De industrie is het zwijgen opgelegd

Door NetZeroWatch.

Verhalen over de domheid (om een Reform UK-zin te stelen) van Net Zero, van het verschepen van de cokeskolen voor de ‘nationaliseerde’ staalfabrieken uit Polen in plaats van het in het Verenigd Koninkrijk te ontginnen, tot de import van enorme hoeveelheden houten pellets voor de Drax-centrale uit Noord-Amerika. De veelgepreken groene revolutie is over de hele linie een teleurstelling geweest. Opvallend is dat het Verenigd Koninkrijk de hoogste elektriciteitsprijzen in Europa heeft en banen, belastinginkomsten en winsten naar de andere kant van de wereld zijn geëxporteerd.

Britse bedrijven – met name fabrikanten lijden zwaar, maar verrassend genoeg zwijgen ze niet alleen over wat er gebeurt, maar blijven ze de mantra van Net Zero napraten.

Waarom dan?

We kunnen parallellen trekken met de manier waarop zaken als trans-kwesties en DEI (Diversity, Equity, and Inclusion) modieus werden, maar werden vervolgens heimelijk ingebed in het beleid en de procedures van bedrijven en organisaties overal. Eenmaal daar, zorgden hun advocaten ervoor dat iedereen die zich tegen hen uitsprak onmiddellijk werd doorverwezen naar personeelszaken voor ‘herscholing’ of gewoon ontslagen. Iedereen kende de domheid van het beleid, maar niemand wilde zich uitspreken uit angst voor vergelding.

Net Zero is een vergelijkbaar geloof en kan in de meeste organisaties niet in twijfel worden getrokken zonder mogelijk ernstige gevolgen. Het stilzwijgen over de domheid van het beleid is echter op een andere manier gedwongen – via de financiële sector.

Tegenwoordig zijn financiële instellingen allemaal in de groen-activistische plooi gebracht. De British Business Bank, die leent aan kleine en middelgrote entiteiten, zegt bijvoorbeeld het volgende:

“Om duurzame groei en welvaart in het Verenigd Koninkrijk te stimuleren en de overgang naar een netto nul-economie mogelijk te maken, door de toegang tot financiering voor kleinere bedrijven te verbeteren … en om de overgang van het VK naar een netto nul-economie te ondersteunen.”

Dergelijk Net Zero-activisme is nu universeel voor financiële instellingen. Als gevolg hiervan heeft de sector stilzwijgende steun kunnen opleggen aan de onderneming in de hele economie, door deze een vereiste voor leningen en andere financieringsinstrumenten te stellen. Bedrijven die ondersteuning zoeken, moeten dus niet alleen de nodige boekhoudkundige informatie verstrekken, maar ook uitleggen waar ze zich op hun Net-zero-reis bevinden en hoe ze voorstellen om de relevante mijlpalen onderweg naar het doel te halen.

Voor kmo’s die zich zorgen maken over de energiekosten en die misschien geneigd zijn zich uit te spreken over de richting van het beleid, betekent dit niets minder dan een bedreiging – om zich uit te spreken tegen de Net-zero drive dreigt de Net-zero-convenanten in hun financieringsovereenkomsten te breken. Als gevolg hiervan zwijgen ze en kan het ministerie van Energiebeveiliging en Net Zero vervolgens verkondigen dat hun stilzwijgen  steun vertegenwoordigt.

Nu de effecten van het Net Zero-beleid echter een existentiële bedreiging worden, zullen bedrijven in toenemende mate niets te verliezen hebben door zich uit te spreken. Als je toch naar beneden gaat, kun je net zo goed luidruchtig naar beneden gaan.

Als gevolg daarvan heb ik het gevoel dat er een groeiende interesse is om zich uit te spreken. Momenteel hebben alleen bedrijven die groot genoeg zijn om de nadelen te riskeren, hun hoofd boven het maaiveld: onlangs verklaarde de CEO van Mercedes Benz dat ‘het voorgestelde EU 2035-verbod op nieuwe benzine- en dieselauto’s te ambitieus is en een

“instorting” van de Europese automarkt zou kunnen veroorzaken en geen rekening kan houden met de huidige vraag van de consument of de economische realiteit van de transitie.”

Maar naarmate de energieprijzen stijgen, heb ik het gevoel dat kleinere bedrijven, zoals het mijne, zich zullen gaan uitspreken. De dam lijkt te barsten en er kan een overstroming op komst zijn.

Bron hier.

***