Nee, ‘Yale Climate Connections’, dramatische foto’s bewijzen niet de effecten van klimaatverandering!

Door Anthony Watts.

Het recente artikel van Samantha Harrington in Yale Climate Connections, getiteld “Six Photos Show How Climate Change Shaped Our World in 2025“, presenteert een op foto’s gebaseerd verhaal waarin wordt beweerd dat bosbranden, overstromingen, hittegolven, orkanen en droogtes in 2025 “nog verwoestender en dodelijker zijn geworden door klimaatverandering”.

Dit is ronduit onzin. Het artikel baseert zich op indrukwekkende beelden en overhaaste conclusies om een ​​verband met het klimaat aan te tonen, maar levert geen enkel solide bewijs voor deze beweringen, en gemeten trends spreken ze tegen.

Het artikel beweert dat deze beelden “de effecten van de opwarming van de aarde in actie laten zien” en stelt herhaaldelijk dat klimaatverandering bepaalde gebeurtenissen heeft “verergerd” of waarschijnlijker heeft gemaakt, daarbij verwijzend naar organisaties zoals World Weather Attribution en Climate Central.

De emotionele impact van de foto’s is onmiskenbaar. Maar foto’s zijn momentopnamen; ze zeggen niets over de trends van de afgelopen 30 jaar die nodig zijn om het klimaat te bepalen, noch vervangen ze langetermijngegevens. Belangrijker nog, klimaat is een statistisch concept, een gemiddelde van het weer over 30 jaar, en geen natuurkracht. Alleen het weer is een natuurkracht, en het zijn weersverschijnselen die de schade veroorzaken die op deze foto’s te zien is.

Een enkele brandplek, een ondergelopen woonkamer of een satellietfoto van stormschade kunnen net zo min een klimaattrend bewijzen als een enkele koude periode de opwarming kan weerleggen. Dit is precies de reden waarom weerdiensten gemiddelden over 30 jaar gebruiken. Door zes geïsoleerde gebeurtenissen te presenteren, die elk worden omschreven als “verergerd door klimaatverandering”, verwart Yale Climate Connections weer en klimaat, waardoor lezers worden misleid en trends gaan veronderstellen die niet door het bewijs worden ondersteund.

Als je verder kijkt dan de foto’s en je verdiept in de geschiedenis en de metingen, wordt het hele beeld veel genuanceerder. Wat orkanen betreft, laten de langetermijngegevens die zijn verzameld in “Climate at a Glance: Hurricanes” geen duidelijke stijgende trend zien in het aantal orkanen dat aan land komt in de VS, noch in de geaccumuleerde cycloonenergie, die de bewering van een gestage verergering van stormen zou rechtvaardigen.

Wat overstromingen betreft, documenteert “Climate at a Glance: Floods” het ontbreken van een consistente wereldwijde toename in de frequentie of ernst van overstromingen, een conclusie die ook wordt bevestigd in het zesde beoordelingsrapport (AR6) van het IPCC.

Wat betreft bosbranden legt “Klimaat in vogelvlucht: Bosbranden” uit dat de omvang van branden sterk wordt beïnvloed door landbeheer, ontstekingsbronnen en de hoeveelheid brandstof, en niet alleen door de temperatuur. De langetermijntrends variëren bovendien aanzienlijk per regio. Hittegolven en hevige regenval vertonen eveneens inconsistent regionaal gedrag en geen uniforme wereldwijde toename, zoals samengevat op de pagina’s over extreme weersomstandigheden in “Klimaat in vogelvlucht”.

Het artikel leunt zwaar op beweringen die snel tot een oorzaak leiden – uitspraken dat klimaatverandering een bepaalde gebeurtenis “twee tot vier graden warmer” heeft gemaakt of “700 keer waarschijnlijker”. Deze beweringen zijn afgeleid van modellen die een gesimuleerd heden vergelijken met een gesimuleerde hypothetische wereld zonder extra broeikasgassen. Ze zijn niet gebaseerd op directe metingen.

Het zesde beoordelingsrapport (AR6) van het IPCC maakt duidelijk dat de betrouwbaarheid van deze toeschrijvingen aanzienlijk varieert, afhankelijk van het type gebeurtenis en de regio, en dat er nog steeds aanzienlijke onzekerheden bestaan. Verwijzingen naar het IPCC AR6 verdwijnen vaak uit de mediaverslaggeving.

Climate Realism heeft de beweringen van World Weather Attribution en Climate Central over de toeschrijving van klimaatverandering herhaaldelijk weerlegd. Hieruit blijkt dat de feitelijke beweringen over een verband tussen klimaatverandering en bepaalde extreme weersomstandigheden niet in de data terug te vinden zijn en dat de gebruikte methodologie om een ​​dergelijk verband vast te stellen gebrekkig is, bijvoorbeeld hier, hier, hier en hier.

