Geheim rapport Britse inlichtingendiensten over klimaat gelekt

Complotdenkers hebben zich tegoed gedaan aan de vertraagde publicatie van een rapport van de Britse inlichtingendiensten waarin wordt gewaarschuwd voor mogelijke ecologische ineenstorting, massale uitstervingen, voedseltekorten, conflicten en massamigratie. In werkelijkheid is het magere rapport van veertien pagina’s niet veel meer dan een knipsel van de Guardian. Er worden zesentwintig bronnen genoemd, veelal bekende verdachten, en de meest extreme scenario’s worden eruit gepikt in wederom een ​​poging van de Net Zero-beweging om paniek onder de bevolking te zaaien. Wie weet hoeveel belastinggeld er aan deze compilatie is verspild – AI had het werk in minder dan een minuut kunnen doen.

De voor de hand liggende reden voor de vertraging in de publicatie is dat iemand met verstand van zaken bij de inlichtingendiensten zoiets heeft gezegd als: ‘We kunnen deze onzin niet publiceren, we zullen er compleet idioot uitzien.’

Chris heeft het natuurlijk helemaal bij het rechte eind. Maar de onthulling van The Times deed me aan iets denken.

Het rapport beschreef het als een “redelijk worstcasescenario” en stelde dat veel ecosystemen wereldwijd zo zwaar onder druk staan ​​dat ze binnenkort een kantelpunt zouden kunnen bereiken, waarna ze onverbiddelijk zouden achteruitgaan, ongeacht de menselijke inspanningen om ze te beschermen. Bossen in Canada en Rusland zouden rond 2030 een kantelpunt kunnen bereiken, evenals gletsjers in de Himalaya die rivieren voeden waarvan twee miljard mensen afhankelijk zijn, suggereerde het rapport.

Inlichtingendiensten waarschuwden dat de afname van het waterpeil in de Himalaya-rivieren de spanningen tussen China, India en Pakistan “vrijwel zeker zal doen escaleren”, wat mogelijk tot een nucleaire oorlog zou kunnen leiden.

Toen herinnerde ik me… Heel lang geleden, in 2004, onthulde The Observer — ofwel de Sunday Guardian — het volgende :

Nu zegt het Pentagon tegen Bush: klimaatverandering zal ons vernietigen.

• Geheim rapport waarschuwt voor rellen en een nucleaire oorlog
• Groot-Brittannië zal binnen 20 jaar ‘Siberisch’ zijn
• De dreiging voor de wereld is groter dan terrorisme

Ik weet dat milieuactivisten dol zijn op recyclen. Maar dit slaat echt alles. Hoe dan ook. Ik heb het gecontroleerd. Het was niet moeilijk. 21 jaar na het “geheime” Pentagon-rapport was ik bang dat ik misschien ingesneeuwd was geraakt.

Oef!

Maar hoe was het in Siberië?

Brrr! 26 graden kouder.

Er zijn dus nog wat meer vergelijkingen nodig…

Dit is hoe The Times er in 2026 uit zal zien:

Ministers hebben een rapport onderdrukt nadat inlichtingenchefs hadden gewaarschuwd dat klimaatverandering massale migratie naar Groot-Brittannië zou kunnen veroorzaken en een nucleaire oorlog in Azië zou kunnen ontketenen.

De studie, getiteld “Wereldwijd verlies aan biodiversiteit, ineenstorting van ecosystemen en nationale veiligheid”, werd samengesteld met de hulp van het gezamenlijke inlichtingencomité, dat toezicht houdt op MI5 en MI6.

Het boek, dat oorspronkelijk afgelopen herfst zou verschijnen, werd door Downing Street 10 tegengehouden omdat het te negatief was.

En hier is de Guardian uit 2004.

Een geheim rapport, dat door de Amerikaanse defensiechefs werd achtergehouden en in handen is gekomen van The Observer, waarschuwt dat grote Europese steden zullen verdwijnen onder de stijgende zeespiegel, terwijl Groot-Brittannië tegen 2020 in een ‘Siberisch’ klimaat terechtkomt. Kernconflicten, extreme droogtes, hongersnood en wijdverspreide rellen zullen wereldwijd uitbreken.

In beide gevallen is een ‘geheim rapport’, opgesteld door veiligheidsdeskundigen, ‘uitgelekt’, kennelijk omdat regeringen absoluut niet willen dat je weet hoe erg de situatie is.

In beide gevallen kunnen we er dus terecht van uitgaan dat de “geheimhouding” en de pogingen om de bevindingen te “onderdrukken” niet waarheidsgetrouwer zijn dan de inhoud van het “rapport”. Het zijn immers slechts toneelstukken.

Als die cijfers – of in ieder geval het laatstgenoemde rapport – geen voorspellingen zijn, dan is de situatie inderdaad veel erger dan we dachten. En dat komt omdat het rapport van de Britse agentschappen over 2026 net zo goed in 2004 geschreven had kunnen zijn.

