Prof. Horst-Joachim Lüdecke (EIKE) over klimaatverandering

Door Horst Joachim Lüdecke (EIKE).

Horst-Joachim Lüdecke, emeritus hoogleraar informatica en natuurkunde aan de Hogeschool Saarland, houdt zich al lange tijd bezig met de analyse van klimaatgegevens. In zijn lezing getiteld “Klimaat en CO₂ – Waarom decarbonisatie geen goed idee is” beschrijft hij vele krachtige fysische processen, waarvan CO₂ er slechts één is – waarschijnlijk een vrij onbeduidende – van de vele die ons klimaat bepalen.

Door de wisselwerking van zoveel invloeden kan het klimaat alleen op de korte termijn worden gemodelleerd, waardoor de klimaatmodellen voor de lange termijn waarop politici zich baseren, nogal twijfelachtig lijken.

Onder deze omstandigheden is het weinig zinvol om een ​​hoogontwikkelde economie koolstofvrij te maken tegen enorme kosten en ten koste van de-industrialisatie. Er zijn immers geen aanwijzingen voor een dreigende catastrofale opwarming van het klimaat als gevolg van menselijke industriële activiteiten.

Luister hier naar klimaat en CO₂ – waarom decarbonisatie geen goed idee is.

Kontrafunk is een kritische radiozender die al enkele jaren bestaat en het werk van de publieke omroepen heeft overgenomen. In Zwitserland en Oostenrijk kun je Kontrafunk zelfs op de radio beluisteren.

Hier volgt de tekst (iets uitgebreid en met hoofdstuktitels)

Klimaat en CO2

Waarom decarbonisatie geen goed idee is

Welke landen zetten zich in voor klimaatbescherming?

Weer en klimaat bepalen ons persoonlijk welzijn, terwijl CO2 het welzijn van onze industrie en onze welvaart bepaalt. Geen enkele internationaal concurrerende industrie is mogelijk zonder CO2-uitstoot. De productie van industriële goederen en consumentenproducten is onlosmakelijk verbonden met de antropogene CO2-productie door de verbranding van kolen, olie en gas – dezelfde CO2 die wordt opgeslagen in humus wanneer planten ontbinden. Hoewel CO2, dat momenteel ongeveer 0,04% van het aardatmosfeervolume uitmaakt, slechts een spoorgas is, heeft het ook een opwarmend effect op de aarde, wat leidt tot de hypothese van een klimaatopdrijvende impact. Landen zoals Duitsland, die deze hypothese als geldig beschouwen, streven naar klimaatbescherming, of preciezer gezegd, decarbonisatie, door middel van hoge CO2-prijzen.

Wereldwijd heeft klimaatbescherming duidelijk zijn hoogtepunt bereikt. Vóór het presidentschap van Donald Trump werd 20% van de wereldbevolking getroffen door klimaatbeschermingsmaatregelen; exclusief de VS daalt dit percentage tot een minderheid van 15%, voornamelijk in de EU, het VK, Japan, Australië en Canada. Vijfenachtig procent, met China en India voorop, is sterk afhankelijk van goedkope fossiele brandstoffen. Zij geven prioriteit aan industriële groei, in de overtuiging dat ” industriële ontwikkeling en klimaatbescherming onverenigbaar zijn tegen redelijke kosten! ”

Professor André Thess, energie-expert en hoofd van een instituut aan de Universiteit van Stuttgart, schat dat de volledige decarbonisatie van Duitsland in 2045 €10 biljoen zou kosten ( hier ). Het economische tijdschrift Frontier Economics noemt €5 biljoen voor de energietransitie van Duitsland alleen al over dezelfde periode ( hier ).

Duitsland blijft zich inzetten voor klimaatbescherming en de energietransitie, maar kampt desondanks met enkele van de hoogste elektriciteitsprijzen ter wereld. Door Duitslands minimale aandeel in de wereldwijde CO2-uitstoot (slechts 1,5%) zijn de inspanningen op dit gebied fysiek ineffectief. Opiniepeilingen tonen een toenemende scepsis ten opzichte van klimaatbescherming en de energietransitie.

Alleen klimaatpropaganda en de feitelijke onnauwkeurigheden van de publieke omroep voorkomen een nog grotere afwijzing. Zonder bewijs geven publieke omroepen de door de mens veroorzaakte CO2 de schuld van extreme weersomstandigheden, overstromingen, droogtes, bosbranden, klimaatvluchtelingen en hittegerelateerde sterfgevallen, waarmee ze een nietsvermoedende bevolking angst aanjagen.

De schade aan de Duitse industrie en het daaruit voortvloeiende banenverlies verminderen geleidelijk de klimaatangst, terwijl de angst voor verarming door de-industrialisatie toeneemt. Duitse politici zwijgen hierover en geven de voorkeur aan een onwrikbaar klimaatmantra dat wettelijk is vastgelegd. Vrije discussies met deskundigen met afwijkende meningen vinden niet plaats – zeker niet binnen de publieke omroep.

Na deze noodzakelijke achtergrondinformatie zal de lezing zich voortaan uitsluitend richten op de fysieke feiten van het klimaat en de effecten daarvan. De volgende onderwerpen komen aan bod: het verschil tussen weer en klimaat, klimaatindicatoren, het klimaatverleden, de oorzaken van klimaatverandering en het IPCC. In het bijzonder zal de hypothese van de aanzienlijke klimaatschade veroorzaakt door antropogene CO2, gebaseerd op de huidige stand van het klimaatonderzoek, nader worden onderzocht in volgende hoofdstukken over het broeikaseffect, extreme weersomstandigheden, klimaatgevoeligheid en de intrigerende vraag of de CO2-niveaus oneindig zullen blijven stijgen.

Het verschil tussen weer en klimaat

Wat is klimaat precies? Het is zeker geen weer! De wetenschap definieert klimaat als het statistische gemiddelde van lokale weerparameters zoals temperatuur, neerslag, luchtdruk, extreme weersomstandigheden en meer, over een periode van minstens 30 jaar. CO2 is geen klimaatparameter. De volgende bespreking gaat in op de belangrijkste kenmerken van het klimaat, over een periode van minstens 30 jaar en bepaald op lokaal niveau. Vanwege het lokale karakter bestaat er geen wereldwijd klimaat, maar alleen de klimaatzones, die we van school kennen, van tropisch tot polair. Het klimaat is altijd veranderd in alle klimaatzones en gedurende de hele geschiedenis van de aarde. De natuurwetten staan ​​geen klimaatstilstand toe. Klimaatbescherming, in wezen het verlangen naar een constant klimaat, is net zo absurd als weerbescherming. Klimaatbescherming betekent feitelijk decarbonisatie – in extreme gevallen zelfs de volledige eliminatie van alle antropogene CO2-uitstoot.

