Oplichters zullen hoe dan ook oplichters blijven

Mensen vragen me waarom ik klimaatalarmisme een “oplichting” noem, een mooi Engels woord voor bedrog. Ik noem het zo omdat het mensen rijk maakt zonder iets te bereiken.

Hier is één voorbeeld van de vele. Het Californische CO2-emissiehandelsprogramma, dat onlangs is omgedoopt tot ‘Cap-and-Invest‘, is nu vooral een miljardenmachine waarvan de kosten volledig voor rekening van de consument komen, terwijl de reductie van broeikasgassen zinloos is. De politici, en niet de planeet, zijn de duidelijke winnaars.

Laten we beginnen met de catalogusprijs waarover niemand heeft gestemd. Het programma genereert jaarlijks zo’n 5 miljard dollar aan veilingopbrengsten, met een totaalbedrag van ongeveer 33 miljard dollar sinds de start. Dat geld komt niet zomaar uit de lucht vallen; het is verwerkt in de prijs van alles wat de deelnemende bedrijven verkopen, met benzine als meest voor de hand liggende voorbeeld.

Naar schatting is ongeveer 30 cent per gallon aan kosten voor het emissiehandelssysteem verwerkt in de benzineprijzen in Californië. Dit komt ruwweg overeen met de schatting van de California Air Resources Board zelf van ongeveer 27 cent per gallon voor het emissiehandelscomponent. Californië verbruikt jaarlijks zo’n 13 tot 14 miljard gallon benzine, dus die 30 cent komt neer op ongeveer 4 miljard dollar per jaar die vanuit de zakken van automobilisten naar Sacramento wordt overgeheveld zonder dat dit op de belastingaanslag staat vermeld. En dan hebben we het nog niet eens over vergelijkbare doorberekeningskosten voor diesel, elektriciteit, beton en industriële producten.

Wat levert al die pijn aan de pomp dan op in termen van CO₂-uitstoot? Het kantoor van de gouverneur en CARB pochen dat de circa 33 miljard dollar aan opbrengsten uit het cap-and-trade-systeem projecten hebben gefinancierd die de uitstoot zouden verminderen met een hoeveelheid die gelijk staat aan het verwijderen van 1,3 miljoen benzineauto’s van de weg. Uitgaande van een standaardcijfer van ongeveer 4,6 ton CO₂ per jaar per doorsnee personenauto, vertaalt die “auto’s van de weg” zich naar ongeveer 6 miljoen ton vermeden CO₂ per jaar, mits die reducties duurzaam en cumulatief zijn.

Het Californische cap-and-trade-programma dekt echter ongeveer driekwart van de broeikasgasemissies van de staat, en de totale emissies van de staat zijn sinds de start van het programma met ongeveer 14 procent gedaald, grotendeels dankzij andere beleidsmaatregelen zoals de norm voor hernieuwbare energie en de regels voor voertuigefficiëntie. Een federaal onderzoek schat dat projecten die gefinancierd worden met de opbrengsten van de cap-and-trade-veilingen cumulatief verantwoordelijk zijn voor een reductie van ongeveer 110 miljoen ton CO₂-equivalent.

Wauw! Meer dan honderd miljoen ton CO2, dat is enorm veel, toch? Maar hoeveel verschil heeft dat in de praktijk gemaakt?

Daarvoor hebben we een paar feiten nodig. Ten eerste bedraagt ​​het huidige CO2-niveau ongeveer 420 ppmv (parts per million by volume).

Vervolgens geldt dat voor elke 17.355 miljoen ton CO2 die wordt uitgestoten, de atmosferische CO2-concentratie met 1 ppmv (parts per million by volume) toeneemt . Dit betekent dat voor de 33 miljard dollar die uit mijn en andere Californische belastingbetalers’ portemonnee is gehaald, de atmosferische CO2-concentratie met 110/17.400 = 0,006 ppmv is gedaald… oftewel zesduizendste van een part per million CO2.

Wees stil, mijn kloppend hart…

En ALS het IPCC gelijk heeft (wat een zeer grote ‘als’ is), dan zou dat de huidige temperatuur hebben verlaagd met log2(420,006 / 420) * 3 = 0,00006 °C …

Serieus. Californiërs hebben 33 miljard dollar uitgegeven om de temperatuur niet met een tiende, niet met een honderdste of duizendste van een graad, zelfs niet met een tienduizendste van een graad, maar met minder dan een tienduizendste van een graad te verlagen.

En voordat u beweert dat we “het goede voorbeeld geven” en dat de wereld zal volgen, de meeste landen zijn niet zo dom. Om de temperatuur op aarde met 1°C te verlagen (nogmaals, ALS het IPCC gelijk heeft) zou het maar liefst 533 biljoen dollar kosten , een bedrag zo groot dat het onvoorstelbaar is. Dat is meer dan honderd jaar aan jaarlijkse federale belastinginkomsten van de VS.

