‘Cargo cult’ wetenschap en het CO2-‘derangement’syndroom

Gelijk hebben is niet genoeg.

Door Jules de Waart.

1. Inleiding

Na twee relatief koele jaren stegen de temperaturen in 2023 dramatisch gedurende meer dan een jaar. Dit werd gevolgd door een bijna even dramatische daling vanaf ongeveer april 2024; een daling die zich voortzette gedurende 2025 en de eerste maanden van 2026. (Zie ook de bovenstaande grafiek met de satellietmetingen, zoals gepubliceerd door Roy Spencer van de Universiteit van Alabama in Huntsville.)

Van januari 2023 tot april 2024 steeg de temperatuur met een volle graad Celsius. Deze stijging was spectaculair en onverklaarbaar. De opwarming gedurende de gehele industriële periode (van 1850 tot heden), de belangrijkste reden voor de zorgen van het IPCC, bedroeg ongeveer een volle graad Celsius. Bekende namen in de klimaatwetenschap, Zeke Hausfather en Gavin Schmidt, schreven een gezamenlijk artikel in de New York Times waarin ze stelden:

“We begrijpen nog niet volledig waarom 2023 zo warm was.” Gavin Schmidt was in 2024 nog stelliger: “Klimaatmodellen kunnen de enorme hittegolf van 2023 niet verklaren – we bevinden ons mogelijk op onbekend terrein.”

Maar de daling die rond april 2024 begon en het hele jaar 2025 aanhield, was eveneens onverklaarbaar. Op onbekend terrein kon het IPCC niet langer onze gids zijn. We weten niet zeker of deze afkoeling zich in 2026 en later voortzet, maar één ding is zeker: CO2 en andere broeikasgassen kunnen niet de belangrijkste oorzaak zijn geweest van deze temperatuurstijgingen. De CO2-concentraties stegen met ongeveer één procent per jaar, veel te weinig om zulke dramatische effecten te hebben gehad! Vrijwel alle pieken en dalen in de grafiek van 1980 tot nu vallen samen met natuurlijke oorzaken.

El Niño’s, ENSO en andere periodieke veranderingen in de wereldwijde oceaanstromingen kunnen ten minste een groot deel van de opwarming verklaren. Voor een verklaring van de “recordhitte” in 2023 en begin 2024 concludeerden Lightfoot & Ratzer dat niet CO2, maar een uitbarsting van de onderzeese vulkaan Hunga Tonga de oorzaak was van de snelle temperatuurstijging (Journal of Basic and Applied Sciences (augustus 2025). Deze enkele uitbarsting verhoogde het watergehalte in de stratosfeer met ongeveer 10%, genoeg om de temperatuur tijdelijk te verhogen. Ze voorspelden ook een aanstaande afkoeling en hadden volkomen gelijk. Het was een cruciaal tegenvoorbeeld voor het standpunt van het IPCC.

Er verschijnt dan ook een snel groeiend aantal (peer-reviewed) publicaties die andere verklarende factoren noemen. Veranderingen in zonnestraling, wolken, kosmische straling, waterdampemissies van onderzeese vulkaanuitbarstingen, atmosferische bruine wolken, veranderingen in de albedo van de aarde, al dan niet door menselijke invloed, en een zekere (maar niet dominante) invloed van broeikasgasconcentraties.

Dit verandert alles! De fixatie van de internationale klimaatgemeenschap (IPCC, UNFCCC, universiteiten, enz.) op De reductie van CO2 mist een solide wetenschappelijke basis. CO2 is niet langer de onbetwiste belangrijkste oorzaak van de opwarming van de aarde. Natuurlijke factoren zijn minstens even belangrijk. Toch merkte Roy Spencer op dat:

“klimaatwetenschap zich onevenredig veel richt op menselijke oorzaken, in plaats van op onderzoek naar natuurlijke opwarming”.

Er wordt vrijwel geen onderzoek gedaan naar de positieve effecten van CO2 op plantengroei en landbouwopbrengsten. In vrijwel alle modellen betekent meer CO2 meer opwarming. Als je CO2 verwijdert, laten de modellen afkoeling zien. Tunnelvisie verhult alle alternatieven.

