Trumps terugtrekking uit het imploderende klimaatnarratief

Door Vijay Jayaraj.

Het doek valt voor de duurste soapserie ter wereld. Decennialang vochten een groep niet-gekozen bureaucraten en gesubsidieerde academici om de productie in leven te houden, maar uiteindelijk verliet het publiek de zaal. De clownshow over de klimaatcrisis is voorbij.

Begin januari trok president Donald Trump de Verenigde Staten officieel terug uit het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering uit 1992 en verbrak hij de relatie met meer dan 60 gerelateerde VN-agentschappen. Door de steun voor het Intergouvernementeel Panel over Klimaatverandering – de zelfverklaarde arbiter van de planetaire waarheid – te beëindigen, is de VS gestopt met het financieren van de instellingen die al lang hebben gewerkt aan het vernietigen van de economische soevereiniteit van landen.

Mainstream commentatoren proberen dit af te schilderen als een terugtrekking naar isolationisme. Dit is echter een rationele, economische berekening gebaseerd op feiten en niet op de hysterie van doomsday-sekten. Het is echter opmerkelijk dat Trump slechts openlijk doet wat de Aziatische energiegrootmachten al jaren stilletjes doen.

Beijing is al lang gestopt met doen alsof het zich druk maakt om de gevoeligheden van Europese klimaatactivisten. De Chinese Communistische Partij begrijpt dat macht—zowel elektrisch als geopolitiek—afkomstig is van koolwaterstoffen. China loopt de rest van de wereld in het bouwen van kolengestookte elektriciteitscentrales in een ongekend tempo voor.

China beveiligt ook energieroutes buiten zijn grenzen. China National Chemical Engineering tekende bouwcontracten ter waarde van 20 miljard USD voor het Ogidigbon Gas Revolution Industrial Park in Nigeria. Het in Beijing gevestigde Sinopec leverde 3,7 miljard dollar voor de bouw van een olieraffinaderij in Sri Lanka. Chinese financiële instellingen hebben 52 miljard dollar aan leningen verstrekt aan de Afrikaanse energiesector, waarvan sinds het begin van de jaren 2000 ongeveer de helft naar fossiele brandstofprojecten gaat.

Een andere belangrijke indicator is de bouw van de diepzeehaven Kyaukphyu en de speciale economische zone in Myanmar door China. Met een waarde van ongeveer 7,3 miljard dollar voor de haven zelf en 1,3 miljard dollar voor de aangrenzende economische zone, zal dit project een strategische omleidingsroute bieden rond de drukke Straat van Malakka – een knelpunt waar momenteel meer dan 70% van China’s olie- en gasexport doorheen stroomt.

Het signaal is onmiskenbaar: China bereidt zich niet voor op een wereld na fossiele brandstoffen. Het zorgt voor betrouwbare, gediversifieerde toeleveringsketens voor energiebronnen, vooral olie en aardgas.

India heeft ook stilletjes een einde gemaakt aan zijn toenadering tot westerse milieuagenda’s. Het verbruik van petrochemicaliën in India zal naar verwachting met 6 tot 7% per jaar toenemen. Om aan deze vraag te voldoen, breidt India zijn olie- en gasproductie- en raffinagecapaciteit agressief uit. Alleen al in november steeg de Indiase ruwe olieverwerking tot 22,3 miljoen ton, een stijging van 2,3% ten opzichte van het jaar.

Eind vorig jaar veilde de Indiase overheid kolenblokken met geologische reserves van meer dan 3 miljard ton. In de Indiase planningsdocumenten wordt aardgas niet als “overgangsbrandstof” genoemd, maar wordt steenkool aangewezen als de belangrijkste brandstof van het land.

Wereldwijd zijn er 460 kolencentrales in aanbouw. ​​Nog eens 500 centrales zijn goedgekeurd of staan ​​op het punt goedgekeurd te worden, en er worden naar verwachting nog eens 260 nieuwe centrales aangekondigd. Het grootste deel van deze activiteit vindt plaats in China en India.

Deze landen bevinden zich niet in een “transitie” weg van steenkool, maar consolideren juist hun dominantie op dit gebied. Zelfs Indonesië, ooit een voorbeeldland voor westerse “partnerschappen voor een rechtvaardige energietransitie”, heeft de realiteit onder ogen gezien en de vervroegde sluiting van de enorme kolencentrale Cirebon geannuleerd.

Trumps terugtrekking uit de klimaattirannie van de VN en de parallelle acties van Aziatische energiegiganten duiden op een herijking van de mondiale prioriteiten. Landen herbevestigen hun recht om beleid te voeren op basis van hun eigen economische belangen, in plaats van de “internationale” dictaten van een bevoorrechte minderheid te volgen. Overheden en bedrijven investeren miljarden in de winning en het transport van koolwaterstoffen. Havens, pijpleidingen en raffinaderijen worden gebouwd, ontworpen voor tientallen jaren gebruik.

De regering-Trump beëindigde slechts de Amerikaanse deelname aan een systeem dat al irrelevant was voor de daadwerkelijke beslissingen van ’s werelds grootste energieverbruikers.

De propaganda van een “energietransitie” heeft deels standgehouden door deze als onvermijdelijk voor te stellen. Deze misleiding is nu ontmaskerd. Een energietransitie zal waarschijnlijk op een gegeven moment plaatsvinden, maar alleen als nieuwe technologieën betaalbaar en betrouwbaar blijken te zijn.

In de tussentijd kunnen we verdere afbouw, meer stil verzet en verdere herijkingen verwachten. De klimaatretoriek zal steeds minder impact hebben naarmate de investeringen in koolwaterstoffen toenemen.

***

Vijay Jayaraj.

Vijay Jayaraj is wetenschaps- en onderzoeksmedewerker bij de CO2 Coalition in Fairfax, Virginia. Hij behaalde een M.S. in milieuwetenschappen aan de University of East Anglia en een postdoctorale graad in energiemanagement aan Robert Gordon University, beide in het Verenigd Koninkrijk, en een bachelor in engineering aan Anna University, India. Hij was onderzoeksmedewerker bij de Changing Oceans Research Unit van de University of British Columbia, Canada.

***