Neem bijvoorbeeld de bezorgdheid over de “gletsjers in de Himalaya die rivieren voedden waarvan twee miljard mensen afhankelijk waren”. Deze bewering is allang weerlegd. Het zijn de moessonsystemen – de Indiase en de oostelijke – die het meeste water naar de landen aan weerszijden van de Himalaya brengen, niet smeltend ijs. En er zijn nog steeds heel veel gletsjers, die, ondanks hun status als symbool van de opwarming van de aarde, veel robuuster zijn dan klimaatalarmisten willen doen geloven. Hun weigering om te verdwijnen is een bron van veel meer teleurstelling dan water. Immers, als ze niet zouden smelten, zou er geen water zijn.

De paniek rondom gletsjers bereikte een hoogtepunt in de jaren 2000. Maar in 2010 escaleerde het tot een controverse die de bijnaam “Himalayagate” kreeg.

Het probleem begon in 1999 met een artikel in New Scientist, geschreven door (uiteraard) Guardian-journalist en waterbezorgde Fred Pearce . Zoals later bleek, was de bewering volledig ongegrond.

“Alle gletsjers in de centrale Himalaya trekken zich terug,” zegt Syed Hasnain van de Jawaharlal Nehru Universiteit in Delhi, de hoofdauteur van het ICSI-rapport. Een typisch voorbeeld is de Gangorti-gletsjer aan de bron van de Ganges, die zich met 30 meter per jaar terugtrekt. Hasnains vierjarige studie wijst erop dat alle gletsjers in de centrale en oostelijke Himalaya tegen 2035 zouden kunnen verdwijnen als ze in dit tempo blijven krimpen.

Groenen zijn nu eenmaal wat ze zijn — nieuwsgierig, goedgelovig en zonder verstand — en ze pikken dit soort alarmerende feitjes maar al te graag op. Dat komt omdat groenen je niet willen overtuigen met een zorgvuldige analyse. Ze geven de voorkeur aan emotionele chantage: maakt het je dan niets uit dat miljarden mensen tegen 2035 geen water meer zullen hebben?!! En ze verwarren zulke beweringen met onberispelijke “wetenschap”. Beweringen als deze zijn dan ook als goudklompjes die groenen verzamelen. En inderdaad, de bewering belandde in een WWF-rapport uit 2005 , dat nu een correctie op de voorpagina bevat:

Maar die toevoeging kwam te laat. En dit is waar dit spelletje van klimaatalarmering en geruchtenverspreiding zijn grootste slachtoffer eiste: het IPCC.

Het WWF-rapport werd opgenomen in het IPCC-beoordelingsrapport van 2007, in sectie 10.6.2 van WGII :

Gletsjers in de Himalaya trekken zich sneller terug dan in welk ander deel van de wereld ook (zie tabel 10.9) en als het huidige tempo aanhoudt, is de kans zeer groot dat ze tegen 2035, en misschien zelfs eerder, verdwenen zijn als de aarde in het huidige tempo blijft opwarmen. Het totale oppervlak zal naar verwachting krimpen van de huidige 500.000 tot 100.000 km² tegen 2035 (WWF, 2005).

Het was de Indiase regering die in 2009 bezwaar maakte tegen de beweringen en correcties aanbracht in haar eigen beoordeling van de Himalaya-gletsjers. In een artikel in The Guardian uit die tijd wordt Jairam Ramesh, de Indiase minister van Milieu, geciteerd met de woorden:

“Er is geen doorslaggevend wetenschappelijk bewijs om de opwarming van de aarde te koppelen aan wat er in de Himalaya-gletsjers gebeurt.”

Deze bewering stuitte op veel weerstand, onder meer bij The Guardian en het IPCC zelf. De toenmalige voorzitter van het IPCC, de inmiddels overleden Rajendra Pachauri, ging in de aanval en noemde Ramesh “arrogant”. Later beschuldigde hij het rapport zelfs van “voodoo-wetenschap”. Maar in de loop van het volgende jaar moest Pachauri toegeven dat de analyse van de Indiase regering waarschijnlijk meer wetenschappelijke onderbouwing had dan het alarmisme van het WWF en Fred Pearce. Begin 2010 publiceerde het IPCC een verklaring waarin stond:

Recentelijk is ons echter gebleken dat een paragraaf in de 938 pagina’s tellende bijdrage van Werkgroep II aan de onderliggende beoordeling² verwijst naar slecht onderbouwde schattingen van de snelheid waarmee de Himalaya-gletsjers zich terugtrekken en de datum waarop ze zullen verdwijnen. Bij het opstellen van de betreffende paragraaf zijn de duidelijke en algemeen aanvaarde bewijsstandaarden, die vereist zijn door de IPCC-procedures, niet correct toegepast.