2. De rol van CO2 in klimaatverandering

Natuurlijk kunnen zulke verregaande en controversiële uitspraken niet alleen gebaseerd zijn op de temperaturen van de afgelopen 4 jaar, hoe dramatisch en onverklaarbaar die ook mogen zijn. En dat is ook niet het geval! De argumenten tegen CO2 zijn sterk. Ze worden ondersteund door tienduizenden sceptische wetenschappers en een breed scala aan argumenten. Een korte samenvatting:

De meeste geologen en fysisch geografen geloven niet in een menselijke maatstaf voor de temperatuur. Ze wijzen op enorm verschillende temperaturen in het verleden, op schalen van 1000, 10.000, 100.000 en 1.000.000 jaar. De correlatie tussen CO2 en temperaturen op geologische schaal is zwak. Als die al kan worden vastgesteld, bijvoorbeeld in het geval van het komen en gaan van ijstijden en interglacialen, of in het recente “satelliettijdperk” (Koutsoyiannis, 2023), dan gaan temperatuurveranderingen vooraf aan en lopen ze door vóór de CO2-concentraties. Stijgende CO2-concentraties kunnen geen oorzaak van opwarming zijn, maar een gevolg ervan. De invloed van ondergrondse vulkaanuitbarstingen en andere geothermische factoren is bovendien nauwelijks onderzocht of meegenomen in klimaatmodellen.

Klimatologen en meteorologen zijn voorzichtig in hun oordelen en benadrukken de complexiteit van het proces op wereldschaal. De beroemde beschrijving van het klimaat in het derde IPCC-rapport luidt:

“Het klimaatsysteem is een gekoppeld, niet-lineair, chaotisch systeem, en daarom is het niet mogelijk om toekomstige klimaattoestanden op lange termijn te voorspellen.” (IPCC TAR, 14.2.2.2).

Dit spreekt de belangrijkste uitspraken van het IPCC zelf tegen.

In 2021 publiceerde Steven Koonin zijn kritische analyse van de IPCC-uitspraken over extreem weer en benadrukte hij in zijn boek “Unsettled” de verre van dominante rol van CO2. Het is een broodnodige reality check van een topwetenschapper en adviseur van de regering-Obama.

In de publicaties van natuurkundigen en astrofysici lijken artikelen met een sceptische inhoud nu te domineren. Happer & Van Wijngaarden (2021) berekenden dat een verdubbeling van CO2 van 400 naar 800 ppm slechts een toename van de CO2-forcering van maximaal 1% zou betekenen.

Kosmoklimatologen en plaattektoniekdeskundigen zijn doorgaans sceptisch. Zharkova (2023) voorspelde een aanstaande afkoeling rond 2025, geassocieerd met het huidige begin van een Grand Solar Minimum.

Naast deze voorstanders van natuurlijke oorzaken is er een groep wetenschappers die geloven in menselijke oorzaken, maar dan andere dan CO2. (Bijv. S. Bauer, 2022 over aerosolen; V. Ramanathan, 2008 over atmosferische bruine wolken; R.A. Pielke (2005) over landgebruik; A. Watts (2009) over stedelijke hitte-eilanden).

Deze wetenschappelijke standpunten werden recentelijk uitgebreid, samengevat en verdedigd in een rapport uit 2025 van het Amerikaanse ministerie van Energie, “A critical Review of Impacts of Greenhouse Gas Emissions on the U.S. Climate“. Lindzen en Happer, twee prominente leden van de CO2-Coalition, noemden het “een uiterst belangrijk rapport”.

Maar… gelijk hebben is niet genoeg.

3. Wetenschap, cargo cult wetenschap en het “dubbele ethische dilemma”

Het is nu terecht om een ​​paar vragen te stellen:

“Maar waarom gelooft een grote meerderheid van klimaatwetenschappers nog steeds in een dominante antropogene opwarming van de aarde en steunen ze het IPCC? En waarom geloven zoveel mensen zo sterk in door de mens veroorzaakte, catastrofale klimaatverandering?”

Het korte antwoord op de eerste vraag is relatief eenvoudig:

“De meeste wetenschappers geloven dat niet!”