Om het verschil tussen klimaat en weer te illustreren, nemen we twee voorbeelden: De extreem krachtige orkaan Katrina richtte in 2005 grote schade aan in New Orleans. In de decennia voor en na Katrina was er geen andere orkaan van deze omvang. Katrina was daarom een ​​weersverschijnsel.

Laten we als tweede voorbeeld de koele en regenachtige wintervakantie van de familie Müller in het noorden van Tenerife nemen, terwijl hun vrienden in het zuiden van het eiland genoten van warmte en zonneschijn. Hadden de Müllers pech met het weer? Nee, want het microklimaat van Zuid-Tenerife verschilt aanzienlijk van dat van Noord-Tenerife, omdat de ongeveer 3700 meter hoge vulkaan Teide, de hoogste berg van Spanje, de twee regio’s scheidt.

Het begrijpen van het verschil tussen klimaat en weer onthult de consistente tactiek die publieke omroepen hanteren: ze interpreteren extreme weersverschijnselen achteloos als gevaarlijke klimaatextremen. Dit werkt vaak omdat het onderscheid tussen klimaat en weer nog steeds slecht begrepen wordt. Hoewel we allemaal het weer zelf ervaren en extreem weer altijd als ongebruikelijk wordt beschouwd, ook al bevestigt elke meteoroloog dat ongebruikelijkheid een natuurlijk kenmerk van het weer is, is de verwarring tussen extreem weer en klimaatextremen begrijpelijk, omdat de evolutie ons niet heeft uitgerust met een sensor voor klimaatverandering.

Extreem weer, en met name ongunstige klimaten, kunnen natuurlijk zeer gevaarlijk zijn voor de mens. Een van de belangrijkste factoren in de ontwikkeling van de beschaving was daarom de bescherming tegen slecht weer door middel van stevige woningen. De ontwikkeling van verdere beschermingsmaatregelen is nooit gestopt. Bekende voorbeelden hiervan, die gebruikmaken van de modernste technologie, zijn de enorme, ingenieuze dijksystemen van Nederland tegen stormvloeden en de bebossing van woestijngebieden in China. In de oudheid werd slecht weer geassocieerd met de overtreding van de goden door de mens.

Helaas was de periode waarin deze misvatting werd erkend van korte duur. In de moderne tijd staat het klimaat centraal in de menselijke verantwoordelijkheid. Het moderne verhaal over door de mens veroorzaakte klimaatrampen stelt dat na het begin van de industrialisatie rond 1850 het klimaat door antropogene CO2-uitstoot compleet anders en gevaarlijker werd dan in welke voorgaande periode dan ook. Hoe is zo’n vergelijking überhaupt mogelijk, aangezien er vóór 1850 geen systematische weermetingen bestonden?

Wat zijn klimaatproxy’s precies?

Klimaatwetenschap maakt gebruik van zogenaamde klimaatproxy’s voor lange perioden in het verleden. Deze zijn te vinden in sedimenten, stalagmieten, ijskernen, boomringen en andere bronnen. Met behulp van geavanceerde analysemethoden worden klimaatgegevens uit het verleden uit deze bronnen geëxtraheerd. Een bekende klimaatproxy is bijvoorbeeld het radioactieve koolstofisotoop 14C , dat ook in de archeologie wordt gebruikt en dat vervalt tot stabiel 14N met een halfwaardetijd van ongeveer 5700 jaar . 14C wordt constant aangevuld door kosmische straling, waardoor de verhouding tussen 14C en 12C in de atmosfeer en in bomen constant blijft. In dood hout wordt 14C echter niet meer aangevuld en de daaruit voortvloeiende afnemende verhouding tussen 14C en 12C onthult de ouderdom ervan. Deze radiokoolstofdateringsmethode is nauwkeurig genoeg om tot ongeveer 50.000 jaar terug te dateren.

Een interessante toepassing is het bepalen van de ouderdom van hout uit bergbossen dat nu steeds vaker opduikt in smeltende gletsjertongen in de Alpen. De ouderdom van deze houtvondsten uit het verre verleden en de hoogtes waarop ze werden ontdekt, bewijzen betrouwbaar dat de gletsjers in de Alpen in tweederde van de afgelopen 9000 jaar kleiner waren en dat de omgevingstemperaturen en de boomgrens hoger lagen dan nu. Het onderwerp gletsjers komt later nog aan bod.

Bovendien zijn de gewichtsverhoudingen van het zuurstofisotoop 18O tot het lichtere 16O en van het waterstofisotoop deuterium tot waterstof in gletsjerijs temperatuurafhankelijk. Deze isotopen waren eeuwenlang hermetisch afgesloten en worden nu gewonnen uit gletsjerijskernen. Ze stellen onderzoekers in staat de temperatuur van de neerslag ten tijde van de ijsvorming te bepalen. Door de jaarlijkse lagen van de ijskern te tellen, kan de verstreken tijd worden berekend. Ten slotte is CO2 uit die tijd zelfs nog onveranderd aanwezig in de luchtbellen van de ijskernen.

Dergelijke analyses van gletsjerijskernen behoren tot de meest betrouwbare methoden om kennis te verkrijgen over het klimaatverleden, dat honderdduizenden jaren teruggaat. De huidige gegevens van boorprojecten in Antarctica bestaan ​​uit een 2800 meter lange ijskern, die een compleet retrospectief beeld geeft van 1,2 miljoen jaar klimaatgeschiedenis. Deze analysemethoden bieden ons de meest waardevolle inzichten in het klimaat, met name met betrekking tot de ijstijden, die pas kort na 9000 jaar eindigden.

Het klimaatverleden van de aarde

Om inzicht te krijgen in klimaatverandering in het verleden, worden hieronder twee tijdsperioden beschouwd: een extreem lange periode, van een half miljard tot een half miljoen jaar geleden, en de direct daaropvolgende periode, van dat half miljoen jaar geleden tot nu. Tijdens de eerste lange periode waren de klimaatveranderingen zo ingrijpend dat ze in totaal vijf massa-extincties veroorzaakten. Men gelooft dat de aarde herhaaldelijk een ijsbal was, verstoken van leven – op enkele restanten in de oceanen na. Desondanks herstelde het leven zich altijd en maakten de uitgestorven soorten telkens plaats voor nieuwe. De veranderende gassen in de atmosfeer van de aarde, veroorzaakt door het veranderde metabolisme van de nieuwe soorten, waren een belangrijke factor in de veranderingen in de stralingsbalans en daarmee in de klimaatverandering.