Net zo belangrijk is wat het artikel over het hoofd ziet. Rampen worden evenzeer veroorzaakt door blootstelling en kwetsbaarheid als door het weer. Bevolkingsgroei in uiterwaarden, bebouwing in brandgevoelige gebieden, ontoereikende drainage, slecht bosbeheer en verouderde infrastructuur verergeren de schade. Een ondergelopen huis, gefotografeerd in Texas in juli, weerspiegelt beslissingen over landgebruik, rivierbeheer of waarschuwingssystemen – of het gebrek daaraan – die de uitkomst bepalen, en niet, zoals in dit geval, een veranderend klimaat. Een verbrande heuvel in Californië is bewijs van brandstofophoping na decennia van brandbestrijding en nalatigheid om brandstofophoping te voorkomen, niet van toenemende droogte of hitte – geen van beide is aantoonbaar.

Het cruciale punt is: foto’s kunnen schade documenteren, maar ze kunnen de oorzaak niet vaststellen.

Een voorbeeld hiervan is de volgende foto uit het jaar 1900:

Aan de hand van de foto is het onmogelijk om de oorzaak van de schade vast te stellen. Het zou een aardbeving, een tornado, een orkaan of een andere storm met harde wind kunnen zijn. Het zou zelfs te maken kunnen hebben met lopende sloopwerkzaamheden. Het is gewoonweg onmogelijk om het te zeggen.

Zonder de context van de gebeurtenis is elke toeschrijving van de oorzaak pure speculatie. Deze context is in dit geval als volgt: HET VERHAAL VAN GALVESTON EN DE STORM VAN 1900, een orkaan die waarschijnlijk tot categorie 3 of hoger behoorde op de Saffir-Simpson-orkaanwindschaal.

Als dezelfde storm zich vandaag zou voordoen, kunt u er zeker van zijn dat experts en de media, gewapend met de snelwerkende “attributiewetenschap”, zich zouden haasten om juist deze beelden te gebruiken om te beweren dat klimaatverandering er op de een of andere manier verantwoordelijk voor is.

Climate Realism heeft herhaaldelijk aangetoond hoe op foto’ s gebaseerde berichtgeving en snelle toeschrijvingen worden gebruikt om de zekerheid te overdrijven. Lezers vinden een overzicht van kritieken op toeschrijvingsclaims met betrekking tot bosbranden, overstromingen, orkanen en hittegolven in de berichtgeving over extreem weer, waarbij mediaberichten worden vergeleken met observatiegegevens en bevindingen van het IPCC.

Evenzo tonen de talrijke analyses van Climate Realism over de zogenaamde “attributiewetenschap” aan hoe op modellen gebaseerde probabilistische beweringen routinematig worden gepresenteerd als vaststaande feiten, zelfs wanneer de onderliggende gegevens schaars of tegenstrijdig zijn.

Misschien wel het meest veelzeggende is het feit dat het artikel zich nooit afvraagt ​​of dergelijke beelden in voorgaande decennia mogelijk zouden zijn geweest. Het antwoord is ja.

De geschiedenis staat vol met verwoestende overstromingen, branden, stormen en droogtes die plaatsvonden lang voordat de moderne CO₂-uitstoot opkwam. Wat vooral veranderd is, is niet zozeer het voorkomen van extreme weersomstandigheden, maar de alomtegenwoordigheid van camera’s, drones, satellieten en sociale media – die nu elke ramp in hoge resolutie vastleggen, maar die door de media, gedreven door een bepaald narratief, onterecht en onmiddellijk worden gepresenteerd als bewijs van ‘klimaatverandering’.

Door foto’s in plaats van trends en modellen in plaats van metingen te gebruiken, misleidt Yale Climate Connections lezers door hen te laten geloven dat zes foto’s “kunnen laten zien hoe klimaatverandering onze wereld heeft gevormd”. Dat is niet het geval.

Klimaatverandering wordt over decennia gemeten, niet vastgelegd in één enkele afbeelding. Zolang de media geen consistent onderscheid maken tussen weer en klimaat, en tussen beelden en bewijs, zullen lezers een krachtige maar onnauwkeurige visuele weergave voorgeschoteld krijgen. Alleen langetermijntrends kunnen aantonen dat klimaatverandering het weer verergert, en foto’s kunnen die trends niet vastleggen.

***

Anthony Watts.

Anthony Watts is senior fellow voor milieu en klimaat bij The Heartland Institute. Watts is al sinds 1978 actief in de weerkunde, zowel voor als achter de camera als meteoroloog op televisie, en verzorgt momenteel dagelijks de radio-weersvoorspellingen. Hij heeft grafische presentatiesystemen voor het weer ontwikkeld voor televisie, gespecialiseerde weerinstrumenten ontworpen en is co-auteur van wetenschappelijke artikelen over klimaatkwesties. Hij beheert de meest bezochte klimaatwebsite ter wereld, de bekroonde website wattsupwiththat.com.

***

Oorspronkelijk geplaatst op Climate REALISM.

Bron hier.

***