2 Miljard dollar aan buitenlands geld achter de Amerikaanse “grassroots” klimaatbeweging?

In plaats daarvan werd een groot deel van deze buitenlandse financiering verstrekt onder het mom van filantropie.

Deze schijnvertoning verdient nader onderzoek

Klimaatactivisme wordt vaak afgeschilderd als een spontane, grassroots-beweging – burgers die organisch in opstand komen om de planeet te verdedigen. De term ‘grassroots-democratie’ wordt bijna reflexmatig gebruikt. Wanneer bewegingen echter afhankelijk zijn van gecoördineerde, grensoverschrijdende financiering van miljarden, lijkt deze term misplaatst.

Astroturf is per definitie een kunstmatige grassroots-beweging – een synthetisch oppervlak dat ontworpen is om echt te lijken. Wanneer financieringsnetwerken in Londen, Zürich en Kopenhagen enorme financiële steun verlenen aan Amerikaanse lobbygroepen die pleiten voor het beperken van de binnenlandse productie van fossiele brandstoffen, het sluiten van pijpleidingen en het lamleggen van de energie-infrastructuur door middel van rechtszaken, is het terecht dat waarnemers zich afvragen of wat ogenschijnlijk spontaan is ontstaan, in feite zorgvuldig is gecultiveerd.

Dit wil niet zeggen dat elke activist zich bewust is van zijn of haar financieringsbronnen. Evenmin maakt buitenlandse financiering een politiek standpunt automatisch ongeldig. Ideeën staan ​​of vallen op basis van hun verdiensten. Maar financiële invloed bepaalt prioriteiten, boodschappen en strategieën. Zo functioneren politieke ecosystemen.

Een bijzonder opvallend element in de berichtgeving betreft de Children’s Investment Fund Foundation (CIFF), die naar verluidt honderden miljoenen dollars heeft geïnvesteerd in klimaatbeschermingsinitiatieven in de VS. CIFF onderhoudt banden met de Energy Foundation China, een organisatie die opereert binnen de strategische orbit van de Chinese Communistische Partij. Zelfs als alle transacties technisch gezien legaal zijn, is het legitiem om je af te vragen of buitenlandse strategische belangen baat hebben bij het beperken van de binnenlandse energieproductie in de VS.

Energie is niet alleen een milieukwestie. Het is een economische basis en een pijler van de nationale veiligheid. Wanneer de Amerikaanse productie daalt terwijl geopolitieke rivalen die van hen uitbreiden, verschuift het evenwicht.

De ironie is overduidelijk. Klimaatactivisten beweren al lang dat fossiele brandstofbedrijven hun geld gebruiken om de democratie te ondermijnen. Maar wanneer buitenlandse stichtingen enorme bedragen in Amerikaanse politieke strijd pompen – inclusief rechtszaken gericht op het tegenhouden van bepaalde projecten – verdwijnt de bezorgdheid over ondermijning niet zomaar, alleen omdat het onderwerp “klimaatbescherming” wordt genoemd.

Het wordt een kwestie van transparantie die beide partijen aangaat.

Er is ook een breder patroon waar te nemen. Debatten over klimaatbeleid worden steeds vaker gepresenteerd als een morele urgentie. Tegenstanders worden niet afgeschilderd als deelnemers aan een complex politiek meningsverschil, maar als obstakels voor het voortbestaan ​​van de planeet. Deze retorische houding wordt gebruikt om kritische vragen te smoren. Wanneer er existentiële belangen op het spel staan, raken financieringskwesties op de achtergrond.

En juist hier is een grondig onderzoek het meest dringend nodig

De Foreign Agents Registration Act (FARA) werd in 1938 aangenomen om heimelijke buitenlandse beïnvloeding tegen te gaan. Het doel ervan is openbaarmaking, niet verbod. Het publiek kan zelf bepalen hoeveel waarde het hecht aan buitenlandse lobbyactiviteiten. Deze beslissing vereist echter informatie.

Naarmate het onderzoek van het Ministerie van Justitie vordert, moet worden vastgesteld of deze organisaties voldoen aan de FARA-registratiedrempel. Deze analyse is afhankelijk van de juridische definities van vertegenwoordiging, instructie en beleidsactiviteit. De conclusie zou kunnen zijn dat er geen overtredingen hebben plaatsgevonden. Of er zouden structurele overeenkomsten aan het licht kunnen komen die registratie rechtvaardigen.

In elk geval moet alles aan het licht komen

Klimaatbeleid gaat gepaard met buitengewone economische risico’s. Netto-nuldoelstellingen, emissiedoelen, beperkingen op leasing en vergunningen, en elektrificatie-initiatieven hebben gevolgen die in de triljoenen dollars lopen. De onderliggende kosten-batenanalyses zijn gebaseerd op klimaatmodellen die tientallen jaren vooruitkijken en zelfs erkende onzekerheden bevatten. In een dergelijke omgeving voegt de buitenlandse financiële druk die op binnenlands activisme wordt uitgeoefend een extra variabele toe aan een toch al complexe vergelijking.

Deze episode zou ook moeten leiden tot een heroverweging van retorische gewoonten. Beschuldigingen van “grote oliemaatschappijen” worden al jaren gebruikt om discussies te smoren. Als buitenlands kapitaal aanzienlijke delen van de klimaatbeweging financiert, zou de discussie over financiering wellicht breder van opzet en toon moeten zijn.

Het publiek heeft het recht te weten wie wie financiert. Het heeft het recht te weten of gecoördineerde internationale financieringsnetwerken nationale regelgevingsstrijden beïnvloeden. En het heeft het recht om deze feiten te beoordelen zonder te horen dat het stellen van vragen een verraad aan de planeet is.

Transparantie zou voor iedereen gelijk moeten gelden!

Beschuldigingen van georganiseerde campagnes verliezen hun kracht wanneer ze selectief worden gebruikt. Als kunstmatige versterking verwerpelijk is wanneer het scepsis ondersteunt, blijft het verwerpelijk, zelfs wanneer het agressieve maatregelen voor decarbonisatie ondersteunt.

Charles Rotter.

Scepsis veronderstelt geen schuld. Het schort het vonnis op en eist bewijs. Een onderzoek naar de buitenlandse financiering van klimaatactivisme is een directe toepassing van het recht op openbaarmaking op een beleidsgebied dat een centrale economische en strategische rol speelt.