Foto: Shutterstock.
Door Vijay Jayaraj.
Ecologische data stellen klimaatangstzaaierij steeds vaker ter discussie. De daadwerkelijke ontwikkelingen op het gebied van bos, wilde dieren en landbouw schetsen een totaal ander beeld.
Het kaartenhuis, gebouwd op computermodellen en gemanipuleerde emoties, stort in onder het gewicht van een hardnekkige, ongemakkelijke realiteit. De “klimaatnoodtoestand” bestaat alleen in de hectische persberichten van een beweging die weet dat haar tijd om is.
Decennialang baseren activisten hun argumenten op dramatische waarschuwingen over het uitsterven van soorten, smeltende ijskappen en het einde van het leven aan de polen, falende ecosystemen en verdwijnende biodiversiteit.
Klimaatangstzaaierij is gebaseerd op angst, niet op bewijs
Het doel was altijd hetzelfde: angst zaaien, de politiek vooruithelpen, macht vergaren en – als je slim of corrupt genoeg bent – geld verdienen. Maar wat vertelt het daadwerkelijke bewijs ons nu?
Ecologisch bewijs laat een aanzienlijk ander verhaal zien.
Sommige van ’s werelds grootste landen hebben hun bosgebied zelfs aanzienlijk vergroot, ondanks alarmisten die een ecologische ramp voorspellen. Tussen 2015 en 2025 heeft China zijn bosgebied met ongeveer 4 miljoen hectare uitgebreid. In dezelfde periode kreeg Rusland meer dan 2 miljoen acres en India bijna een half miljoen. De lijst gaat door. Turkije heeft bijna 300.000 acres gewonnen. Australië, Frankrijk, Zuid-Afrika en Canada kenden ook een aanzienlijke groei.
Misschien is het duidelijkste voorbeeld van mislukte voorspellingen het zogenaamde uitsterven van soorten. Twintig jaar lang werden beelden van gezonde ijsberen op smeltend zomerijs gebruikt om emoties te manipuleren. Rapporten uit 2025 tonen echter aan dat berenpopulaties stabiel zijn en zelfs bloeiend zijn vergeleken met de jaren vijftig. Het aantal beren is de afgelopen 10 tot 15 jaar niet afgenomen, en de populaties zijn veerkrachtig, zelfs als het zee-ijs in de zomer varieert.
De populatie Bengaalse tijgers in India, majestueuze grote katten die ik van dichtbij heb waargenomen in mijn werk als wildonderzoeker, is een andere tegenstelling tot angstzaaien. Tussen 2014 en 2022 steeg het aantal tijgers in India van 2.226 naar 3.682 dieren. Dit betekent een stijging van 65% over acht jaar met een jaarlijkse groeisnelheid van meer dan 6%.
Daarnaast vond een baanbrekende studie uit 2025, na het evalueren van gegevens van bijna 2 miljoen soorten, dat de uitstervingssnelheden niet zijn versneld. In plaats daarvan bereikten ze meer dan een eeuw geleden hun hoogtepunt en zijn ze sinds het begin van de 20e eeuw aan het afnemen. De grote uitsterving van soorten bleek een fantoom te zijn. De studie toont aan dat het uitsterven in het verleden grotendeels werd veroorzaakt door invasieve soorten op geïsoleerde eilanden, en niet door de “klimaatcrisis” of de effecten van de moderne beschaving.
Landbouw en ecosystemen worden veerkrachtiger
De wereldwijde landbouwprestaties weerleggen een andere hoeksteen van milieupessimisme. Er was geen hongersnood, want boeren over de hele wereld behaalden recordopbrengsten. De oogstopbrengsten zijn aanzienlijk gestegen, waardoor boerderijen meer mensen kunnen voeden terwijl ze minder land gebruiken.
Deze productiviteitswinst heeft diepgaande gevolgen: naarmate de landbouw efficiënter wordt, is er minder landbouwgrond nodig om de wereldbevolking te voeden. De oogstopbrengsten in 2024 hebben alle Malthusiaanse voorspellingen weerlegd. Kooldioxide, het gas dat als verontreinigende stof wordt gedemoniseerd, heeft zijn rol als plantaardig voedsel vervuld door gewassen te bemesten en een wereldbevolking te voeden die sinds de jaren zeventig is verdubbeld. De planeet sterft niet aan CO₂, maar wordt erdoor gevoed.
Waarom is dit belangrijk? Omdat het bewijst dat het kernuitgangspunt van de anti-fossiele brandstofbeweging verkeerd is. De industriële samenleving vernietigt de aarde niet. De gegevens tonen het tegenovergestelde: hoe rijker en meer geïndustrialiseerde landen worden, hoe beter ze ecosystemen kunnen beschermen, bossen kunnen vergroten en voor meer mensen kunnen zorgen.
Waarom deze positieve trends worden genegeerd
De stilte van klimaatpolitici over deze successen is oorverdovend. Heb je ooit een enkele kop gezien in de reguliere media die de miljoenen hectaren nieuw bos viert? Heb je ooit gehoord over de studie van de University of Arizona die de extinctiecrisis weerlegt? Nee.
Dit alles wordt verborgen omdat het geen angst opwekt. Het feit dat deze positieve ontwikkelingen buiten nicheverslaggeving weinig aandacht krijgen, zegt meer over de prioriteiten van de beweging dan over de staat van onze planeet.
In de wetenschap wordt een hypothese herzien of verworpen wanneer deze door data wordt weerlegd. Desalniettemin hebben de klimaatalarmisten hun retoriek geïntensiveerd.
Het bedrijfsmodel van het klimaat-industriële complex is afhankelijk van de paniek van het publiek, maar de verspreiding van de waarheid heeft bijgedragen aan de angst voor de profeten van het onheil.
De politieke gevolgen zijn al zichtbaar
Kiezers over de hele wereld worden wakker. De recente verkiezingen in Europa en Amerika hebben nieuwe regeringen voortgebracht die openlijk vijandig staan tegenover de netto-nul agenda. Zij werden gekozen met het mandaat om het energiebeleid weer zinvol te maken, de prijzen te verlagen en de ketenen van globalistische klimaatakkoorden, van zich af te schudden.
***
Vijay Jayaraj.
Over de auteur
Vijay Jayaraj is wetenschaps- en onderzoeksmedewerker bij de CO2 Coalition in Fairfax, Virginia. Hij behaalde een M.S. in milieuwetenschappen aan de University of East Anglia en een postdoctorale graad in energiemanagement aan Robert Gordon University, beide in het Verenigd Koninkrijk, en een bachelor in engineering aan Anna University, India. Hij was onderzoeksmedewerker bij de Changing Oceans Research Unit van de University of British Columbia, Canada.
Bron hier.
Dit bericht werd voor het eerst gepubliceerd op BizPac Review op 10 januari.
***
“Tussen 2015 en 2025 heeft China zijn bosgebied met ongeveer 4 miljoen hectare uitgebreid. In dezelfde periode kreeg Rusland meer dan 2 miljoen acres”
Wat een onzorgvuldig bericht! Wat is nou de oppervlakte? 100 hectare is 1 km2. Maar 250 acre is 1 km. Rusland heeft er dan 8000 km2 bos bij gekregen. Oftewel: over 8000 km is de boomgrens 1 km naar het noorden geschoven. Dat gaat ten koste van de toendra vegetatie. Ook in berggebieden zien we de boomgrens naar boven schuiven, ten koste van de alpiene vegetatie. In China is eerder sprake van actieve aanplant van bossen.
Niks nieuws onder de zon. Voor de landbouw en bosbouw kan toenemend CO2 en een langer wordend groeiseizoen gunstig zijn, dat klopt wel. Daar zou ook meer aandacht voor kunnen zijn. Of het voor natuurlijke vegetaties ook gunstig is, is maar de vraag. Zo’n snelle verandering kan ook tot eenvormigheid leiden.
Overigens, natuurlijke vegetaties worden ook bedreigd door houtkap, ontginningen, invasieve exoten.
Correctie: 250 acre is 1 vierkante km.
En aanvulling: Ik denk dat de vegetatiezones in Rusland veel sneller naar het noorden schuiven. De genoemde toename is netto. Elders kan bos verdwijnen door houtkap, ontginning of brand.
Bos verdwijnen door houtkap. Ja. in opdracht van Diederik Samsom in verband met de “broodnodige” energietransitie.
“Bos verdwijnen door houtkap. Ja. in opdracht van Diederik Samsom in verband met de “broodnodige” energietransitie.”
Die import van biomassa materiaal was inderdaad niet slim. Maar ik denk dat dat het hooguit een heel klein beetje daaraan bijdroeg. En de herkomst was voor zover ik weet niet Siberië, maar Canada.
Bart Vreeken
Alles verandert voortdurend en dat is voor een verstarde ecoloog zoals jij overduidelijk blijkt te zijn maar moeilijk wennen? Als je al kinderen hebt, moet dat voor jou wel voelen als een grote vergissing,
Weet u waar ook veel bos verdwijnt?…In India. Waarom is dat? Vanwege crematies die de Indiers al duizenden jaren op religieuse gronden uitvoeren. Toch groeit India nog steeds door
Deze opsomming moet voor Frans Galjee wel een hele geruststelling zijn. Tenzij hij natuurlijk volhardt in zijn oude geloof ontleend aan Malthus, Ehrlich, Strong , Meadows en niet te vergeten de nieuwe loot aan de stam, Jaap Dirkmaat. Zo heeft een ieder zijn idolen bij gebrek aan beter.
“Deze opsomming moet voor Frans Galjee wel een hele geruststelling zijn.”
FG een dag nadat ik tamelijk uitgebreid mijn mening hier heb opgeschreven komt spuit elf weer zijn frustratie tonen. Het is en blijft een triest figuur.
Het zijn toch werkelijk gouden tijden voor Climate Gate, de klimaatwaanzinnigen weten zich geen raad, elke dag minimaal twee berichten dat het gedaan is met de leugens en het bedrog.
De waarheid over ons klimaat kan niet meer onder de pet worden gehouden, de leugen is definitie gebarsten.
Elke overheid die nu nog inzet op klimaat veranderende plannen zonder rendement is met de kennis van nu een misdadige organisatie!
Pilletje komt zo.
“De waarheid over ons klimaat kan niet meer onder de pet worden gehouden, de leugen is definitie gebarsten.”
En daarom wil Trump de CO2 metingen op Mauna Loa stoppen, en nog wel meer. Wat niet weet, wat niet deert.
Vooral omdat CO2 geen kwaad kan, is het nutteloos deze te meten.
Maar dat dringt niet door bij sommige gelovigen.
Het vervelende is dat de opwarming wel degelijk doorgaat!
En dus ook de vervelende gevolgen!
Bas
Goed opgemerkt, met ups en downs en gemiddeld licht stijgend naar een nieuw optimum dat ooit moet komen. Gezien de gemiddelde duur van een interglaciaal (10.000 jaar) zitten we al in de reservetijd. Ooit van Glacialen gehoord? Dat is pas erg. Héél misschien wordt het glaciaal door toegevoegd CO2 nog even uitgesteld.
Je refereert aan fluctuaties over duizenden jaren. Ik ben vooral bezorgd over de zeespiegelstijging die zich versneld.
In de laatste 30jaar met 3,1mm/jaar, daarvoor (gemeten vanaf 1890 – 1990) met 1,8mm/jaar.
Dat gaat onze nakomelingen nog veel geld kosten, of verhuizen.
Dit artikel is het voorbeeld van het inwisselen van de ene hysterie van de klimaatcrisis in die nieuwe hysterie van er is niets aan de hand nee het gaat juist heel goed.
Mijn hemel wat een eenzijdig lulverhaal want de REALITEIT is dat niet een klimaatverandering ons bestaan op deze aardkloot bedreigt maar onze verslaving naar groei en meer en meer terwijl de middelen om te groeien aan het uitputten zijn.
Alle gebeurtenissen in onze wereld hebben een oorzaak namelijk een economisch systeem dat op omvallen staat en de run op resterende grondstoffen teneinde het als grootmacht nog wat langer vol te kunnen houden dan die andere concurrerende grootmachten.
“Omdat het bewijst dat het kernuitgangspunt van de anti-fossiele brandstofbeweging verkeerd is. De industriële samenleving vernietigt de aarde niet. De gegevens tonen het tegenovergestelde: hoe rijker en meer geïndustrialiseerde landen worden, hoe beter ze ecosystemen kunnen beschermen, bossen kunnen vergroten en voor meer mensen kunnen zorgen.”
FG Zelden zo’n onzin gelezen maar de nitwits hier zullen er wel opgetogen over zijn.
Men mag ook inhoudelijk hierop reageren. Alleen een Oei zal niet volstaan.
Frans Galjee
Onzin, ik vroeg je aal vaker of jij je mantra een beetje kunt onderbouwen en dan kom je met Jaap Dirkmaat aanzetten? Slappe hap. De ene goeroe wordt door de andere ingewisseld.
“..een beetje kunt onderbouwen..”
FG dat jij mijn onderbouwing niet als zodanig ziet ligt waarschijnlijk aan een gebrek. Een gebrek aan kennis en een verstandelijk gebrek waar frustratie met je op de loop gaat. Prima je mag mij niet nu je bent in goed gezelschap hier maar ik kan daar niet wakker van liggen omdat het een realiteit niet zal veranderen. Een realiteit die mij plezier doet in straks de ellende te zien van al die onnozelen waar jij ook toe behoort.
Dankzij de ontwikkeling van de techniek en de vooral daaruit voortkomende groei van de economie,
hebben mensen meer tijd om zich op uitbreiding(verdieping) van de wetenschappelijke kennis te storten.
En gelukkig doen velen dat ook.
Daardoor stoten de gif spuwende uitlaten geleidelijk minder gif uit en wordt een steeds groter deel vervangen door technieken die geen uitlaat nodig hebben.
Daardoor leven wij langer en gezonder waardoor we nog meer technieken kunnen ontwikkelen.
En als tegenhanger van dit artikel hieronder de helaling van mijn drieluik van paar maanden geleden:
De afgelopen week heb ik contact met Clintel gehad over een simpele vraag (zie slot) waarop geen direct antwoord kwam maar wel uiteindelijk het advies die vraag zelf te gaan beantwoorden in een essay of iets dergelijks. Welnu dan maar de volgende poging gedaan in de vorm van een drieluik.
1 – Wereld in evenwicht – twee manieren om onze grenzen te begrijpen
Meer dan vijftig jaar geleden waarschuwde de Club van Rome dat oneindige groei op een eindige planeet onmogelijk is. Hun rapport The Limits to Growth uit 1972, gebaseerd op het computermodel World3, liet zien dat bevolkingsgroei, industrialisatie en grondstofverbruik samen een dynamiek kunnen vormen die op termijn tot instorting leidt. Niet door gebrek aan technologie, maar door overschrijding van natuurlijke grenzen.
In die tijd werd dat nog gezien als somber toekomstdenken. Maar inmiddels weten we dat veel van hun trends verrassend goed overeenkomen met wat er is gebeurd: groei van bevolking en consumptie, toenemende milieudruk en het langzaam oplopen van ecologische kosten.
Twee kaders, één boodschap
In 2009 kwam een nieuwe generatie wetenschappers met het concept van de planetary boundaries – de planetaire grenzen. Niet langer een computersimulatie, maar een empirisch raamwerk dat meet binnen welke marges de aarde stabiel blijft.
Zij onderscheiden negen grenzen: van klimaat en biodiversiteit tot stikstof, landgebruik en water. Volgens het Stockholm Resilience Centre zijn er inmiddels zes van de negen overschreden. We bevinden ons dus niet meer in een theoretisch model, maar in meetbare realiteit.
De twee benaderingen vullen elkaar prachtig aan:
– World3 laat zien HOE overschrijding ontstaat – de dynamiek van groei, vertraging en terugkoppeling.
– Planetary Boundaries laat zien WAAR die overschrijding plaatsvindt – de ecologische drempels zelf.
Samen vormen ze een consistent beeld: onze economie en consumptie zijn structureel groter geworden dan wat de aarde duurzaam kan dragen.
De echte grens is misschien economisch
We denken vaak dat grenzen iets natuurlijks zijn – de hoeveelheid bossen, vis of schoon water. Maar er is ook een grens aan ons economische systeem. Het is gebouwd op voortdurende groei, terwijl de fysieke basis daarvan steeds smaller wordt. Grondstoffen worden schaarser, ecologische schade duurder, en de ruimte om nog meer te produceren kleiner.
De eerste grens die we echt gaan voelen, zou dus weleens economisch kunnen zijn: het moment waarop groei simpelweg niet meer rendeert.
In gewone woorden
Je hoeft geen wetenschapper te zijn om te begrijpen wat dit betekent. We gebruiken de aarde sneller dan ze zichzelf kan herstellen. We leven alsof we anderhalve planeet hebben, terwijl we er maar één bezitten.
Dat is geen mening, maar een meetbaar feit – zichtbaar in vervuiling, verdwijnende natuur, en de druk op grondstoffen en energie.
Wat nu?
De boodschap van zowel de Club van Rome als de onderzoekers van de planetary boundaries is niet dat alles verloren is, maar dat evenwicht de nieuwe vooruitgang moet worden.
Een samenleving die zich richt op kwaliteit in plaats van kwantiteit, op welzijn in plaats van groei om de groei.
De aarde heeft haar grenzen. Het erkennen daarvan is geen pessimisme, maar volwassen realisme.
Wordt vervolgd:
De Club van Rome zat er faliekant naast met zijn voorspellingen. Het enige dat klopt is dat er ergens een einde is aan de groei, meer niet (gelukkig).
Ik schat dat die Planetary boundaries studies niet veel beter zijn. Ze zullen de grote stupiditeiten van de club van Rome (bijv. na 2010 geen benzine meer) niet hebben overgenomen maar andere fouten begaan.
Gaat Planetary boundaries wel uit van de elektrificatie en de opwek van stroom middels wind & zon? Bronnen die komend miljoen jaar nog blijven.
Sorry Bas maar vanaf het ogenblik dat jij geen moeite had een zeer groot deel van de Noordzee vol te stoppen met windmolens heb ik besloten jouw reacties niet meer serieus te nemen. Dus ook reageren op mijn mening heeft geen zin – bespaar jezelf de moeite.
Deel 2
2 — Waarom we de grenzen van de aarde niet zien — en wat nodig is om dat wél te gaan doen
In mijn vorige bijdrage (“Wereld in evenwicht – twee manieren om onze grenzen te begrijpen”) liet ik zien hoe het model van de Club van Rome (World3) en het raamwerk van de Planetary Boundaries elkaar aanvullen.
Het ene verklaart HOE overschrijding van grenzen ontstaat, het andere toont WAAR we die grenzen inmiddels al hebben overschreden.
Toch ervaren veel mensen daar in hun dagelijks leven weinig van. We horen over van alles, schaarste, soortenverlies – maar het voelt zelden als één samenhangend verhaal. Hoe komt dat, en wat is er nodig voor een ommekeer in waarneming?
We merken het niet, omdat we het kunnen dempen
De belangrijkste reden is dat moderne samenlevingen beschikken over buffers. Technologie en welvaart maken ons tijdelijk ongevoelig voor ecologische veranderingen.
