De Vereniging van Klimaatrealisten (ARC) van Spanje hield op 15 november haar eerste “Klimaatverandering en Samenleving”-dag aan de Francisco Marroquín Universiteit in Madrid. Het evenement, georganiseerd door een collectief klimatologen, meteorologen, geologen, biologen, chemici en ingenieurs, had als doel het tegenwicht te bieden aan wat zij omschrijven als “ongerechtvaardigd alarmisme.” Het evenement was gebaseerd op een leidend idee dat door alle sprekers werd overgenomen:

“Zonder data is er geen crisis; Zonder debat is er geen wetenschap. »

Het algemene doel van de dag was het bevorderen van een herbeoordeling van het dominantenarratief over de zogenaamde klimaatnoodsituatie en het herstellen van een wetenschappelijk debat zonder alarmisme.

Een alternatieve, op wetenschap gebaseerde benadering

Dr. Javier Vinós, voorzitter van ARC, opende de sessie door de missie van de vereniging te herinneren:

“Bestrijd klimaatalarmisme” en “moedig vrij debat aan over klimaat-, milieu- en energiekwesties ».

Het grote aantal bezoekers dat vanaf de vroege uren van de dag wordt waargenomen, getuigt van de groeiende interesse van een publiek dat analyses wil volgen die verschillen van die van officiële instellingen. Dr. Vinós weerlegde het idee dat de planeet op het punt staat te vervallen in thermische instorten. Volgens hem “maakt de aarde een uitzonderlijk koude periode door: al vijftig miljoen jaar ondergaat ze een afkoelingsproces”, waarbij ze vertrouwt op paleoklimatologische reconstructies. Hij is van mening dat de waargenomen opwarming in de afgelopen eeuwen te wijten is aan natuurlijke klimaatvariabiliteit en niet noodzakelijkerwijs het gevolg is van uitzonderlijke door de mens veroorzaakte factoren. Hij benadrukte ook de voortdurende onzekerheid over de rol van kooldioxide (CO₂) in klimaatdynamiek: “Niemand weet precies in hoeverre CO₂ het klimaat beïnvloedt”, terwijl hij de positieve effecten op de biosfeer benadrukte:

“CO₂ is waarschijnlijk de meest waardevolle bijdrage van de mensheid aan de biosfeer”,

en illustreerde deze bewering met satellietbeelden van de wereldwijde vergroening van landoppervlakken.

Media en instellingen: consensusvorming

Een van de centrale thema’s van die tijd was de invloed van de massamedia en publieke instellingen op het vormen van de sociale perceptie van klimaatverandering.

Geograaf Javier del Valle gaf een retrospectieve analyse en herinnerde zich dat in de jaren zeventig veel krantentitels “de dreiging van een nieuwe ijstijd” aankondigden, in een discursief register dat lijkt op dat van vandaag om de opwarming van de aarde op te roepen.

Volgens hem is het dominante narratief in de loop der tijd geëvolueerd zonder dat deze evolutie altijd gebaseerd is op een kritische analyse van de data. Hij veroordeelde de zwakke aanwezigheid in de media van informatie die waarschijnlijk de algemeen aanvaarde versie in twijfel zou trekken.

Del Valle verwees met name naar het Communicatiehandboek van het Ministerie voor de Ecologische Transitie, waarin wordt beschreven hoe klimaatverandering in de publieke communicatie moet worden aangepakt. Volgens hem toont dit document een duidelijke politieke vooringenomenheid in het beheer van informatie.

Hij stelde ook het hele begrip wetenschappelijke consensus ter discussie: “Bestaat er zoiets als een wetenschappelijke consensus? Natuurlijk niet, anders waren we hier niet. En hij voegde toe, over de economie van angst:

“Alarmisme is winstgevend en niemand draagt er verantwoordelijkheid voor.”

Ecologieprofessor José Ramón Arévalo behandelde het probleem van bosbranden en betwistte hun directe toeschrijving aan klimaatverandering. Hij zei dat “de brandcijfers afnemen” en schreef de grote branden van die tijd toe aan het verlaten van het platteland en de ophoping van biomassa. Hij vatte zijn standpunt samen met een synthetische formule:

“Vuren zijn geen vloek van Moeder Natuur.”

