Een open brief aan Voorzitter Xi

Ken Cao.

Door Ken Cao.

Geachte Voorzitter Xi,

Gefeliciteerd met wederom een meesterlijke les in ‘strategisch verlies.’

Na jaren Venezuela te hebben aangeprezen als een ijzersterke bondgenoot, heeft Peking nu de ware betekenis van die term getoond: ijzersterk – tot het moment dat het ertoe doet.

Nu Nicolás Maduro van het bord is gehaald, heeft China zich elegant teruggetrokken uit een positie die toevallig 303 miljard vaten bewezen olievoorraden omvatte – de grootste ter wereld – ter waarde van ongeveer 17 biljoen dollar tegen de huidige prijzen. Een opmerkelijke vertoning van discipline. Weinig leiders hebben de moed om afstand te doen van activa van die omvang, terwijl ze tegelijkertijd de wereld de les lezen over ‘energiezekerheid.’

Maar olie is natuurlijk overschat.

China koopt slechts 60 tot 90 % van Venezuela’s ruwe olie-export, 85 tot 90 % van Iran’s olie, en bijna de helft van de Russische productie. Kleinigheden. Triviale afhankelijkheden. Gemakkelijk te vervangen door toespraken over multipolariteit.

Helaas kan timing wreed zijn.

Nu Venezuela ontwricht is en Iran tegelijk wankelt, dreigt China ongeveer 70 % van zijn niet‑door de VS gereguleerde olievoorziening te verliezen. Zeventig procent. Een afrondingsfout, ongetwijfeld. Want wat is een moderne industriële economie zonder energie?

Deze ontwikkeling heeft enkele interessante bijwerkingen:

Geen oorlog om Taiwan, want oorlogen vereisen brandstof.
Geen AI‑dominantie, want datacenters draaien niet op slogans.
Geen BRICS‑reservemunt, want vertrouwen dat steunt op energie‑schaarste is… innovatief.

Speltheorie, vereenvoudigd.

Het Westen, hoe lastig ook, deelt dit probleem niet. De gasprijzen blijven dalen. De raffinagecapaciteit draait op volle toeren. Het ging nooit om de noodzaak van Venezolaanse olie. Zoals minister Rubio het verfrissend rechttoe rechtaan formuleerde: de Verenigde Staten zullen eenvoudigweg niet toestaan dat de olie‑industrie in dit halfrond wordt gecontroleerd door tegenstanders.

Met andere woorden, de olie blijft in de grond – of stroomt westwaarts – maar niet naar Peking.

Door zich op het beslissende moment van Maduro af te keren, verloor China niet alleen een partner, maar ook invloed op energie, timing en escalatie. Het lange spel werd gespeeld – door iemand anders – en het bord werd stilletjes opnieuw ingericht.

Maar er is goed nieuws.

Er zullen nog steeds persberichten zijn.
Er zullen nog steeds topontmoetingen zijn.
Er zullen nog steeds ijzersterke vriendschappen zijn – alleen wat lichter, symbolischer.

En ergens in Noord‑Korea kijkt Kim Jong Un zeer aandachtig toe.

Pyongyang begrijpt nu de regel: China poseert graag voor foto’s, geeft verklaringen af en spreekt over een gedeeld lot – tot de dag dat het lot de rekening presenteert.

IJzersterke vriendschappen, zo blijkt, roesten het snelst wanneer ze op de proef worden gesteld.

Met vriendelijke groet en koelere pijpleidingen,
Ken Cao

***

Bron: Ken Cao’s China Crash Chronicle.

Ken Cao is investeerder en macro-commentator met een YouTube-kanaal over China’s economie, oprichter van YCC Capital Management in Tokyo en ex-assistent-hoogleraar aan Renmin University in Beijing.