Fred Udo.
Door Kees de Lange.
Een markante man is op 15 februari van ons heen gegaan: Fred Udo, natuurkundige, zeiler, aktievoerder, klimaatskepticus, en veel meer. Als jarenlange vriend en buurman is het een voorrecht om hier iets over het kleurrijke leven van Fred te vertellen.
Zo’n 44 jaar geleden kwamen Fred en Emmy uit Zwitserland waar Fred jaren lang als natuurkundige op het CERN had doorgebracht, en Emmy les had gegeven op een dovenschool. Zij werden onze overburen in Monnickendam. En al snel klikte dat en groeide ons contact naar een jarenlange vriendschap.
Hoewel Fred naam gemaakt had met het ontwikkelen van coïncidentie-metingen en mijn specialisme meer op lasergebied lag, spraken we als natuurkundigen toch vooral dezelfde taal. We waren beiden doordrongen van het besef dat goede natuurwetenschap altijd dient uit te gaan van de waarneming, en dat een blind vertrouwen op modellen een doodlopende weg was. Zo vonden we elkaar in een kritische houding ten opzichte van klimaat en energie, en werden we elk op onze eigen manier actief op deze gebieden. En elkaars sparringpartners.
Hoe Fred bij windenergie betrokken raakte is op zich een interessant verhaal. Bij toeval stuitte hij op een Ierse website. Aan de Ierse Atlantische kust waait het vaak stevig, dus als je windmolens wilt bouwen, is dat een voor de hand liggende plek. Op die website werd een volledig overzicht van windsterktes en rendementen van de daar aanwezige windmolens gepresenteerd. Fred sloeg aan het rekenen, en constateerde dat windenergie een uiterst kostbare en weinig effectieve hobby was. Vervolgens werden alle waarnemingen voor altijd van deze Ierse website verwijderd. Kritische beschouwingen worden nu eenmaal niet gewaardeerd. Het is daarom goed om te constateren dat het idee dat we een gecompliceerde samenleving van energie kunnen voorzien met zon en wind een kostbare illusie is zo langzamerhand zijn overtuigingskracht geheel verloren heeft. Mede dank zij de niet aflatende inspanningen van Fred. Ik heb het genoegen gehad hem diverse keren te mogen interviewen, en die kritische interviews worden tot op de huidige dag uitgebreid geciteerd. Het internet vergeet immers nooit.
Tussen zijn activiteiten op het gebied van windenergie door vond Fred altijd nog tijd om te zeilen, een passie die hij van kind af aan beleden had. Zijn twaalfvoetsjol was hem heilig, en ieder jaar werd het scheepje weer van top tot teen in de frisse bootlak gezet. Hij was ook een fanatiek wedstrijdzeiler en behaalde, zelfs toen hij al boven de 80 was, nog internationale kampioenschappen.
Fred zelf besloot toen met het deelnemen aan wedstrijden te stoppen. Hij vond het niet passend dat iemand van zijn leeftijd door zijn zeilprestaties het boegbeeld van de klasse werd.
Ook vermeld moet hier zeker worden dat Fred, in dit geval met de onmisbare hulp van Emmy die de gecompliceerde taak van het fourageren verzorgde, diverse malen met een wat grotere zeilboot de oceaan is overgestoken, en zich ontwikkeld heeft tot een fervent zeezeiler. Hij kon daar vaak en met een enorm enthousiasme over praten.
Ook in de lokale politiek was hij actief, en ontwikkelde zich tot een kundige luis in de pels van het Waterlandse gemeentebestuur. Zo was hij voorzitter van de Stichting Red het Hemmeland, een stichting die meer dan 15 jaar en tot op de huidige dag bewerkstelligd heeft dat de rampzalige plannen om op een voor ons Waterland zo kenmerkend stuk buitendijks land een monsterhotel te bouwen effectief geblokkeerd heeft. Fred organiseerde een memorabele bijeenkomst in een stampvolle Grote Kerk in Monnickendam en voerde een lokale handtekeningenactie die de meerderheid van de Waterlandse bevolking achter zich wist te verenigen. Die “man in het rode jasje” werd er een lokale bekendheid door.
Kees de Lange.
Ouder worden is vaak problematisch, en ook Fred ontsnapte niet aan dit onaangename feit. Voor iemand die in zijn leven nauwelijks ervaren had wat lichamelijke kwalen waren, was zijn afnemende fysieke kracht moeilijk te aanvaarden. Toen Emmy vorig jaar overleed, kwam daar een extra slag bij. Gelukkig heeft hij daarna veel steun ervaren van Cathérine, een voormalige CERN-collega en mede zeil-enthousiast. Het heeft helaas niet lang genoeg mogen duren.