Een aantal oorzaken van klimaatverandering gedurende deze lange periode zijn nu bekend. Zo volgde de temperatuur een cyclus van ongeveer 150 miljoen jaar, waarvan de oorzaak wordt toegeschreven aan de regelmatige onderdompeling van de aarde in stofwolken tijdens haar baan rond de Melkweg. Extreem vulkanisme gedurende honderdduizenden jaren in de Siberische Trappen, de gevolgen van continentale drift, de effecten van een supernova-explosie en vooral de extreme inslag van een asteroïde in de Golf van Mexico 65 miljoen jaar geleden, die het uitsterven van de dinosauriërs veroorzaakte, zijn andere bekende oorzaken van klimaatverandering.

De temperaturen gedurende deze lange periode vertonen geen goede correlatie met de CO2-niveaus. De sterk fluctuerende CO2-concentratie in de atmosfeer van de aarde varieerde van 0,2%, ongeveer vijf keer de huidige CO2-concentratie, tot 0,1% gedurende langere perioden. Slechts zelden bereikte het het huidige lage niveau van ongeveer 0,04% of lager. De perioden waarin beide polen vergletsjerd waren, zoals ze dat nu weer zijn, staan ​​ook bekend als ijstijden – niet te verwarren met de kortere ijstijden dichter bij huis, die we zo dadelijk zullen bespreken. We leven dus momenteel in een ijstijd, meer specifiek in een relatief warme interglaciale periode vlak voor de volgende ijstijd.

De tweede geselecteerde periode, van een half miljoen jaar geleden tot nu, wordt gedomineerd door vier opeenvolgende ijstijden, die elk tussen de 90.000 en 120.000 jaar duurden. Op hun laagste temperaturen daalde de CO2-concentratie in de atmosfeer tot gevaarlijke niveaus, zo laag als 0,02%, omdat zelfs onder dit niveau de fotosynthese stopt en al het leven ophoudt te bestaan.

Het temperatuurpatroon van elk van de vier ijstijden was hetzelfde, als een zaagtand: gedurende ongeveer 90% van de ijstijd werd het geleidelijk kouder, met aanzienlijke schommelingen. Vervolgens was er plotseling altijd een sterke opwarming die leidde tot een nieuwe interglaciale periode van slechts ongeveer 10.000 jaar, die doorgaans warmer was dan nu.

Opgravingen hebben resten van nijlpaarden uit de Rijn en de Theems aan het licht gebracht die dateren uit de laatste interglaciale periode. Gedurende 90% van de afgelopen half miljoen jaar was het dus veel kouder dan nu. Tijdens de laagste temperaturen van de ijstijden rukten de Scandinavische en Alpengletsjers ver op tot in wat nu Duitsland is. De gedwongen terugtrekking van Europeanen in grotten zoals Lascaux, met zijn beroemde 25.000 jaar oude rotstekeningen, vanwege de extreme kou, suggereert dat slechts enkele duizenden mensen het ijzige Europa hebben overleefd.

Deze indrukwekkende kunstwerken waren tot 1962 nog in hun oorspronkelijke vorm te bewonderen, toen de grot permanent werd gesloten vanwege schimmelvorming als gevolg van het toenemende aantal bezoekers. Er werd een replica in de buurt gebouwd. De laatste ijstijd eindigde 9000 jaar geleden en de volgende staat alweer voor de deur. Omdat de temperatuur zeer langzaam daalt, heeft de moderne mensheid in ieder geval genoeg tijd om zich voor te bereiden.

Wat weet de wetenschap over klimaatverandering en de oorzaken ervan?

Zijn de oorzaken van de vier ijstijden bekend? Jazeker, eigenlijk vrij goed. De Servische onderzoeker Milutin Milankovitch publiceerde zijn theorie al in 1864. Volgens hem worden ze gekenmerkt door drie afzonderlijke cycli, die elk duizenden jaren duren. Ten eerste is er de kanteling van de aardas, vervolgens de precessie ervan, waarbij de aardas loodrecht op het vlak van zijn baan beweegt, en ten slotte de verandering in de straal van de elliptische baan van de aarde rond de zon.

De theorie van Milankovitch weerspiegelt de huidige stand van de wetenschappelijke kennis, maar ze blijft aanleiding geven tot wetenschappelijke publicaties, omdat met name de extreem snelle overgang naar de interglaciale perioden een mysterie blijft. Het CO2-gehalte van de atmosfeer volgt altijd de temperatuur van de oceanen met een vertraging van ongeveer 800 jaar, omdat kouder water CO2 absorbeert en warmer water CO2 afgeeft. Het duurt 800 jaar voordat een oceaan volledig is gecirculeerd. Daarom speelde CO2, zelfs tijdens de laatste vier ijstijden, geen drijvende, maar eerder een volgende rol.

Aan het begin van het Holoceen, 9000 jaar geleden, waren de temperaturen op het noordelijk halfrond tot wel 2°C hoger dan nu. Daarna schommelden de temperaturen op onze breedtegraden slechts rond de ± 1,5°C. Hoewel deze temperatuurveranderingen relatief klein waren, hebben ze niettemin het lot van de moderne mensheid bepaald. De warme periode van meer dan 1000 jaar, die 4500 jaar geleden begon, was de katalysator voor moderne beschavingen. In deze tijd werden het wiel, het schrift, de ploeg, de zonnewijzer en andere innovaties uitgevonden.

Warme perioden zijn altijd culturele hoogtepunten voor de mensheid geweest. Omgekeerd hebben langdurige koude periodes op gematigde breedtegraden of extreem lange perioden zonder regen in de tropen en subtropen steevast geleid tot misoogsten, epidemieën, migraties of zelfs het volledig verdwijnen van hele bevolkingsgroepen.

Hogere temperaturen zijn altijd gunstiger geweest voor de mens dan lage temperaturen. Het feit dat mensen op onze breedtegraden vaak warmere landen kiezen voor hun vakantie spreekt boekdelen. Het wereldwijde aantal sterfgevallen als gevolg van blootstelling aan kou is ongeveer tien keer zo hoog als het aantal sterfgevallen als gevolg van hitte ( zie hier ).

De bloei van de beschaving tijdens de Romeinse en middeleeuwse warme periodes is goed gedocumenteerd, evenals de verwoestende gevolgen van de koude periode die bekendstaat als de “Kleine IJstijd”, die duurde van ongeveer 1480 tot 1850. Tijdens deze koude periode bevroor de Oostzee meerdere jaren achter elkaar en trok de Zweedse koning Karel XII met zware wagens en kanonnen over het ijs tegen Polen. Wekelijkse markten werden gehouden op de bevroren Theems.

Beroemde wintertaferelen van Nederlandse schilders, zoals Bruegels “De terugkeer van de jagers”, getuigen van de kou. Vierhonderd hongersnoden in Europa zijn gedocumenteerd. Een soortgelijke koude periode in de voorafgaande Bronstijd wordt nu – ondersteund door archeologische vondsten – beschouwd als de oorzaak van het verdwijnen van complete volkeren. De Frans-Duitse televisiezender ARTE heeft dit onderwerp in het bijzonder onderzocht in verschillende boeiende wetenschappelijke programma’s, waarbij de nadruk werd gelegd op de toenemende samenwerking tussen archeologie en klimaatwetenschap met behulp van klimaatindicatoren.

De periode van het einde van de Kleine IJstijd rond 1850 tot heden wordt gekenmerkt door natuurlijke opwarming, die zelf perioden van afkoeling en opwarming omvat. De wetenschappelijke literatuur bevestigt herhaaldelijk dat de opwarmingsperiode na 1850 minder sterk was dan veel vergelijkbare opwarmingsperioden in het Holoceen vóór 1850. Hetzelfde geldt voor temperatuurveranderingen die worden bepaald met behulp van regressielijnen. De thermometerreeks uit Midden-Engeland, die begon in 1659, ruim vóór 1850, en ononderbroken is doorgegaan tot op de dag van vandaag, maakt een directe vergelijking mogelijk. Vóór 1850 laat deze reeks de sterkste temperatuurstijging over een periode van 50 jaar zien van 1,85 °C tussen 1687 en 1737. Na 1850 is de sterkste stijging over een periode van 50 jaar slechts 1,32 °C van 1961 tot 2011. De bewering van ongekend hoge temperaturen of ongekend snelle temperatuurveranderingen na 1850 is daarom onjuist.

De recente afkoelingsperiode van 1944 tot 1975 leidde destijds tot een mediahype, aangewakkerd door de angst voor een wereldwijde winter. Zelfs de Amerikaanse National Science Foundation gaf waarschuwingen af. De meest recente media-overdrijvingen rond de opwarmingsperiode sinds 1975 zijn tegenwoordig in elke uitzending op de publieke televisie te zien. Alleen deze laatste opwarmingsperiode vertoont een sterke correlatie met de toegenomen CO2-concentratie in de atmosfeer. Dit is echter geen doorslaggevend bewijs voor een significant opwarmend effect van antropogene CO2, omdat de eerder zo gevreesde afkoelingsperiode van 1944 tot 1975 andere oorzaken had.

Dit leidt tot de vraag of we betrouwbare kennis hebben over de oorzaken van klimaatverandering in het Holoceen, oftewel in de afgelopen 9000 jaar. Hoewel de relatief kleine klimaatveranderingen in deze periode gunstig waren voor de mens, waren ze dat niet voor het huidige klimaatonderzoek, want het teleurstellende antwoord is: “De klimaatwetenschap weet vrijwel niets over de oorzaken van klimaatverandering in het Holoceen.”

Een typisch voorbeeld van dit gebrek aan kennis is het bekende klimaatfenomeen El Niño, een opwarming van de Stille Oceaan die het weer wereldwijd verstoort met een onregelmatige cyclus van vier jaar. Metingen hebben inmiddels een redelijk goed inzicht gegeven in de veranderingen in oceaanstromingen en watertemperaturen die tot El Niño leiden. Wat het echter elke keer precies veroorzaakt, blijft een mysterie.

Helaas zijn er maar weinig uitzonderingen op dit algemene gebrek aan kennis; een paar daarvan zullen later worden besproken. Het zijn juist de zwakke klimaatschommelingen van het Holoceen, vergeleken met de sterke veranderingen tijdens de ijstijden, die onbeantwoorde vragen oproepen in het onderzoek. De veronderstelde oorzaken van de zwakke klimaatveranderingen zijn te talrijk en te complex: zonnestraling, zonnewind, zonnemagnetisch veld, wolken, atmosferische warmtebalans, atmosferische chemie, aerosolen, oceaanstromingen aangedreven door passaatwinden, oceaancycli, gletsjerveranderingen en nog veel meer – hun gecombineerde effect is bijna onmogelijk te bevatten.

Wolken alleen al (niet te verwarren met waterdamp) zijn een belangrijke factor. Het modelleren ervan is vrijwel onmogelijk omdat ze variëren van microscopische druppeltjes tot weerfronten van honderden kilometers breed. Op lage hoogten koelen ze af, terwijl ze op grote hoogten een opwarmend effect hebben. Ze zijn een cruciale factor in de stralingsbalans en daarmee ook in klimaatverandering.

Nu wordt duidelijk waarom mondiale circulatiemodellen, of kortweg klimaatmodellen, niet werken – behalve de eenvoudigste modellen voor zeer specifieke vraagstukken. Zelfs de wiskunde is niet bepaald vriendelijk voor modelbouwers. Klimaatmodellen, net als de verwante weermodellen, vereisen partiële differentiaalvergelijkingen met de onvermijdelijke eigenschap dat willekeurig kleine veranderingen in de invoergegevens na verloop van tijd kunnen escaleren tot chaotische resultaten, beter bekend als het vlindereffect. Weermodellen moeten het daarom na ongeveer 10 dagen opgeven. Omdat de oplossing van de differentiaalvergelijkingen alleen mogelijk is via differentievergelijkingen, leidt elke nieuwe differentie tot het probleem dat er een nieuw klimaatmodel ontwikkeld moet worden.

Klimaatonderzoek, soms niet helemaal mainstream.

Verschillende takken van klimaatonderzoek proberen dit gebrek aan kennis aan te pakken. Ze onderzoeken bijvoorbeeld de invloed van de zon op het klimaat of de invloed van natuurlijke cycli zoals oceaancycli. De invloed van de zon op het klimaat is onmiskenbaar. Er zijn nu zes zonneactiviteitscycli bekend, variërend in lengte van 11 tot meer dan 2000 jaar, die zich manifesteren in zonnevlekken en cosmogene isotopen zoals koolstof ^-14 en bèta- ¹⁰ . De astronoom William Herschel rapporteerde al aan het begin van de 19e eeuw over de aardse invloed van zonnevlekken. Tijdens de laagste temperaturen van de Kleine IJstijd waren zonnevlekken bijna verdwenen.

Wetenschappers van het Duitse Onderzoekscentrum voor Geowetenschappen (GFZ) hebben in het tijdschrift *Climate of the Past* van de European Geoscience Union de cyclisch variërende zonneactiviteit in de sedimenten van de rivier de Ammersee bij de uitmonding van het meer aangetoond, afkomstig van cosmogene koolstof- ¹⁴ en daterend van 5500 jaar geleden ( hier ). De invloed van de zon op het klimaat vindt ook plaats via haar sterk fluctuerende magnetische veld.

Talrijke wetenschappelijke publicaties onderzoeken reeds de keten van effecten, van kosmische straling, via het magnetische veld van de zon dat deze straling afbuigt, tot wolkenvorming ( zie hier ). De mechanismen waarmee de zon het klimaat beheerst, beginnen we echter pas net te begrijpen.

Nu over oceaancycli. Dit zijn regelmatig veranderende temperaturen van het zeeoppervlak, zoals de Atlantische Multidecadale Oscillatie (AMO), waarvan het stabiele bestaan ​​is bevestigd door mariene sedimenten die duizenden jaren oud zijn. De oorzaken van dergelijke cycli zijn onbekend, maar niet hun fascinerende eigenschap om temperaturen en neerslag over duizenden kilometers te beïnvloeden of zelfs te controleren, soms met vertragingen van meerdere jaren. De technische term hiervoor is “televerbinding”. Sommige onderzoeksresultaten bieden zelfs concrete toepassingen. Zo toonde een studie uit 2024, gepubliceerd in Scientific Reports van het tijdschrift Nature, aan dat de AMO de bewolkingsafhankelijke zonneschijnduur in Centraal-Europa controleert en gebruikte dit om een ​​betrouwbare voorspelling van de zonneschijnduur voor de komende decennia te maken ( hier ).

Eerste antwoord op de vraag of antropogene CO2 het klimaat significant verandert

Als voorlopige conclusie kan nu gesteld worden dat CO2 vóór het begin van de industrialisatie rond 1850 geen significante rol speelde in de klimaatverandering. Na 1850 zou dit veranderd kunnen zijn, aangezien de CO2-concentratie in de atmosfeer door menselijke activiteiten is gestegen van 0,02% naar 0,04% vandaag. De cruciale vraag is daarom: “Heeft antropogene CO2 de klimaatverandering vanaf 1850 significant beïnvloed?” Het antwoord is onbekend.

Er is geen sluitend bewijs voor of tegen deze bewering. Het opwarmende effect van antropogene CO2, vanwege het bekende spectrale effect dat door individuele metingen is bevestigd, wordt echter als significant beschouwd, wat betekent dat het significanter is dan toeval zou suggereren.

Helaas leren we op basis van statistieken dat dit geen bewijs is voor een significant opwarmend effect van antropogene CO2, om de volgende reden: vóór en na 1850 waren en zijn er natuurlijke, maar helaas onbekende, oorzaken van klimaatverandering. Deze natuurlijke klimaatfactoren hielden hun invloed niet op na 1850 simpelweg omdat de mensheid begon met het verbranden van steenkool. De klimaatwetenschap kent noch de oorzaken van deze natuurlijke klimaatveranderingen, noch de omvang ervan. Hoewel het effect van CO2 groter is dan toeval, is het daarom onbekend of de bijdrage ervan aan de opwarming van de aarde groot of verwaarloosbaar is in vergelijking met de natuurlijke klimaatfactoren.

Er is al eerder opgemerkt, althans ter verduidelijking van de rol van CO2, dat zowel de temperaturen als de temperatuurschommelingen vóór de industrialisatie rond 1850 herhaaldelijk hoger lagen dan de overeenkomstige waarden na 1850. Voordat we de hypothetische, significante verantwoordelijkheid van de mens voor klimaatverandering na 1850 opnieuw bespreken, is het eerst nodig om te verduidelijken waar betrouwbare klimaatgegevens te vinden zijn. De lezing zal vervolgens dieper ingaan op het belangrijke Intergovernmental Panel on Climate Change, ofwel het IPCC.

Het Intergouvernementele Panel inzake Klimaatverandering (IPCC)

Het juiste antwoord op de vraag waar de meest betrouwbare klimaatuitspraken vandaan komen, is: “Wetenschappelijke publicaties die door vakgenoten zijn beoordeeld en uitgegeven door erkende uitgevers, waar de namen en affiliaties van de auteurs – meestal een universiteit of onderzoeksinstelling – verplicht zijn.” Dit geldt in het algemeen voor alle natuurwetenschappen. Niets overtreft dit. Wetenschappelijke waarheid zegeviert echter alleen door wetenschappelijk debat. Consensus is precies het tegenovergestelde van echte wetenschap, een feit dat helaas niet algemeen bekend is. Daardoor blijft alleen individueel oordeel over de uiteenlopende resultaten uit wetenschappelijke publicaties over, waardoor leken, politici en journalisten opnieuw in het ongewisse worden gelaten.

Wellicht was het juist vanwege dit tekort dat het IPCC in 1988 werd opgericht. Het doel was om het wereldwijde publiek te voorzien van actuele klimaatinformatie in de vorm van een geschikte selectie van wetenschappelijke publicaties die door vakgenoten zijn beoordeeld. Het IPCC maakt deel uit van de Verenigde Naties en communiceert uitsluitend met het publiek via Engelstalige beoordelingsrapporten, hier aangeduid als AR’s. De AR’s, momenteel AR4, AR5 en AR6, zijn gratis online beschikbaar en zijn grotendeels wetenschappelijk onderbouwd. Ze worden geproduceerd door erkende klimaatwetenschappers die hun tijd vrijwillig ter beschikking stellen en uitsluitend werken met bestaande wetenschappelijke literatuur.

Dus alles is in orde? Helaas niet, want de IPCC-rapporten (AR) worden door hun enorme lengte nauwelijks gelezen. Dit heeft zeer schadelijke gevolgen in de vorm van verkorte versies van de AR, bekend als “IPCC-rapporten voor beleidsmakers” (SPM). Deze zijn ook in het Duits beschikbaar en worden als enige IPCC-publicaties aan het publiek gepresenteerd.

De SPM zijn volstrekt onacceptabel omdat onwetenschappelijke overheidsfunctionarissen en zelfs ngo’s betrokken zijn bij de totstandkoming ervan. De SPM verdraaien opzettelijk bevindingen die geen aanleiding geven tot bezorgdheid. Als AR5 bijvoorbeeld stelt dat er sinds 1950 wereldwijd “geen significante trend” is geweest in droogtes of orkanen, dan is dit een wetenschappelijke verklaring dat er voor die periode geen risico is. Als de Duitse SPM dit vervolgens interpreteert als “weinig vertrouwen in een toename”, dan is dat een vervalsing. Er wordt een risico gesuggereerd, terwijl de gegevens juist “geen risico” aangeven. Om een ​​politieke boodschap over te brengen, worden de AR-goedkeuringen afgezwakt tijdens de dagenlange SPM-vergaderingen met regeringsvertegenwoordigers, totdat ze urgente kwesties binnen de SPM worden.