Als het warmer wordt, zetten we de airco aan. Als een oogst mislukt, importeren we voedsel van elders. Als energie schaars wordt, kopen we het tegen hogere prijzen in op de wereldmarkt.
Die mechanismen vangen de eerste schokken op – maar ze verschuiven de last naar anderen of naar de toekomst.
De planeet betaalt de rekening in stilte: in uitgeputte bodems en verdwijnende biodiversiteit.
We zien de overschrijding dus niet direct, omdat onze systemen het nog even maskeren. Totdat de buffers zelf breken. Iets wat ook niet van de ene op andere dag gebeurt.
Politiek en media zonder overzicht
Een tweede reden is dat onze besluitvorming en informatievoorziening zijn versnipperd.
Politiek hier opereert in cycli van vier jaar; media in cycli van uren. De ecologische werkelijkheid werkt echter in decennia.
We behandelen stikstof, energie, water en klimaat als losse dossiers, terwijl ze in werkelijkheid onderdelen zijn van één systeem dat uit balans raakt.
Een samenleving die alles in losse crises ervaart, verliest haar “helikopterview”. Daardoor worden maatregelen ad-hoc, symptoombestrijdend en zelden richtinggevend.
De onzichtbare grens: ons groeidenken
De diepere reden dat we de ecologische overschrijding niet zien, ligt in het fundament van ons economisch systeem.
We meten succes in groei: van productie, consumptie, winst, BBP. Maar groei betekent ook een toenemende aanspraak op grondstoffen, energie en ruimte.
Zolang die vanzelfsprekend beschikbaar lijken, voelt groei als vooruitgang.
De werkelijkheid is anders: de fysieke basis van dat systeem – de biosfeer – is eindig. Wie in een eindige wereld eindeloze groei verwacht, leeft in een illusie. En die illusie is zo diep in onze instituties ingebouwd dat ze onzichtbaar is geworden of wordt vanuit een beschermend onbewust zijn verdrongen.
De eerste grens die we werkelijk zullen ervaren, is daarom mogelijk niet ecologisch maar economisch:
Het moment waarop groei niet langer loont, omdat de schade aan natuur en stabiliteit te groot wordt.
Wat nodig is voor de ommekeer
Een fundamentele verandering in waarneming vraagt geen nieuwe technologie, maar een nieuw denkkader.
Vijf voorwaarden zijn dan essentieel:
1. Samenhang in het verhaal We moeten leren zien dat energie, voedsel, economie en klimaat geen losse thema’s zijn, maar onderdelen van één ‘levend’ systeem. Dat vraagt om onderwijs, media en politiek die het geheel durven tonen.
2. Een eerlijke meetlat Zolang welvaart wordt gemeten in groei van BBP, blijven ecologische kosten onzichtbaar. Nieuwe maatstaven – welzijn, gezondheid, veerkracht – maken zichtbaar wat er echt toe doet.
3. Institutioneel langetermijndenken Besluiten over energie, landbouw of infrastructuur hebben effecten over tientallen jaren. Landen als Wales en Nieuw-Zeeland hebben commissies voor toekomstige generaties. Zulke structuren maken duurzaamheid niet vrijblijvend, maar bestuurlijk verankerd.
4. Lokale tastbaarheid Mensen veranderen pas als ze het verschil kunnen zien. Herstelprojecten voor bodem, natuur en energie in de eigen omgeving maken de grenzen concreet én hoopvol.
5. Leiderschap dat verbindt De toekomst vraagt om leiders die wetenschap, economie en menselijke waarden weten te combineren.
Een verschuiving van winnen naar behouden
De ommekeer begint niet bij angst, maar bij inzicht.
Zodra we begrijpen dat onze welvaart rust op een gezonde aarde, verandert de vraag van “Wat kost duurzaamheid?” naar “Wat kost het om zó door te gaan?”
De Club van Rome en de onderzoekers van de Planetary Boundaries tonen ons geen doembeeld, maar tonen ons een spiegel. Zij laten zien dat we niet tegen de natuur vechten, maar tegen onze eigen blindheid voor samenhang.