Een meerderheid van de klimaatwetenschappers gelooft in een niet-gekwantificeerde (“enige”) menselijke invloed op de opwarming van de aarde, maar ze steunen de bewering van het IPCC dat de mens de dominante oorzaak is niet. Ik kom hier later op terug.

Het tweede deel van de vraag is nog belangrijker en veel moeilijker te beantwoorden. Ik geef een poging in het laatste deel van dit essay.

De meeste mensen halen hun mening van anderen. Door boeken te lezen, tv te kijken en met familie, vrienden en buren te praten. Weinigen gaan zelf op onderzoek uit om de feiten te controleren. Meningen zijn vrij en dat is heel goed. Maar hoewel meningen vrij zijn, is de manier waarop je tot die meningen komt dat niet.

Voor overheden en de markt is het van groot belang te weten wat mensen denken, waar ze op willen stemmen en wat ze willen kopen. Ze schromen er niet voor om mensen te beïnvloeden om “het juiste” te doen. De methoden om mensen te beïnvloeden zijn tegenwoordig gevarieerd en geavanceerd. Een deel ervan is geheim, zoals reclamestrategieën en onderzoek naar massale hersenspoeling en sociale manipulatie. Een ander deel is “open”.

Een klein deel van de meningen kan het label “wetenschappelijk feit” krijgen. Met dat label krijgen meningen een aura van waarheid en een veel hogere overtuigingskracht dan andere meningen. Ze kunnen gemakkelijk worden gebruikt om mensen te beïnvloeden. Wat is het verschil tussen een mening en een wetenschappelijk feit? Wat definieert wetenschap?

Klimaatwetenschap heeft de uitstraling van “wetenschap”. De modellen, wiskundige formules, diagrammen en figuren zijn indrukwekkend. Dat geldt ook voor de hoeveelheid peer-reviewed literatuur die het ondersteunt. Maar voldoet het aan de eisen die filosofen van de wetenschap zoals Popper, Kuhn, Lakatos en Feynman hebben gesteld?

Popper betoogde dat wat wetenschap onderscheidt van niet-wetenschap (pseudowetenschap) falsificeerbaarheid is: een theorie is alleen wetenschappelijk als ze in principe weerlegd kan worden. T.E. Hugley voegt daar vaak aan toe:

“De grote tragedie van de wetenschap – de ondergang van een prachtige theorie door een lelijk feit”.

Kuhn is minder rigide. Volgens hem falsificeren wetenschappers in perioden van “normale wetenschap” niet gemakkelijk de paradigma’s die het hele vakgebied voeden. Anomalieën werpen het paradigma niet direct omver, maar maken deel uit van het onderzoek daarbinnen. Alleen in perioden van paradigmaverschuivingen vindt een wetenschappelijke revolutie plaats. Ook Lakatos is van mening dat de wetenschap niet ten onder gaat door één negatief experiment. Het gaat erom of een heel onderzoeksprogramma progressief of degenererend is.

En dan komt Feynman in beeld. Feynman was, strikt genomen, geen wetenschapsfilosoof, maar een beroemde natuurkundige en Nobelprijswinnaar. Hij maakt geen onderscheid tussen “wetenschap versus pseudowetenschap”, maar tussen “wetenschap versus cargo cult wetenschap”.

Feynman is het op de meeste punten eens met Popper:

“Het maakt niet uit hoe mooi je theorie is, … als ze niet overeenkomt met de waarnemingen, is ze onjuist.”

Maar Feynman voegt daar een compleet nieuw perspectief aan toe: intellectuele eerlijkheid. In zijn beroemde lezing aan Caltech in 1974, getiteld “Cargo Cult Science“, betoogt hij dat wetenschap niet slechts een methode van experimenten en vergelijkingen is. Het vereist een specifieke morele houding, een “innerlijke drang om de waarheid te vinden”.