Wie de beoordelingsrapporten van het IPCC leest, zal opmerken dat er geen sprake is van “klimaatcatastrofes” of een “klimaatnoodsituatie”. Bovendien is er geen passage in de beoordelingsrapporten te vinden die ” aanzienlijke door de mens veroorzaakte klimaatverandering ” bewijst. De beoordelingsrapporten vertonen echter ook een lichte onwetenschappelijke vooringenomenheid, omdat de VN ernaar streeft antropogene klimaatverandering aan te tonen. Dit staat haaks op het open karakter van gedegen onderzoek. Wetenschappelijke publicaties die de impact van antropogene CO2 in twijfel trekken, worden minder vaak in de beoordelingsrapporten geciteerd of worden als controversieel bestempeld. Dit is echter te overzien, en ondanks deze kanttekeningen is deze lezing gebaseerd op peer-reviewed wetenschappelijke publicaties en de beoordelingsrapporten van het IPCC.

Het zogenaamde broeikaseffect

Het is nu tijd om het broeikaseffect uit te leggen. Een ruwe analogie is een auto in direct zonlicht met één zijraam permanent open. Het zijraam staat voor de CO2 in de lucht. Als het raam gedeeltelijk gesloten is, stijgt het CO2-niveau en wordt het warmer in de auto, of op aarde. Omgekeerd wordt het koeler als het raam gedeeltelijk gesloten is. Het cruciale punt is dat de temperatuur in de auto, net als op aarde, fundamenteel beperkt blijft. Door de open zijramen kan de auto niet in vlammen opgaan en kan de aarde niet verbranden door de terugstraling van zonne-energie naar de ruimte. De term “broeikaseffect” is eigenlijk onjuist, omdat deze gebaseerd is op het voorkomen van luchtverversing, terwijl in de open atmosfeer spectrale processen plaatsvinden.

Wat hun invloed betreft, zijn de drie belangrijkste broeikasgassen, ten eerste, waterdamp (niet te verwarren met wolken), vervolgens CO2 en ten slotte methaan. Zonder broeikasgassen zou de atmosfeer nabij het aardoppervlak theoretisch gemiddeld 33 °C kouder zijn gedurende de seizoenen, en zou de aarde onbewoonbaar zijn. Ongeveer 30% van de kortgolvige zonnestraling wordt direct terug de ruimte in gereflecteerd. De resterende 70% verwarmt het water in de oceanen, die ongeveer twee derde van het aardoppervlak bedekken, evenals het aardoppervlak zelf. Het aardoppervlak draagt ​​zijn warmte over aan de atmosfeer door geleiding en straalt warmte uit als infraroodstraling. Broeikasgassen in de atmosfeer absorberen gedeeltelijk de infraroodstraling van het aardoppervlak, zenden deze opnieuw uit in specifieke lijnspectra en dragen deze over als botsingsenergie aan luchtmoleculen. Het meetbare deel van deze straling dat naar het aardoppervlak wordt gericht, wordt “terugstraling” genoemd. Voor wie geïnteresseerd is in meer details, worden de grafieken aanbevolen die te vinden zijn door te zoeken naar “atmosferische stralingsbalans” op Google.

Het opwarmende effect van broeikasgassen is beter te begrijpen vanuit een natuurkundig perspectief. De aarde handhaaft een constante evenwichtstemperatuur doordat de geabsorbeerde zonne-energie in alle richtingen van de ruimte wordt uitgestraald. De zon, als puntbron, zendt fotonen met een hoge energie uit. Elk uitgestraald foton heeft echter een veel lagere energie. Deze fotonen zijn talrijker, waardoor het energie- en temperatuurevenwicht van de aarde behouden blijft. Het cruciale punt is dat de balans tussen inkomende en uitgaande straling niet wordt verstoord door de opwarming van de troposfeer als gevolg van de toenemende CO2-concentratie, omdat de lagere stratosfeer afkoelt om de opwarming te compenseren. Dit mechanisme wordt in detail beschreven in diverse wetenschappelijke publicaties (bijvoorbeeld hier ).

Zijn extreme weersomstandigheden, gletsjers en de zeespiegel significant veranderd?

De vraag die misschien wel de grootste angst oproept, zal nu aan bod komen: zijn tornado’s, droogtes, overstromingen – kortom, alle extreme weersomstandigheden – de afgelopen 75 jaar toegenomen? Stijgt de zeespiegel op een onnatuurlijke manier? Verdwijnen gletsjers wereldwijd? Kortom, wordt het doemscenario van klimaatactivisten en de onvermijdelijke publieke omroepen werkelijkheid?

Het IPCC geeft hier een duidelijk antwoord op in zijn AR5-rapport uit 2013. Dit is gebaseerd op de sterke toename van metingen van weerparameters sinds 1950 en de daaruit afgeleide klimaatstatistieken. Wat betreft Atlantische orkanen stelt AR5 in Werkgroep 1, Hoofdstuk 2.6:

” Er zijn geen robuuste trends in tropische stormen en orkanen in de Noord-Atlantische Oceaan gedurende de afgelopen 100 jaar .”

Het rapport geeft een vergelijkbare geruststelling met betrekking tot wereldwijde droogtes, overstromingen, hevige regenval, hagel, onweersbuien, enzovoort. Samenvattend stelt AR5 dat er sinds het midden van de 20e eeuw geen toename van extreme weersomstandigheden is waargenomen . Ook het aantal bosbranden is niet toegenomen, zoals wetenschappelijke publicaties aantonen. Ze komen simpelweg vaker in de media voor. Zoals al eerder is opgemerkt, ontbreken deze geruststellende berichten in het gestandaardiseerde productmanagement (SPM) van het IPCC voor beleidsmakers, en ze worden zeker niet op de publieke radio uitgezonden.

Laten we het nu over overstromingen hebben: als je bijvoorbeeld ” Historical flood marks real-planet.eu ” ( hier ) googelt, vind je talloze historische rivierstanden in Europa. De ernstigste overstromingen vonden plaats vóór 1850 tijdens de Kleine IJstijd – toen was het kouder, lag er meer sneeuw, was er meer smeltwater op de nog bevroren grond en stonden de waterstanden hoger.

Wat betreft de zeespiegel: als gevolg van het smelten van gletsjers na het einde van de laatste ijstijd is de zeespiegel met ongeveer 130 meter gestegen. Tegenwoordig geven getijmetermetingen een resterende stijging aan van ongeveer 0,4 tot 1,1 mm per jaar, wat verwaarloosbaar is geworden. Omdat er geen uniforme wereldwijde zeespiegel bestaat, spreken we over zeespiegels in het meervoud. De aarde is geen perfecte bol en talloze lokale factoren beïnvloeden ook de zeespiegelmetingen. Zo laat slechts 7% van alle wereldwijde zeespiegelmetingen een stijging zien, 4% een daling en 89% vertoont helemaal geen consistente trend ( zie hier ).

Het idee dat de Malediven zinken is een mythe van de media. Een zoekopdracht op PSMSL.org leidt naar de officiële website voor alle wereldwijde zeespiegelmetingen, die zelfs een slimme middelbare scholier kan begrijpen, maar die voor publieke omroepen onbegrijpelijk lijkt. De wereldwijde satellietmetingen van het TOPEX/Poseidon-programma, beschikbaar vanaf ongeveer 1993, zijn minder nauwkeurig, maar komen ruwweg overeen met de getijmetermetingen. De twee meetmethoden vullen elkaar aan.

Dan nu de gletsjers: 90% van de wereldwijde gletsjermassa bevindt zich in Antarctica, en het ijs daar neemt licht toe. De Groenlandse gletsjer, met een volume van 2,9 miljoen kubieke kilometer, is goed voor 8% van de wereldwijde gletsjermassa. Deze krimpt, maar er is geen sprake van significante smelting. Zelfs de laatste interglaciale periode, meer dan 10.000 jaar geleden, heeft de omvang van de Groenlandse gletsjer niet substantieel doen afnemen. De resterende 2% van de wereldwijde gletsjers, verspreid over Azië, de Kaukasus en tot aan Nieuw-Zeeland, vertonen inconsistent gedrag. Alpengletsjers krimpen al sinds het midden van de 19e eeuw. Zoals al eerder vermeld, waren ze echter gedurende twee derde van het Holoceen kleiner dan nu. Er is geen significante verandering in de totale wereldwijde gletsjermassa in recente tijden bekend. Tot slot heeft het Arctische zee-ijs niets met gletsjers te maken; het is een weersverschijnsel. Het ijs, dat zich elke winter vormt en tot wel 30 keer zo groot kan worden als Duitsland, verdwijnt elke zomer weer.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen op dit beeld, maar die vormen geen significante bedreiging: Vergeleken met het tien jaar oudere AR5-rapport, meldt het AR6 2023-rapport toenemende overstromingen en extreme temperaturen. Beide verschijnselen zijn waarschijnlijk accuraat. De oorzaken van overstromingen zijn zelfs door de mens veroorzaakt, als gevolg van toenemende bodemverharding en wereldwijde bebouwing, maar ze hebben niets te maken met antropogene CO2.

De oorzaak van de toenemende extreme temperaturen wordt ook toegeschreven aan het stedelijk hitte-eilandeffect, oftewel de opwarming veroorzaakt door steeds grotere steden. De verplaatsing van meetstations naar dichterbevolkte gebieden om kosten te besparen, zou echter ook gedeeltelijk verantwoordelijk kunnen zijn. Een publicatie in Frontiers in Earth Science concludeert zelfs dat de onvermijdelijke fouten in de tot nu toe gemeten temperaturen zo groot zijn dat ze geen betrouwbare conclusies over antropogene opwarming mogelijk maken ( hier ).

Een nadere blik op CO2 en de toenemende concentratie ervan in de atmosfeer

Eerst bespreken we de eigenschappen van CO2 die nog niet eerder aan bod zijn gekomen, en vervolgens behandelen we de twee waarschijnlijk belangrijkste vragen: Hoe significant is de opwarming van de aarde als gevolg van de toenemende CO2-concentratie in de atmosfeer? En ten tweede, wat gebeurt er met de steeds verder oplopende CO2-concentraties in de atmosfeer als de verbranding van fossiele brandstoffen doorgaat?

Ten eerste de eigenschappen van CO2: CO2 is zwaarder dan lucht; bij concentraties boven de 25% kan het levensbedreigend verstikkend zijn. De ramp bij het Nyosmeer in Afrika, waar een vulkaanuitbarsting op de bodem van het meer de CO2-concentratie in de omgeving tot gevaarlijk hoge niveaus opstuwde, eiste talloze levens van grazende dieren. Concentraties van slechts 0,1% zijn onschadelijk. Als sporengas, dat tegenwoordig slechts in een concentratie van 0,04% voorkomt, is de hogere soortelijke massa irrelevant, omdat botsingen met andere gassen ervoor zorgen dat CO2 gelijkmatig verdeeld blijft tot in de stratosfeer. Ongebruikelijk hoge concentraties, zoals die kunnen voorkomen in dichtbevolkte gebieden bij windstil weer, dalen bij harde wind weer tot de niveaus die officieel worden gemeten in hoge bergen of op afgelegen eilanden.

De door de mens veroorzaakte CO2, afkomstig van de verbranding van kolen, olie en gas, brengt de CO2 die in de prehistorie in de atmosfeer aanwezig was terug. Als belangrijkste component van fotosynthese fungeert CO2 als atmosferische meststof en bevordert het de groei van de meeste planten, met name voedgewassen. Deze inmiddels welbekende positieve effecten van een verhoogde CO2-concentratie zijn zichtbaar in de vergroening van woestijnranden en in de wereldwijd toenemende voedseloogsten; zelfs Der Spiegel heeft hierover bericht. Vanuit dit perspectief is de toename van CO2 toe te juichen, niet te vrezen. In tegenstelling tot deze – en dit moet benadrukt worden – reële eigenschappen van door de mens veroorzaakte CO2, bestaat er echter ook de nog onbewezen hypothese dat de oorzaak ervan significante en gevaarlijke opwarming van de aarde is.

Laten we eerst eens kijken naar het effect op de opwarming van de aarde: dit hangt niet lineair, maar logaritmisch af van de concentratie in de atmosfeer. Het heeft dus dezelfde waarde bij elke verdubbeling van de concentratie. De klimaatgevoeligheid in evenwicht , in het Duits simpelweg ‘klimaatgevoeligheid’ genoemd, definieert daarom de toename van de wereldwijde temperatuur bij elke verdubbeling van CO2, oftewel van 1 naar 2, van 2 naar 4, enzovoort. Omdat klimaatgevoeligheid gemakkelijk te begrijpen en politiek bruikbaar is, is het de enige bepalende factor geworden voor de wereldwijde opwarming door CO2. De wetenschappelijke literatuur geeft een bereik van 0,6 °C tot 6 °C voor de klimaatgevoeligheid, wat neerkomt op een onzekerheid van vele honderden procenten! De beoordelingsrapporten (AR) van het IPCC verkleinen dit bereik – let wel, slechts als schatting – tot een bereik tussen 1 en 2,4 °C. Dit vertegenwoordigt nog steeds een onzekerheid van meer dan 100%. De ongemakkelijke waarheid is daarom: “De waarde van de klimaatgevoeligheid is onbekend!”