Temidden van speculaties over wie of wat wie verkeerd had geïnformeerd, en of 2035 een anagram was van 2350, hield Fred Pearce voet bij stuk en verklaarde in de Independent: ” Ik heb het gewraakte artikel geschreven. Ik blijf erbij .”

Dat vertelde Hasnain me. Hij was de autoriteit, ik was de bescheiden schrijver. Maar mijn vertrouwen dat wetenschappers hogere normen hanteren dan journalisten is geschaad. En misschien moeten we onze oude verhalen maar weer terugbrengen naar het inpakken van fish and chips.

Maar daarin lag het probleem. Een wetenschapper vertelde het aan een journalist. Maar zelfs als we hem het voordeel van de twijfel geven, was de journalist blijkbaar niet nieuwsgierig naar wat hem verteld was. Maar er bestaat een nog duisterdere en dwazere dimensie. Pearce was geen verslaggever die zich met een specifiek onderwerp bezighield.

In 1982 schreef hij Watershed: Collapse of Britain’s Water Supply .

In 1992 schreef hij The Dammed: Rivers, Dams and the Coming World Water Crisis .

In 2006 schreef hij When the Rivers Run Dry: Journeys Into the Heart of the World’s Water Crisis .

Zijn bibliografie is overduidelijk alarmerend. En een centraal thema van dat werk, dat inmiddels vijf decennia omspant, is de ‘watercrisis’. De schrijver, vermoed ik, ging naar een ‘wetenschapper’ – tussen aanhalingstekens, omdat ik niet geloof dat de schrijver zich om de wetenschap bekommerde – omdat hij wist wat hem verteld zou worden; hij was niet geïnteresseerd in het toetsen van zijn eigen these of beweringen. Hij wilde gewoon het citaat dat hij nodig had om zijn artikel in New Scientist – een publicatie die immers al lang niet meer ‘nieuw’ of ‘wetenschappelijk’ is – enigszins geloofwaardig te maken.

Het probleem van dergelijk slordig werk was alomtegenwoordig. En de audit van de afhankelijkheid van het IPCC van ‘grijze literatuur’ – slecht onderbouwde rapporten van ngo’s – begon. Mijn eigen bijdrage (werk dat ik in 2008 samen met mijn schrijfcollega Stuart Blackman voor onze Climate Resistance Blog had gedaan) werd samengevat in mijn gastblog op de oude blog van Roger Pielke Jr. Datzelfde WGII ​​IPCC-rapport had verklaard dat

In andere [Afrikaanse] landen omvatten de extra risico’s die door klimaatverandering kunnen worden verergerd onder meer grotere erosie, een tekort aan opbrengsten van regenafhankelijke landbouw tot wel 50% in de periode 2000-2020, en een verkorting van de groeiperiode van gewassen (Agoumi, 2003). [ IPCC WGII, pagina 448. 9.4.4 ]

Maar Agoumi 2003 was geen peer-reviewed onderzoek. Het was een rapport gepubliceerd door het International Institute for Sustainable Development – ​​waarvan de agenda geen verdere uitleg behoeft. De wetenschappelijke onderbouwing was nog veel slechter. En toch had het IPCC het overgenomen om een ​​bewering te doen over de kwetsbaarheid van een heel continent voor klimaatverandering, waarmee het op magische wijze pure onzin tot “de wetenschappelijke consensus” had verheven.

Anderen kwamen tot vergelijkbare conclusies. Kort daarna, in hetzelfde jaar, ontdekte Donna Laframboise via een crowdsourcing-audit van het IPCC dat maar liefst 34% van de door IPCC WGII ​​aangehaalde studies “grijs” waren. En voor WGIII was het nog erger!

Waarom dan deze lange discussie over klimaatcontroverses uit de jaren 2000?

Wel, als de geheimagenten die hun ‘gelekte’ rapport samenstelden ook maar iets van hun onderwerp afwisten, dan zouden ze weten hoe verschrikkelijk deze crisis was voor de klimaatbeweging. (Het was zelfs zo erg dat de Guardian er zo van schrok dat ze me vroegen om een ​​kort commentaarstuk erover te schrijven – dat hier gepubliceerd is .) Ze zouden weten dat het Pentagon dit ook geprobeerd heeft, en dat het twintig jaar later allemaal volkomen onzinnig bleek te zijn. En ze zouden zulke grondig ontkrachte beweringen van twintig jaar geleden niet herhalen. En als ze wél iets van hun onderwerp afwisten, dan is hun geheimhouding te verklaren: ze wilden niet dat iemand wist hoe waardeloos hun werk was.

Ik ben al lange tijd sceptisch over de beweringen van het politieke establishment die ten grondslag liggen aan zowel het milieubeleid als het buitenlands beleid. Als dit “geheime rapport” een indicatie is van de kwaliteit van de interne werking van het staatsapparaat, dan is mijn vertrouwen daarin alleen maar verder gedaald. Het is erger dan we dachten : catastrofaal domme mensen hebben werkelijk de touwtjes in handen.

***

Bron hier.

***