Hij vervolgt door te stellen dat je alles moet rapporteren wat je resultaat ongeldig zou kunnen maken en moet vermijden om alleen het bewijs te presenteren dat je conclusies ondersteunt. Houd jezelf niet voor de gek en houd anderen niet voor de gek. Zonder deze innerlijke discipline krijg je wat hij “cargo cult science” noemt; werk dat er oppervlakkig gezien wetenschappelijk uitziet, maar dat niet is omdat het die essentiële innerlijke drang om de waarheid te vinden mist.

Feynmans lezing werd zeer geprezen, maar zijn “cargo cult science” raakte snel in de vergetelheid. Feynman verwees naar de zogenaamde cargo cults in de Zuid-Pacifische regio na de Tweede Wereldoorlog. De eilandbewoners bouwden landingsbanen en houten vliegtuigen in de hoop dat er weer vrachtvliegtuigen zouden komen – ze kopieerden de vorm, maar begrepen het onderliggende mechanisme niet. Het paste niet goed bij de antikoloniale, ‘inclusieve’ houding die de Amerikaanse universiteiten domineerde. Niemand gebruikte de term decennialang, en met de naam raakten ook Feynmans onderliggende principes in de vergetelheid.

Geen van deze vier wetenschapsfilosofen noemde klimaatverandering of klimaatwetenschap. Vanuit een wetenschapsfilosofisch perspectief, en alleen al door de definities te toetsen, voldoet klimaatwetenschap aan de Popperiaanse criteria van falsificeerbaarheid; het is wetenschap, geen pseudowetenschap. De meeste klimaatwetenschappers zouden Kuhn steunen; zij geloven dat we opereren in een wereld van normale wetenschap binnen een stabiel paradigma. Velen denken dat het hele onderzoeksprogramma van de klimaatwetenschappen nog steeds progressief is en noch stagneert noch achteruitgaat.

Maar schijn is geen feit. Op veel cruciale punten schiet de klimaatwetenschap tekort.

Wijlen Stephen Schneider, een zeer gerespecteerd klimaatonderzoeker en vanaf 1988 tot aan zijn vroegtijdige dood een prominente stem binnen het IPCC, bedacht in 1989 de term “dubbel ethisch dilemma”. Dit is precies het tegenovergestelde van de boodschap die Feynman wilde uitdragen over wetenschappelijke eerlijkheid. Schneider werd hoofdauteur van IPCC-rapporten 1 (1990), 2 (1996), 3 (2003) en 4 (2007). Zijn beschrijving van hoe klimaatonderzoek in de praktijk wordt uitgevoerd, was een openlijke verdediging van pure cargo cult-wetenschap.

“Enerzijds zijn we als wetenschappers ethisch gebonden aan de wetenschappelijke methode, wat in feite betekent dat we de waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid beloven. Dit houdt in dat we alle twijfels, voorbehouden, mitsen en maren moeten erkennen. Anderzijds zijn we niet alleen wetenschappers, maar ook mensen. En net als de meeste mensen willen we de wereld graag beter zien. In deze context vertaalt dit zich in onze inspanningen om het risico op potentieel rampzalige klimaatverandering te verminderen. Om dat te bereiken, moeten we brede steun verwerven om de publieke opinie te beïnvloeden. Dat houdt natuurlijk in dat we veel media-aandacht krijgen. Dus moeten we angstaanjagende scenario’s schetsen, vereenvoudigde, dramatische uitspraken doen en zo min mogelijk twijfels uiten. Deze ‘dubbele ethische dilemma’ waarin we ons vaak bevinden, kan niet met een formule worden opgelost. Ieder van ons moet zelf bepalen wat de juiste balans is tussen effectief zijn en eerlijk zijn. Ik hoop dat dat betekent dat we beide zijn.”

Koonin is van mening dat de onderliggende premisse van het dubbele ethische dilemma gevaarlijk onjuist is. Ik ben het daar volkomen mee eens. Schneider sluit zich volledig aan bij de punten die Feynman in zijn toespraak op Caltech naar voren bracht. Maar alle standpunten die Feynman als moreel verkeerd bekritiseerde, verdedigt hij. Hij weet precies wat hij doet. Hij ziet geen kwaad in een beetje desinformatie om zijn ideeën geaccepteerd te krijgen. Een “innerlijke drang om de waarheid te vinden” is niet langer nodig, maar “brede steun om de publieke verbeelding te prikkelen”. In navolging van Schneider kiest het IPCC voor het “dubbele ethische dilemma” en cargo cult wetenschap; ze sluiten de ogen voor desinformatie.

