.
Weg banen in Europa.
Weg schone productie.
Enorme energieverspilling door vervoer over lange afstanden van de goederen.
Als het maar goedkoop is.
Hoe zat het ook weer? Oh ja: goedkoop is duurkoop.
If you buy cheap, you buy twice.
Netto zijn we er flink op achteruit gegaan, met dank aan de overheden; díé hadden dit moeten voorkomen!
“Enorme energieverspilling door vervoer over lange afstanden van de goederen.”
Mede omdat dat inmiddels niet meer waar is, dankzij de veel groter geworden containerschepen, is China zo concurrerend geworden.
“Netto zijn we er flink op achteruit gegaan,”
Ook niet waar. Een symptoom:
We gaan tegenwoordig meer en langer op vakantie in verder weg oorden / landen.