Al Gore: Foto: Shutterstock.

Door Steve Milloy.

Op 24 januari was het 20 jaar geleden dat Al Gores alarmerende film over klimaatverandering, “An Inconvenient Truth“, werd uitgebracht. Gore heeft dankzij de film en het klimaatalarmisme een geschat vermogen van 300 miljoen dollar opgebouwd en de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen.

Maar de rest van ons zit opgescheept met: (1) een bedrog dat het vakgebied van de wetenschap heeft aangetast; (2) een energiezwendel die de wereld meer dan 10-20 biljoen dollar heeft gekost en onze nationale veiligheid bedreigt; en (3) een politieke machtsgreep die onze vrijheden heeft ingeperkt. (Gerelateerd: Howard Lutnick uitgejouwd door Al Gore op prominent globalistisch feest.)

Gores film was van meet af aan waardeloos. Begin januari 2006 woonde ik een bijeenkomst bij waar Gore de presentatie die de basis vormde voor de film, gaf aan een groep conservatieven tijdens een wekelijkse bijeenkomst van Grover Norquists Americans for Tax Reform. Na de presentatie sprak ik Gore aan en vroeg hem of hij geïnteresseerd was in een debat over zijn beweringen. Hoewel hij zei dat hij geïnteresseerd was, wees zijn staf dat later af.

De film ging enkele weken later in première op het Sundance Film Festival, en de rest is geschiedenis. En dit is wat die geschiedenis inhoudt.

De ‘documentaire’ was aanvankelijk een succes en bracht 50 miljoen dollar op in de bioscopen. Problematisch was echter dat de film al snel onderdeel werd van het lesprogramma van veel middelbare scholen. De geloofwaardigheid van de film kreeg een flinke klap in 2007 toen een Britse rechtbank oordeelde dat de film niet aan schoolkinderen vertoond mocht worden zonder een waarschuwing over de feitelijke onjuistheden.

Zoals ik destijds in een column voor FOX News schreef , oordeelde de rechter dat Gores beweringen over de opwarming van de aarde die het Tsjaadmeer zou doen opdrogen, waardoor ijsberen zouden verdrinken doordat ze verder moesten zwemmen om voedsel te vinden, en die de Golfstroom zouden doen stilvallen, onjuist en/of onmogelijk waren. Op basis van de uitspraak van de rechter schatte ik dat “de beelden die eruit geknipt zouden moeten worden, neerkomen op ongeveer 25 minuten van de 98 minuten durende film. Wat overblijft is grotendeels Gores persoonlijke drama en filmische opvulling die niets te maken heeft met de wetenschap achter klimaatverandering.”

Ondanks de gênante uitspraak ontving Gore in december de Nobelprijs voor de Vrede. In zijn dankwoord herhaalde hij de beweringen uit de film en voegde er nog een paar aan toe. Geen van zijn voorspellingen kwam uit.

Zijn bekendste voorspelling was dat het Noordpoolgebied in de zomer van 2014 ijsvrij zou zijn. Maar zelfs tijdens het zomerminimum van 2025 had het Noordpoolgebied nog steeds meer dan 5 miljoen vierkante kilometer zee-ijs – ongeveer evenveel als in 2007. Zijn minder bekende, maar eveneens onjuiste voorspellingen hebben betrekking op de wereldwijde temperatuur, droogte en gletsjers, landbouw, bosbranden, orkanen, ontbossing en het uitsterven van diersoorten.

 

Al Gore inspireerde documentaire-maker Martin Durkin tot het maken van een tegenreactie op “An Inconvenient Truth”, getiteld “The Great Global Warming Swindle”, die ik ook besprak in een column voor FOX News. Hoewel Gore mijn debatuitdaging ontweek, lukte het me hem toch te “debatteren” door fragmenten uit Gores film te monteren met tegengestelde meningen van experts uit Durkins film. Hoewel dit “debat” inmiddels is geblokkeerd vanwege auteursrechtclaims, is het nog steeds te vinden op YouTube.

Steve Milloy.

Na al die jaren heeft Gore in één opzicht gedeeltelijk gelijk gehad: aan het begin van de COP-27-top van de Verenigde Naties in Egypte in 2022 zei Gore:

“We hebben allemaal een geloofwaardigheidsprobleem: we praten wel en we beginnen actie te ondernemen, maar we doen niet genoeg.”

Hij heeft gelijk over zijn geloofwaardigheidsprobleem. Dat is nooit verdwenen.

***

Steve Milloy is biostatisticus en advocaat. Hij publiceert berichten op X via @JunkScience.com.

Bron hier.

***

Naschrift van Hans Labohm

Toen ik Martin Durkin vele jaren geleden op de eerste Europese klimaatrealistische conferentie in Stockholm ontmoette, vertrouwde hij me toe dat dit boek zijn belangrijkste inspiratiebron was.

***