4. De herdefinitie van de wetenschappelijke methode door het IPCC

Wetenschappelijke kennis moet worden verkregen via de wetenschappelijke methode. Overeenstemming met observatie is de maatstaf voor wetenschappelijke waarheid. Dit is al meer dan vierhonderd jaar de wetenschappelijke methode, ons nagelaten door de Verlichting en haar voorgangers. Deze wetenschappelijke methode verschilt volledig van de analysemethoden die door hedendaagse mainstream klimaatwetenschappers en het IPCC worden gebruikt.

Wat is het verschil tussen ‘klimaatwetenschap’ en ‘cargo cult wetenschap’?

Hoewel de gangbare klimaatwetenschap het weerleggen van haar eigen theorieën door tegenstrijdige feiten toestaat en accepteert, is weerlegging zeker niet de methode van het IPCC om de waarheid te vinden. Het IPCC geeft de voorkeur aan ‘consensus’ en beroept zich op een consensus van 97 tot 99% van de meningen van wetenschappers als wetenschappelijke basis voor haar beweringen en scenario’s.

Maar consensus is grotendeels irrelevant; historisch gezien is de consensus onder wetenschappers vaak onjuist gebleken. Geen enkele wetenschapsfilosoof heeft consensus als scheidslijn voor wetenschap gebruikt.

Consensus is een bonus voor goede wetenschap, maar geen manier om tot de waarheid te komen. Bovendien kloppen de cijfers helemaal niet. De consensus tussen de meningen van wetenschappers en het IPCC is niet 97-99%, zoals zij beweren, maar minder dan 1%! (Voor wie het niet gelooft, raad ik aan mijn artikel in WUWT van 9 november 2025 te lezen: “Consensus, waarschijnlijkheid en vertrouwen” of mijn boek “Crisis of bedrog?”)

Het aantal wetenschappelijke artikelen in de peer-reviewed literatuur met de sleutelterm “klimaatverandering” of “wereldwijde klimaatverandering” gepubliceerd tussen 2015 en 2025 bedroeg ongeveer 500.000! (Bron: Scopus en Web of Science). Dat aantal is schokkend. Niemand en geen enkele instelling kan 500.000 publicaties lezen. Niemand kan controleren of de informatie correct is. Heel vaak is dat niet het geval!

R. Lindzen (2018) merkte op:

“Verdraaiing van de feiten, overdrijven, selectief citeren of ronduit liegen omvat vrijwel al het zogenaamde bewijs voor de noodzaak om het gebruik van fossiele brandstoffen tegen 2050 tot netto nul te reduceren.”

Het IPCC hoeft de literatuur die het aanhaalt niet te controleren; het IPCC is niet verplicht om willekeurig te selecteren uit de enorme hoeveelheid literatuur. Het IPCC kan kiezen wat het wil, de geldende regels en het “dubbele ethische dilemma” staan ​​dit allemaal toe, met uitzondering van ronduit liegen. Er is geen enkel bewijs dat het IPCC altijd de wetenschappelijk beste artikelen of zelfs de meest gangbare opvatting in de wetenschappelijke literatuur kiest.

Feynman (1998) zei het heel duidelijk:

“Geen enkele regering heeft het recht om te beslissen over de waarheid van wetenschappelijke principes.”

Maar dat was 25 jaar geleden en het ging niet over klimaatverandering. Nu is de situatie heel anders. Weinigen weten dat de regels van het IPCC duidelijk stellen dat het niet door wetenschappers wordt bestuurd, maar door de 195 regeringen die lid zijn van het IPCC. Regeringsfunctionarissen moeten de wetenschappelijke bevindingen op twee niveaus goedkeuren. Ten eerste vereisen de regels van het IPCC uitdrukkelijk dat de zeer invloedrijke samenvattingen voor beleidsmakers (Summary for Policymakers, SPM’s) van het IPCC “regel voor regel” door alle regeringen worden goedgekeurd. De SPM’s zijn dus slechts de meningen van 195 regeringen, geen wetenschappelijke kennis die is vastgesteld met behulp van de wetenschappelijke methode. Ten tweede vereisen de regels van het IPCC specifiek dat de wetenschappelijke bevindingen in hun volledige rapporten worden herschreven om “consistentie te waarborgen” met de door de regeringen vastgestelde SPM’s.