Glacioloog Javier González Corripio heeft het idee van een uitzonderlijke terugtrekking van de gletsjers genuanceerd. “Gletsjers begonnen terug te trekken vóór het massale gebruik van steenkool en vóór de temperatuurstijging,” herinnerde hij zich, en voegde eraan toe dat het IPCC dit feit nog steeds noemde tot 2003, voordat het stopte met rapporteren. Voor hem zijn klimaatmodellen nuttige hulpmiddelen, maar ze moeten niet als orakels worden beschouwd.

Vanuit hetzelfde kritische perspectief presenteerde Dr. Saúl Blanco onderzoek gebaseerd op diatomeeënfossielen (microalgen die als milieu-indicatoren worden gebruikt) dat significante temperatuurschommelingen in de afgelopen eeuwen en millennia aan het licht bracht.

Zijn conclusie was als volgt:

“Er is geen duidelijke opwarmingstrend. Het concept ‘klimaatverandering’ zelf is een contradictio in terminis, omdat de aarde niet één klimaat kent.”

Voedselzekerheid en wetenschappelijke rationaliteit

De Deense onderzoeker Karl Iver Dahl-Madsen, een internationale gastspreker, wijdde zijn presentatie aan de wereldwijde voedselzekerheid. Hij benadrukte dat het ondervoedingspercentage in een eeuw tijd is gedaald van 65% naar 7%, dankzij technologische vooruitgang, en betoogde dat de impact van het klimaat op de landbouwproductie marginaal blijft. Volgens hem zijn honger en ondervoeding vooral te wijten aan bestuurlijk falen en niet aan schaarste aan hulpbronnen.

Dahl-Madsen verdedigde het gebruik van kunstmest, biotechnologie en genetische selectie als essentiële hefbomen voor het verbeteren van de landbouwproductiviteit.

Hij beschreef biologische landbouw ook als “retrotechnologie” en betoogde dat het meer landbouwgrond vereist en minder efficiënt is.

Conclusie: Wetenschap, politiek en verantwoordelijkheid

De dag werd afgesloten met een rondetafelgesprek met als titel “Klimaat, energie en mediacommunicatie”.

Kernfysicus Manuel Fernández Ordóñez waarschuwde voor overheidsbeleid dat gerechtvaardigd wordt door een klimaatnarratief dat losstaat van de empirische realiteit.

Journalist Carmelo Jordá, hoofdredacteur van Libertad Digital, merkte op dat klimaatverandering vaak wordt gebruikt om politieke beslissingen te rechtvaardigen die slechts een marginale link hebben met de klimaatproblematiek, en voegde eraan toe dat het gebruik van angst een effectief retorisch instrument is.

Staatseconoom José Ramón Ferrandis benadrukte dat de meest ontwikkelde landen een groter vermogen hebben om zich aan te passen aan klimaatrisico’s, terwijl klimatoloog Javier del Valle iedereen eraan herinnerde dat

“klimaat per definitie een dynamische en veranderende realiteit is”.

Ten slotte merkte José María González Moya, industrieel ingenieur en directeur-generaal van de Vereniging van Bedrijven voor Hernieuwbare Energie (APPA), op dat

“veel maatregelen worden ontwikkeld zonder voorafgaande technische beoordeling of kosten-batenanalyse.”

Op weg naar een hernieuwd wetenschappelijk debat

Tot slot werd een algemene observatie gemaakt:

Het klimaatdebat vereist minder slogans en meer bewijs.

De ARC opende zo een ruimte voor discussie die door haar deelnemers noodzakelijk en urgent werd geacht.

De wetenschappelijke en culturele controverse rond klimaatkwesties is nog lang niet voorbij, maar deze dag heeft duidelijk gemaakt dat het dominante institutionele narratief niet langer unaniem is.
Empirische gegevens en kritisch redeneren hebben hun rechten teruggewonnen.

***

Bron hier.

***

Deel dit bericht a.u.b.
LinkedInMastodonWhatsApp

Gerelateerd: