Ursula von der Leyen. Foto Shutterstock.

De zondagse beschouwing van Jan van Friesland.

Wie had dit nog verwacht? Ursula von der Leyen, ooit gezien als de pragmatische erfgename van Timmermans’ omstreden nalatenschap, ontpopt zich plotseling als vurige klimaatgelovige.

Nu zij zich opmaakt voor haar pelgrimstocht naar de klimaattop in het Braziliaanse Betlehem (COP30), toont ze haar ware overtuiging: ze blijkt groener dan ooit – volgens critici leidt het allemaal tot belastingverspilling en is desastreus voor de Europese industrie.

Ondanks groeiende tegenstand binnen de EU weigert Von der Leyen ook maar een millimeter te wijken. Haar boodschap is helder: de ambitieuze doelstellingen van de Europese Green Deal blijven volledig overeind. In haar recente videoboodschappen klinkt het als een geloofsbelijdenis:

 ‘We liggen op koers om in 2030 minstens 55% minder uitstoot te realiseren, in 2040 90%, en tegen 2050 volledige klimaatneutraliteit te bereiken.’

De ‘president van Europa’ wil klimaatactie

Dit lijkt niet alleen een persoonlijke missie, maar ook een steunbetuiging aan de struikelende klimaatcommissaris Wopke Hoekstra, die in Europese hoofdsteden één voor één de deuren dicht ziet vallen. Ook hij houdt ferm voet bij stuk:

‘Europa moet in 2040 90 procent minder CO₂ uitstoten dan in 1990. Geen uitstel meer.’

Jan van Friesland.

Is Von der Leyen ineens gegrepen door een reborn klimaatalarmisme wat meer het menselijk gevoel bedient dan het verstand? De president van Europa spreekt heel duidelijk van ‘klimaatactie’: we moeten volgens haar prioriteit geven aan klimaatactie door de Europese Green Deal juist te versterken en ‘ervoor te zorgen dat deze een sterk stedelijk en sociaal kloppend hart heeft waar iedereen, overal, baat bij heeft.’

Terwijl zij koers houdt richting klimaatutopie, hapert de wereld om haar heen. De Verenigde Staten onder Trump trekken zich terug, en van alle VN-lidstaten heeft nauwelijks een derde een plan voor 2035 ingediend. Wat rest, is een Europa dat zichzelf steeds strakker aan de ketenen van de klimaatagenda legt – terwijl de rest van de wereld de andere kant opkijkt.

***