Het IPCC gebruikt klimaatmodellen en scenario’s die nogal controversieel zijn. Zo voorspelden nagenoeg bijna alle modellen hogere temperaturen dan in werkelijkheid het geval was. Omdat het IPCC veel scenario’s met verschillende parameters publiceert, is dit niet per se een probleem. Er zijn verschillende scenario’s om uit te kiezen.

Minstens vijf kernscenario’s zijn gebaseerd op variërende niveaus van broeikasgasemissies en sociaaleconomische ontwikkeling. Maar alle modellen zijn geprogrammeerd om hogere temperaturen te voorspellen wanneer de CO2-uitstoot stijgt. Recentelijk is er in de wetenschap grote bezorgdheid ontstaan ​​over deze aanname, een bezorgdheid die zich echter niet vertaalt in klimaatbeleid.

En tot slot heb ik nog nooit een overtuigende weerlegging gelezen van de theorie dat de atmosfeer verzadigd raakt met CO2 boven een bepaalde concentratie; lager of veel lager dan de huidige concentraties.

5. Gelijk hebben is niet genoeg

Dat is een terechte vraag. Hoe kan het dat zoveel controversiële en soms duidelijk overdreven conclusies zo fel verdedigd worden door zovelen? Het is erg moeilijk om daar een antwoord op te geven, en het is niet mijn vakgebied. Maar ik zal het proberen.

“Waarom verdedigen zoveel respectabele wetenschappers het standpunt van het IPCC?”

Het is gemakkelijk te begrijpen waarom de cargo cult-wetenschap van het IPCC zo aantrekkelijk is voor klimaatwetenschappers. Het biedt de beste mogelijkheid om onderzoek te doen, iets wat de meeste wetenschappers graag doen. Je krijgt gemakkelijk financiering en je hebt het nooit mis! Als je het mis hebt, staat de dubbele ethische dilemma je toe om angstaanjagende scenario’s te schetsen, zelfs als de feiten dat niet toelaten. Je kunt vereenvoudigde, dramatische uitspraken doen en weinig melding maken van eventuele twijfels.

Feynman heeft meermaals gezegd dat je alles moet rapporteren wat je resultaat ongeldig zou kunnen maken en dat je moet vermijden om alleen het bewijs te presenteren dat je conclusies ondersteunt. Maar in de cargo cult-wetenschap hoef je dat niet te doen en mag je precies het tegenovergestelde doen.

De meeste wetenschappers zijn geen leugenaars. Het zijn mensen die hebben geleerd welke vragen veilig zijn en welke niet. Het kost huwelijken en hypotheken. Als hun baan onzeker is, zijn ze zeer kwetsbaar voor institutionele druk.

Toch probeert een verrassend groot aantal wetenschappers eerlijk te zijn, zelfs onder druk. Het is een ernstige misvatting dat de meeste wetenschappers het eens zijn met alle of zelfs de meeste uitspraken van het IPCC. IPCC-publicaties geven het “vertrouwen” weer dat de auteurs van de wetenschappelijke rapporten in hun eigen teksten hebben. Dat is heel eerlijk, maar ook opmerkelijk laag.

Niet meer dan 6% van de schrijvers van de wetenschappelijke hoofdstukken geeft hun eigen mening een “zeer hoog vertrouwen”! Het AR5 (2013) geeft een “zeer laag vertrouwen” van 20%! In AR6 (2021) is het 6%, zonder uitleg. En zeer weinig, zeker veel minder dan 97% van de wetenschappelijke publicaties ondersteunen de bewering dat klimaatverandering voornamelijk door de mens wordt veroorzaakt.