De aarde hoeft niet gered te worden – zij redt zich wel.
Wat op het spel staat, is de stabiliteit van onze eigen beschaving. En dat begint met durven zien waar we werkelijk staan. Misschien iets om nader te belichten.
Wordt vervolgd.
Frans je denkt veel te negatief. Bijv:
“Die mechanismen vangen de eerste schokken op – maar ze verschuiven de last naar anderen of naar de toekomst.”
Nee. Daardoor krijgen anderen ook de gelegenheid geld te verdienen want wij importeren het ontbrekende en betalen er voor.
Institutioneel lange termijn denken heeft de (vroeger) communistische landen grote achterstand gebracht ten opzichte van ons.
Dergelijk denken brengt geen vernieuwing en, nog erger, ook geen ‘uitvindingen’ c,q, nieuwe ontwikkelingen.
Dergelijk denken is een grote rem op de vooruitgang!
Je kunt daarvan zelfs in de oorlog van UA tegen RU een afspiegeling zien.
UA komt met een groot aantal allerlei nieuwe technieken (robotisering) waarmee het RU leger wordt ingemaakt.
RU met maar een paar (bijv communicatie met drones via glasvezel)die dan ook nog snel worden overgenomen door UA.
Deel 3. (Laatste)
3 — De psychologie van ontkenning – je ziet het pas als je het doorhebt
“Je ziet het pas als je het doorhebt.”
Die bekende uitspraak van mijn buurt- en leeftijdgenoot, Johan Cruijff vat misschien beter dan enig wetenschappelijk begrip samen wat er in het huidige klimaatdebat gebeurt.
De feiten liggen op tafel, maar het vermogen om ze werkelijk te zien — te voelen, te begrijpen, te aanvaarden — ontbreekt vaak. Niet omdat mensen dom zijn, maar omdat de werkelijkheid te bedreigend is om zonder bescherming onder ogen te komen.
Niet willen of niet kunnen zien
We spreken vaak over “ontkenners”, alsof ze bewust de ogen sluiten. Maar in werkelijkheid speelt er iets diepers: niet kunnen zien.
Wanneer nieuwe informatie ons wereldbeeld ondermijnt of ons gevoel van controle aantast, grijpt het brein naar psychologische bescherming.
De Amerikaanse psycholoog Leon Festinger noemde dat cognitieve dissonantie: de spanning tussen wat we weten en wat we willen geloven.
Bij klimaatverandering raakt die spanning gevoed door de MSM bijna iedereen.
De gedachte dat onze manier van leven de planeet ontwricht, tast niet alleen onze gewoonten aan, maar ook ons morele zelfbeeld. Om die spanning te verminderen, negeren we liever de dreiging dan onszelf te veranderen.
Het brein kiest voor rust boven waarheid.
Twee kanten van dezelfde munt
Diezelfde mechanismen werken aan beide uitersten van het debat.
De klimaatscepticus relativeert de dreiging om autonomie te behouden: “Het klimaat is altijd veranderd; de wetenschap is verdeeld.” Het is een manier om angst te verdringen.
De klimaatalarmist kan op zijn beurt zo overtuigd raken van naderend onheil dat elke nuance als verraad voelt. Ook dat is een vorm van bescherming: morele zekerheid als schild tegen machteloosheid.
Zo ontstaan twee groepen die elkaars spiegelbeeld zijn — verschillend in standpunt, maar gelijk in emotionele structuur. Beiden verdedigen niet alleen ideeën, maar vooral identiteit.
De onzichtbare barrière
Het gevolg is dat we gevangen raken in morele stellingenoorlogen.
We discussiëren over modellen, temperatuurreeksen en beleidskosten, maar zelden over de onderliggende angst, schaamte of rouw die klimaatverandering oproept.
En precies daar ligt de echte barrière: zolang emoties niet erkend worden, blijft de ratio verlamd.
De paradox is dat we onszelf beschermen tegen de waarheid die we zouden moeten kennen om veilig te blijven.