Er is een markant mens heen gegaan. Ik wens zijn familie, zijn vrienden en allen die hem lief zijn heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
Fred, rust zacht!
***
R.I.P.
De Nederlandse politiek heeft oorpluggen in en gaat onverzet door met de aanleg van ‘hernieuwbare’ lage EROEI windturbineparken op zee en op land ….
…. die als consequentie een complete 200 miljard € kostende geheel nieuw aangepast decentraal gebalanceerd elektriciteitsnet vereist.
Te weinig wind voor windelektriciteit is een understatement voor onze regio. De variabele windproductie factor is minder dan 50%.
Mooi en treffend In Memoriam
Mooi in memoriam. We hebben in Nederland meer mensen nodig die goed zijn in hun vak en politici kunnen behoeden voor verkeerde keuzes. Het onderwijs in Nederland moet op een veel hoger niveau gebracht worden om er voor te zorgen dat we voldoende vrije en kritische denkers hebben als Fred Udo.
Er was eens een schip waarvan de groene kapitein en zijn stuurmannen een koers hadden uitgezet. De ervaren lagere rangen en de rest van de bemanning was het er niet mee eens. Zij waarschuwden de kapitein dat het schip geen goede koers voer en dat het schip tegen de wal zou lopen. De stuur’s en de kapitein luisterden niet, want zij waren tenslotte hoger opgeleid. Uiteindelijk knalde het schip tegen de kade aan en was de schade groot. Kortom: De wal keert het schip. Zo ook met ‘hernieuwbare’ energie.
De nadenkers sterven uit. Tijd voor nieuwe generaties. De Greenpeace opgeleiden zijn nu ook al op leeftijd en nu is het de beurt aan de universitair opgeleiden politicologen met klimaatalarmisme in hun basispakket. Binnenkort stormt de nieuwste generatie het bestuurstoneel op. Zij die de verbinding weten te maken tussen klimaat , de pallie strijd en alles waar voor gestreden wordt.
Erger nog, de nieuwe generatie leunt steeds meer op AI. Dat is net zoiets als een rekenmachine gebruiken en ongecijferd zijn. Je herkent domweg de foute antwoorden niet. Je moet zelf het denkproces doorlopen om zaken te begrijpen en dat leert de jongere generatie tegenwoordig steeds minder.
Geachte heer de Lange, beste Kees,
Hulde voor je In Memoriam.
Zeker, jammer dat Fred niet meer onder ons is, maar wat een voorrecht om bevriend met hem te zijn geweest.
Hoe ziek en zielig moet je zijn om een duimpje omlaag te plaatsen bij mijn reactie om 11:35? Uiteraard anoniem want dat is het kenmerk van de lafaards.
De dood van een bijzonder mens misbruiken om je frustraties uit te dragen.
Fred was -naar mijn weten- de eerste die het windmolendebacle op deze site voorrekende met Borssele2. We hadden daar tijdens een Groene Rekenkamer bijeenkomst op Schiphol een prima discussie over.
Een heldere geest, die voortleeft.
–
Bedankt Kees (dL). Kort en bondig. Fred was een voortreffelijk fysicus, die ook na zijn FOM-tijd bij CERN en zijn pensioen de elementaire deeltjes fysica trouw bleef als prof aan de universiteit van Brussel. Zijn grote verdienste als criticus van de overhaaste , miljardenverslindende, energietransitie, was dat het hem lukte eindelijk de verborgen en moedwillig geheimgehouden data te vinden, waarnaar een groep windmolencritici al jaren op zoek was. En die ook correct te analyseren. De vraag hoeveel extra primaire energie kost ons die molen en zonnecel-elektriciteit? Waarover minister Kamp tegen de Tweede Kamer zei: “Dat moet je niet met praktijkgegevens doen, maar met modellen.” Een blunder, die die minister voor eeuwig in de categorie onbenullen plaatst.
Fred was de primaire auteur van dit baanbrekende windmolen artikel:
https://www.clepair.net/windbesparing.html
Dat van alle molenplannen volksverlakkerij maakte.
ja.ja. time goes on
there are none so blind as those who donot want to see
Dankjewel Kees.
Ja Fred een rots in de branding, zo zouden er meerdere moeten zijn maar wij zijn niet verder dan tuinkabouters en modepoppen gekomen in de regering. Ze hebben of “bestuurskunde of (kunst)geschiedenis” “gestudeerd” maar dat James Baker in 1990 heeft gezegd tegen Chorbachev dat de NATO en de EU geen inch naar het oosten zou opschuiven dat weten ze blijkbaar niet. Gelukkig had de briljante Rutte daar geen actieve herinnering aan!