Door Vijay Jayaraj.

Dit jaar 2025 kan herinnerd worden als het jaar waarin de energietransitie uiteenviel en een groeiende kloof tussen ideologisch gedreven politiek en energierealisme duidelijk werd.

De geschiedenis zal 2025 waarschijnlijk herinneren als het jaar waarin energiebedrijven eindelijk stopten met doen alsof er een klimaatcrisis was. Tien jaar lang speelde zich een bizarre theater van het absurde af, waarbij de giganten van de olie- en gasindustrie hun excuses aanboden voor hun kernactiviteiten en hun loyaliteit verklaarden aan een “groene ommekeer” die vooral in de verbeelding van westerse bureaucraten bestond. Maar het lijkt erop dat het gordijn is gevallen.

ExxonMobil, een van ’s werelds grootste energieproducenten, heeft zijn investeringsverplichtingen voor koolstofarme technologieën tegen 2030 met 10 miljard dollar verminderd. Tegelijkertijd kondigde het bedrijf aan dat het verwacht dat de winst van 25 miljard dollar groeit van 2024 tot 2030, voornamelijk gedreven door stijgingen in olie- en gasproductie, waardoor de dagelijkse productie tegen het einde van het decennium op 5,5 miljoen vaten olie-equivalent komt.

Dit is geen bedrijf dat zijn verantwoordelijkheid voor klimaatbescherming afslaat, maar een bedrijf dat eindelijk erkent wat al lang duidelijk is: het pad dat door het klimaatindustriële complex wordt uitgestippeld, is economisch destructief en operationeel onmogelijk – zelfs met enorme overheidssubsidies.

Jarenlang is de wereldwijde energiestrategie surrealistisch geweest. Bedrijven die de moderne wereld hadden gebouwd op basis van energierijke koolwaterstoffen, gaven geloof aan degenen die de introductie van windturbines en zonnepanelen om de beschaving aan te drijven. Maar de realiteit, hardnekkig en meedogenloos, heeft een einde gemaakt aan deze psychedelische fantasie.

De investering van ExxonMobil in koolstofarme technologieën zal worden gedreven door beleidsondersteuning en de vraag van klanten, aldus het bedrijf. Dit is bedrijfstaal en betekent dat de uitgaven aan groene projecten worden opgeschort zolang de overheid – met ons belastinggeld – het risico niet subsidieert of zolang er geen markt voor is.

Megaprojecten die ooit werden geprezen als een visie op de toekomst, worden nu uitgesteld. Waarom? Omdat zonder belastinggeld de winstgevendheid van pogingen om plantenvoedingsstoffen zoals kooldioxide ondergronds op te slaan simpelweg niet werkt – en het is in tegenspraak met gezond verstand.

De energiesector ondergaat een verschuiving van een strategie van “schone groei tegen elke prijs” naar “eerst terugkomen, dan veranderen”. “Groene” projecten worden teruggebracht tot een secundaire kapitaalbron – als alibi voor goede PR in plaats van als kernactiviteit.

De Europese bedrijven Shell en Aker BP, evenals het Canadese bedrijf Enbridge, hebben zich teruggetrokken uit het initiatief “Science Based Targets“, dat tot doel heeft “wetenschappelijk onderbouwde emissiereducties” vast te stellen. Dit was een terugtrekking uit wat werd omschreven als een “geloofwaardig, op wetenschap gebaseerd net-nul kader” omdat het noch geloofwaardig noch wetenschappelijk gebaseerd was. Het was een politiek zelfmoordpact. De energiebedrijven keken naar de afgrond en weigerden de sprong te wagen.

Het Britse multinationale BP heeft zijn belofte om “Beyond Petroleum” te gaan losgelaten, haar uitgaven voor olie en gas verhoogd en haar doelstellingen voor hernieuwbare energie versoepeld.

ENEOS Holdings, een Japanse raffinaderij-exploitant, heeft zijn waterstofproductiedoelen opgegeven, waarbij CEO Tomohide Miyata verklaart dat “de verschuiving naar een koolstofneutrale samenleving lijkt te vertragen.”

Deze U-bochten vertegenwoordigen een renaissance van het politieke realisme. De energievraag verdwijnt niet alleen omdat politici toespraken houden op klimaattoppen, bedrijven geld toewijzen aan ESG-programma’s, of overheden proberen het verbruik en de keuze van huishoudelijke apparaten en auto’s te controleren.

De twijfels over een gedoemde “groene” energietransitie zijn een overwinning voor alleenstaande moeders in de VS die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen voor de verwarming in de winter, en voor kleine bedrijven in het VK waarvan de winstmarges worden weggevaagd door de extreem hoge elektriciteitsprijzen voor zakelijke klanten. En voor miljarden mensen in ontwikkelingslanden zou deze ommekeer een verlossing kunnen betekenen van generatieslange armoede.

De vraag is nu of overheden zullen erkennen wat de bedrijven duidelijk hebben gemaakt: dat de energietransitie een fantasie was, verrijkt met wetenschappelijke taal en verkleed met moralistische uitdrukkingen. Of zullen ze de subsidies en regelgeving blijven verhogen?

Het is zeer waarschijnlijk dat er een tweedeling zal zijn: enerzijds zijn er westerse bureaucratieën, vooral in Europa, die onder omstandigheden en belastingen een economische achteruitgang voortzetten, en anderzijds pragmatische regeringen, waarvan vele in Azië, die welvaart zoeken met functionerende brandstoffen en technologieën.

***

Vijay Jayaraj.

Vijay Jayaraj is wetenschaps- en onderzoeksmedewerker bij de CO2 Coalition in Fairfax, Virginia. Hij behaalde een M.S. in milieuwetenschappen aan de University of East Anglia en een postdoctorale graad in energiemanagement aan Robert Gordon University, beide in het Verenigd Koninkrijk, en een bachelor in engineering aan Anna University, India. Hij was onderzoeksmedewerker bij de Changing Oceans Research Unit van de University of British Columbia, Canada.

***

Bron hier.

***

Deel dit bericht a.u.b.
LinkedInMastodonWhatsApp

Gerelateerd: