EU-klimaatplan 2040 versus economische rationaliteit

Door Robert Girouard

De Europese Unie bereidt zich voor om in haar wet een doel vast te leggen om de uitstoot tegen 2040 met 90% te verminderen, vergeleken met het niveau van 1990. Onder het mom van ecologische deugd onthult dit plan een zorgwekkende ontkoppeling van de realiteit. Door economische transparantie en technische haalbaarheid op te offeren op het altaar van absolute urgentie, stort Brussel de EU in een vorm van wetgevende irrationaliteit die de fundamenten van de samenleving bedreigt.

Wiskundige absurditeit: 21.000 miljard voor 0,02°C 

Het kenmerk van rede is om doelstellingen te confronteren met middelen. Het nieuwe klimaatplan van de EU volgt echter deze basisregel niet. Volgens simulatiemodellen gebaseerd op IPCC-gegevens zou het wereldwijde temperatuurverschil in 2100, of Europa nu zijn plan voor 2040 uitvoert of niets verandert, tussen de twee en vijf honderdsten van een graad liggen. Op dit precisieniveau betekent dit dat het effect letterlijk zou verdrinken in de marges van statistische fouten.

Echter, het uitgeven van zo’n 21.000 miljard euro en het ontmantelen van hele sectoren van de Europese industrie voor zo’n verachtelijk klimaatvoordeel vertegenwoordigt een flagrante gebrek aan oordeel. Dit is een irrationeel beleid: we worden geconfronteerd met een “decarbonisatiemystiek” die weigert rekening te houden met de menselijke, sociale en industriële kosten van haar ambities.

De EU heeft ook het lef om te doen alsof zij haar oplossingen (hernieuwbare energie, groene waterstof, koolstofafvang) naar de rest van de wereld zal kunnen exporteren; maar de industrie, die al niet concurrerend is met China, loopt het risico dan volledig leeg te lopen. En wie zegt dat er een markt zal zijn voor deze oplossingen?

De technologische gok: een wetenschap zonder geweten?

Een ander teken van deze ambitie is technische blindheid. Om de doelstellingen voor 2040 te halen, moet Europa zijn decarbonisatiesnelheid verdrievoudigen. Het is een gol die afhankelijk is van technologieën waarvan de volwassenheid nog niet is bewezen en van de inzet van infrastructuren waarvan de fysieke schaal de capaciteiten qua mankracht en middelen uitdaagt. Een gok die bijna van tevoren verloren is als we vertrouwen op de rampzalige resultaten van het Duitse experiment (Energiewende).

Door deze oplossingen als zekerheden te presenteren, elimineert de EU elk “Plan B”. Wat gebeurt er als elektriciteitsnetten de verviervoudiging van hernieuwbare energie niet kunnen ondersteunen? Het zwijgen van de instellingen over de risico’s van leveringsonderbreking of achteruitgang vormt een ernstig gebrek aan informatie.

Er wordt één traject opgelegd, omschreven als onvermijdelijk, waarbij democratie alternatieve scenario’s vereist — waaronder bijvoorbeeld een overstap naar een gemoderniseerd en beheersbaar nucleair model. Geloven dat de wet materie kan beheersen is het zuiverste constructivisme: wij bepalen het einde van koolstof zonder ervoor te zorgen dat het alternatief dezelfde betrouwbaarheid biedt. Dit is geen vooruitziendheid meer, het is onverantwoord dogmatisme.

De illusie van voorbeeldigheid tegenover het wereldwijde realisme

Irrationaliteit bereikt zijn hoogtepunt in de rest van de wereld. Terwijl Europa zijn industriële vernietiging plant, kiezen de grootmachten voor een een radicaal pragmatisme:

• De Verenigde Staten zijn voorstander van prikkels, de kracht van hun schaliegas en kernenergievernieuwing, en weigeren elke maatregel die hun groei zou beperkern.
• China investeert in zonne-energie, maar blijft kolengestookte elektriciteitscentrales bouwen om zijn energiezekerheid en dominantie in de productie te waarborgen.

Het nastreven van “nul uitstoot” tegen elke prijs terwijl de EU nu slechts 7% van de wereldwijde uitstoot uitmaakt, is geopolitieke onzin. Het marginale voordeel voor de planeet rechtvaardigt op geen enkele manier het risico om het “industriële museum” van de wereld te worden.

Een ontkenning van echte democratie 

Dit informatievacuüm over de werkelijke kosten is geen vergissing; Het is het mechanisme dat ons in staat stelt een irrationeel traject te behouden zonder een onmiddellijke opstand uit te lokken. De kosten van het complete systeem (astronomische opslagkosten en versterking van de netwerken) worden verborgen om alleen de flatterende prijs per kilowattuur geproduceerd door zonne- en windenergie te tonen (wanneer zon en wind het toelaten…).

Als de wetgevingsprocedure formeel wordt gerespecteerd, ontbreekt geïnformeerde toestemming, een pijler van elke democratie. Is democratisch debat überhaupt mogelijk met zoveel onbekenden? Kunnen we echt spreken van een democratische keuze wanneer de kosten worden verborgen achter de geruststellende term “investeringen”, zonder te specificeren welk aandeel van de rest huishoudens moeten dragen?

Stemmen over een globaal doel voordat de modaliteiten worden vastgelegd (standaarden voor veeteelt, thermische verboden, energieprijzen) is alsof je burgers vraagt een blanco cheque te ondertekenen, waarvan het bedrag pas bij het debiteren wordt onthuld.

Een gevoel van realiteit herontdekken 

De huidige klimaatobsessie is een doel op zich geworden, losgekoppeld van de gevolgen ervan. Een beleid dat weigert zijn kansen op succes te beoordelen en zijn burgers marginaliseert in naam van een onbereikbaar ideaal is onverantwoordelijk en onredelijk.

Zoals de filosoof G.K. Chesterton zei: “De gek is niet degene die zijn verstand is kwijtgeraakt. De gek is degene die alles heeft verloren behalve zijn rede. Dit betekent dat men binnen een systeem volkomen logisch kan zijn, maar als het systeem zelf losstaat van gezond verstand en menselijke realiteit, is het eindresultaat een verlies van rationaliteit.

Europa moet daarom dringend een 180° draai maken om terug te keren naar een pragmatisch model, gebaseerd op wetenschap, energiesoevereiniteit en gezonde verstand. Het is tijd is om te kiezen voor een beheersbare en krachtige kernenergie in plaats van vast te lopen in een onrealistisch plan dat al de kiemen van zijn eigen falen en de woede van de massa’s bevat.

***

Bron hier.

***