Zoals Cruijff zou zeggen: “Je ziet het pas als je het doorhebt.” Maar dat “doorkrijgen” vraagt moed — de moed om onzekerheid toe te laten.
Wat nodig is om weer te kunnen zien
De ommekeer begint niet met meer feiten, maar met meer veiligheid. Mensen moeten zich gezien voelen in hun zorgen en verliezen voordat ze nieuwe informatie durven toelaten.
Dat vraagt om gesprekken die beginnen bij gedeelde waarden – gezondheid, toekomst, leefbaarheid – en niet bij schuld of gelijk.
Ook helpt het om de schaal te verkleinen: wereldproblemen lijken onhanteerbaar, maar lokale actie maakt verandering tastbaar en herstelt het gevoel van invloed.
Van overtuiging naar bewustwording
Werkelijke verandering ontstaat niet door iemand te overtuigen, maar door hem te helpen zien wat hij diep van binnen al weet.
Dat is de essentie van Cruijffs inzicht: waarneming is pas volledig als we bereid zijn de betekenis te voelen.
De uitdaging van onze tijd is dus niet alleen ecologisch of economisch, maar existentieel: het vermogen terugvinden om zonder angst naar de werkelijkheid te kijken.
Pas dan — als we het doorhebben — kunnen we het echt zien, en misschien ook nog tijdig handelen.
Wel moeten we dan vaart maken.(/sarc)
En o ja die simpele vraag aan Clintel was ingekort:
“…..Die zogenaamde klimaatcrisis is dus slechts het symptoom van dat echte probleem maar we blijven maar hangen in het gedoe rond die koorts.
Aldus gaat kostbare tijd verloren nog iets te kunnen doen aan de echte ziekte. Maar misschien willen (of kunnen) we dat ook wel niet.
Ik nodig Clintel uit daar eens op te gaan reageren.”
Frans Galjee.
Bijv.
“ De gedachte dat onze manier van leven de planeet ontwricht, tast niet alleen onze gewoonten aan, maar ook ons morele zelfbeeld”
Ik heb nog geen ontwrichte planeet gezien. Wel een waar mensen steeds beter in staat zijn om verwachte en onverwachte ontwikkelingen tegemoet te treden.
Dus te gebruiken of te mitigeren.
Helaas gaat de ontwikkeling van de techniek erg langzaam.
Anders hadden we nu gigantische interstellaire ruimteschepen gehad die met 10% van de lichtsnelheid onderweg zijn naar nabije sterren.
Als je aan die verbeteringen twijfelt bekijkt dan eens de ontwikkeling van de gemiddelde levensduur van mensen afgelopen 200jaar.
“Anders hadden we nu gigantische interstellaire ruimteschepen gehad die met 10% van de lichtsnelheid onderweg zijn naar nabije sterren.”
Even landen Bas.
De dichtstbijzijnde ster “Proxima Centauri” staat 4,25 lichtjaar van ons af.
Dat zou betekenen dat we, als we de versnelling naar, en de vertraging bij aankomst overleven, dan aankomen na ongeveer een half jaar, wel brood meenemen dus.
Misschien ontdekken we nog een “wormhole” :)
Cornelia, denk nog eens na over die lichtsnelheid. Je komt uit op 42,5 jaar, dus je moet een compleet voedselsysteem meenemen
Een heel verhaal van allerlei losse beweringen zonder enig bewijs. louter geloof en bangmakerij. Gelukkig is alles circulair, gaat niets verloren (Een beetje waterstof uitgezonderd) en wordt via natuurlijke processen alles gerecycled. Dé grens, die er natuurlijk altijd is voor het leven op aarde, is de hoeveelheid vrij CO2. Het is even wennen, maar daarvoor is echt niet zo’n lap tekst nodig die je geloof in Quasi-wetenschap verpakt. Probeer iets beters.
Iemand de 2 laatste afleveringen van Frozen Planet gezien? Dan piep je wel anders.