Voor. Eén. Graad. Afkoeling.

Dit heeft dus overduidelijk NIETS met het klimaat te maken.

De prioriteiten in de uitgaven laten ondertussen zien waar het echt om draait. Het hernoemde “cap-and-invest”-systeem legt jaarlijks een miljard dollar vast voor de “spoorlijn naar nergens”, het gedoemde hogesnelheidstreinproject van gouverneur Newsom, ongeacht hoe lang het ook een dure mislukking blijft in de Central Valley.

Zelfs de hogesnelheidsspoorautoriteit erkent in haar eigen prognoses dat, mocht het systeem ooit volledig voltooid zijn, de auto-uitstoot slechts met ongeveer 1 procent zou dalen, terwijl de bouw zelf juist extra uitstoot veroorzaakt. Met andere woorden: geen enkele winst op het gebied van uitstoot.

Dit waanzinnige wanproject werd verkocht als een hogesnelheidslijn van San Francisco naar Los Angeles voor een bedrag van 33 miljard dollar. Nu is het teruggebracht tot een lijn van Modesto naar Bakersfield voor ongeveer 40 miljard dollar. Ondanks de miljarden die al zijn uitgegeven, is er nog geen kilometer spoor aangelegd.

En als je niet weet waar Modesto ligt… dan weten de meeste Californiërs dat ook niet. Maar net als bijna alle steden in het door de Democraten gedomineerde Californië, hebben Modesto en Bakersfield veel dingen nodig.

Helaas… een hogesnelheidsspoorverbinding tussen de twee steden is daar niet één van.

Daarbij komt nog eens 1,25 miljard dollar die is overgeheveld naar de bestrijding van bosbranden om de druk op het tekortrijke algemene fonds te verlichten, plus nog eens 1 miljard dollar die in een “discretionaire” pot van de wetgevende macht is gestopt – dat wil zeggen, geld dat onze corrupte Democratische leiders kunnen besteden aan welke favoriete projecten of politieke deals ze maar willen. Deze drie potjes alleen al slokken het grootste deel van de jaarlijkse opbrengst van de veiling op, terwijl ze geen meetbaar effect hebben op de CO2-concentratie in de atmosfeer .

Het Bureau van de Wetgevende Analist, niet bepaald een organisatie die met bommen gooit, merkt droogjes op dat de inkomsten uit het cap-and-trade-systeem (nu cap-and-invest) “nog steeds kunnen worden beschouwd als vergelijkbaar met belastinginkomsten en wettelijk beschikbaar zijn om voor elk doel te worden besteed.” Vertaal die bureaucratische taal en je krijgt dit:

Het systeem van emissiehandel is een achterbakse belasting op energie geworden, grotendeels onzichtbaar voor de kiezers, die kan worden besteed aan alles wat de gouverneur en de wetgevende macht maar willen, hoe nutteloos of corrupt het ook is.

Politiek gezien is dat een droomscenario: miljarden per jaar buiten de begroting om, in de volksmond, besteed aan prestigieuze projecten, het dichten van tekorten en discretionaire uitgaven, allemaal verdedigd onder het mom van ‘klimaatactie’. Vanuit het perspectief van de gemiddelde Californiër die benzine, elektriciteit of industriële producten koopt, is het een klassieke win-winsituatie: hogere prijzen nu, geen noemenswaardige verandering in de uitstoot en een gegarandeerde meevallende hoeveelheid flexibel geld voor de politieke klasse in Sacramento.

En tragisch genoeg zijn het juist de armen die het hardst getroffen worden door deze verborgen belasting op energie. Het is een regressieve belasting die de armen het hardst raakt.

En dat, beste vrienden, is slechts één van de vele manieren waarop politici en alarmistische wetenschappers hun zakken vullen door jullie bang te maken voor het klimaat, terwijl ze de armen in de steek laten.

Het goede nieuws? Mensen komen tot bezinning en beseffen dat van de biljoenen die aan ‘klimaat’ worden uitgegeven, het overgrote deel terechtkomt bij politici en hun vrienden, ngo’s, betekenisloze, feelgood ‘groene’ initiatieven en alarmistische wetenschappers.

Het slechte nieuws? De oplichters zullen doorgaan met oplichting totdat ze de allerlaatste cent uit je portemonnee hebben weten te persen.

Ik herhaal mijn voorstel dat de overheid bij ALLE klimaatgerelateerde uitgaven openbaar moet maken met hoeveel ze de temperatuur theoretisch gezien zullen verlagen. Als u de belastingbetalers van Californië zou vragen: “Moeten we 33 miljard dollar uitgeven om de wereldwijde temperatuur met 0,00006 °C te verlagen?” , dan kan ik u vertellen wat het antwoord zou zijn…

Mijn hartelijke groeten aan iedereen op deze mistige decemberochtend.

***