Een publicatie uit 2016 van klimaatonderzoeker François Gervais biedt meer informatie. Gervais zette de klimaatgevoeligheidswaarden uit alle beschikbare publicaties uit tegen hun publicatiedata in een grafiek en tekende een regressielijn door de resulterende gegevens ( hier ). De trend van deze lijn laat een scherpe daling zien, eindigend op ongeveer 1°C in 2016. Hij breidde zijn grafiek uit tot heden, maar de waarde blijft op 1°C. Deze ondergrens komt overeen met de lagere schatting van het IPCC en wordt volgens de wetenschappelijke literatuur als veilig beschouwd. Dit bewijst natuurlijk niet definitief of 1°C accuraat is. Gezien deze onzekerheid is er echter tenminste de goed gedocumenteerde troost dat warmere perioden met toegenomen vegetatiegroei altijd gunstig zijn geweest voor zowel mens als natuur.

Ter afsluiting van het college komen we nu bij de tweede vraag over de gevreesde, steeds verder stijgende CO2-concentratie in de atmosfeer. Vóór 1850 was de wereldwijde CO2-cyclus, met zijn biologische bronnen en putten, in evenwicht. De door de mens veroorzaakte CO2-uitstoot na 1850 verstoorde dit evenwicht, waardoor de CO2-concentratie in de atmosfeer steeg. Vaak wordt daarom gevreesd dat deze concentratie in de atmosfeer zal blijven en pas zal stoppen met stijgen wanneer de menselijke uitstoot volledig stopt. Dit is echter in de wetenschappelijke literatuur weerlegd. Sterker nog, om verdere stijging van de CO2-concentratie in de atmosfeer te voorkomen, zou het volstaan ​​als de mens gedurende een willekeurig aantal jaren willekeurig grote jaarlijkse hoeveelheden CO2 zou blijven uitstoten, mits deze jaarlijkse hoeveelheden uiteindelijk niet meer toenemen. Dit klinkt misschien absurd, want waar gaat al die continu geproduceerde CO2 naartoe? De volgende details zijn nodig om dit raadsel op te lossen.

De oceaan bevat ongeveer 40 keer zoveel CO2 in vrije, opgeloste vorm als de atmosfeer. Zelfs als alle door de mens veroorzaakte CO2 door de oceaan zou worden opgenomen, zou de enorme hoeveelheid CO2 in de oceaan slechts verwaarloosbaar veranderen. Bovendien wordt alle extra CO2 in de oceaan ook verbruikt door zeeorganismen om hun kalkskeletten op te bouwen. Na hun dood zinken deze organismen naar de oceaanbodem en ontbinden ze tot kalksteen, waardoor deze CO2 permanent uit de mondiale kringloop wordt verwijderd. De Alpen, die grotendeels uit kalksteen bestaan, illustreren dit bijvoorbeeld. Deze kalksteen is 250 miljoen jaar geleden gevormd, toen de Alpen nog deel uitmaakten van de zee. Het cruciale punt hier is dat, omdat het CO2-gehalte van de oceaan onveranderd blijft, de partiële CO2-druk ook onveranderd blijft, ongeacht hoeveel CO2 de mensheid in de atmosfeer brengt.

De tweede factor is de extreem lange vertraging van veranderingen in de CO2-cyclus, die tientallen jaren kan duren. Dit leidt tot de twee cruciale punten: de “onveranderlijke partiële CO2-druk van de oceaan” en de “extreme systeeminertie”. Wat gebeurt er nu? Antropogene CO2 komt in de atmosfeer terecht, waardoor de partiële druk toeneemt. Dit zou ertoe moeten leiden dat de antropogene CO2 onmiddellijk in de oceaan en de plantengroei verdwijnt. De systeeminertie verhindert dit echter. De CO2 accumuleert, wat de toename verklaart van 0,02% rond 1850 tot 0,04% vandaag. Het verschil in partiële CO2-druk tussen de lucht en de oceaan is al zo groot dat momenteel van elke ton antropogene CO2 slechts de helft in de atmosfeer blijft; een kwart wordt al in de oceaan gedwongen en het andere kwart wordt opgenomen door plantengroei. Metingen bevestigen dit. En deze trend zet zich voort, met steeds meer CO2 die in de oceaan terechtkomt en door planten wordt opgenomen.

Dit betekent echter een voortdurende toename van het verbruik van fossiele brandstoffen, wat op de lange termijn niet houdbaar is. Als de antropogene CO2-uitstoot hypothetisch gezien minstens één keer constant zou blijven, zou na enkele eeuwen het volgende evenwicht ontstaan: alle antropogene CO2 zou worden opgenomen door de oceaan en plantengroei, waardoor er niets meer overblijft voor de atmosfeer. De CO2-concentratie in de atmosfeer zou dan constant blijven en niet langer toenemen.

De cruciale conclusie voor de mensheid is deze: de door de mens veroorzaakte toename van CO2 in de atmosfeer kan een bovengrens niet overschrijden, omdat fossiele brandstoffen te duur zullen worden of, in extreme gevallen, de reserves niet langer toereikend zullen zijn voor de steeds toenemende consumptie. Deze maximale waarde hangt af van de consumptiepatronen van de mensheid en ligt wellicht rond de 0,07% van de atmosferische CO2. De langetermijn uitbreiding van kernenergie zal het gebruik van fossiele brandstoffen echter al lang vervangen voordat deze maximale waarde is bereikt. Daarom is er geen reden om te vrezen voor een buitensporige toename van CO2 in de atmosfeer als gevolg van menselijke activiteiten in de toekomst.

Kortom, een objectieve beoordeling.

Ter afsluiting van de lezing, een samenvatting: De opwarming van de aarde, ongeacht de oorzaak, is gunstig. Als gevolg van de toename van CO2 in de atmosfeer is de wereldwijde plantengroei toegenomen en zijn de opbrengsten van de meeste voedgewassen gestegen. Er is geen toename van extreme weersomstandigheden. Alle veranderingen, zoals die in temperatuur, neerslag, zeeniveau en gletsjers, vallen binnen de natuurlijke marges van het pre-industriële tijdperk. De klimaatgevoeligheid, gedefinieerd als de sterkte van het opwarmende effect van CO2, is onbekend. De CO2-uitstoot van Duitsland, die met 1,5% minimaal is naar wereldwijde maatstaven, is ineffectief, ongeacht of deze door decarbonisatie wordt geëlimineerd. Het enige zekere gevolg van decarbonisatie is de vernietiging van de energie-intensieve industrieën van Duitsland, waardoor decarbonisatie een slecht idee is. Op de lange termijn zal CO2-vrije kernenergie in elk geval een einde maken aan alle CO2-problemen.

***

Bron EIKE hier.

***