Of het nu opzettelijke desinformatie is of niet, het is niet waar. Het punt is dat de alarmistische besluitvormers geen onderscheid maken, naar mijn mening opzettelijk, tussen “een menselijke oorzaak” en “een dominante menselijke oorzaak”. oorzaak”. Bijna alle wetenschappers, zowel mainstream als sceptisch, geloven in een menselijke oorzaak, een ondubbelzinnige menselijke oorzaak, in “enige opwarming”. Maar in AR6 was het IPCC zeer duidelijk over een dominante menselijke oorzaak, en dat is iets heel anders.

Er zijn twee zeer goed onderzochte, anonieme en willekeurige tellingen van peer-reviewed publicaties uitgevoerd (J. Cook, 2015 en M. Lynas, 2021). In beide onderzoeken was de steun voor het IPCC-standpunt (er is een dominante menselijke oorzaak) minder dan 1%! (zie WUWT, 9 november 2025). Nog verrassender is het feit dat beide studies worden beschouwd als een ondersteuning voor de IPCC-consensus. Heeft iemand eigenlijk meer gelezen dan de titel en de samenvattingen van deze publicaties?

De financiering voor wetenschappelijk onderzoek is zeer genereus, enkele miljarden per jaar. Het grootste deel daarvan gaat naar onderzoek naar menselijke oorzaken, veel minder naar onderzoek naar natuurlijke oorzaken. Universiteiten en andere instellingen zetten hun wetenschappers onder grote druk om onderzoek te doen naar antropogene oorzaken, niet naar natuurlijke oorzaken. Deze is zeer effectief, omdat de meeste (jongere) wetenschappers geen baanzekerheid hebben.

Voor een gelijker speelveld en relevantere wetenschap is het essentieel dat het aantal vaste aanstellingen aan universiteiten aanzienlijk wordt verhoogd. Curricula moeten ruimte bieden aan sceptische wetenschap en postdocs moeten hun eigen onderzoeksonderwerpen kunnen kiezen.

Dat brengt ons bij de laatste vraag: “Waarom geloven zoveel mensen, hoogopgeleid of niet, geïnteresseerd in natuur en milieu of niet, zo sterk in een catastrofale menselijke invloed op het klimaat? Waarom denken ze dat CO2 een duidelijk en direct gevaar vormt voor alle mensen, voor de natuur en voor de samenleving? Waarom zijn ze bereid tientallen biljoenen uit te geven aan de reductie van CO2, terwijl dat overduidelijk onzin is?”

Antwoorden moeten op verschillende niveaus worden gegeven: voor de groep en het individu, voor wetenschappers en niet-wetenschappers.

Zijn klimaatmaatwetenschappers een groep? Zijn sceptici een groep?

Ja, beide zijn dat, zij het op enigszins verschillende manieren.

Mainstream wetenschappers vormen een hechte professionele groep; ze werken in dezelfde wetenschappelijke instellingen, publiceren in dezelfde peer-reviewed tijdschriften, nemen deel aan en volgen het IPCC en de UNFCCC en verdedigen hun wetenschappelijke standpunten krachtig. Wanneer ze zich aangevallen voelen door buitenstaanders, “ontkenners”, sluiten ze de gelederen  en vormen ze ook een ideologische groep. Ideologisch gezien zijn ze grotendeels hetzelfde als niet-wetenschappers en voelen en reageren ze op dezelfde manier.

Sceptici vormen een lossere verzameling van tegendraadse wetenschappers en beleidsvoorstanders. Ze vormen geen uniforme wetenschappelijke groep en zijn het vaak met elkaar oneens. Maar ze voelen een ideologische verbondenheid met elkaar en met niet-wetenschappers die hun standpunt steunen.

Beide groepen zijn meer dan alleen een verzameling individuen; ze kunnen fungeren als psychologische eenheden waarin mensen hun gedrag, overtuigingen en identiteit aanpassen. De sociale psychologie onderzoekt hoe de dynamiek binnen een groep het kritisch denken van een individu kan overschaduwen. Het onderzoekt groepsdenken, tunnelvisie en massapsychologie.

Het vakgebied is niet nieuw, maar de onderzoeksobjecten waren niet altijd hetzelfde. De beroemde psychiater S. Freud richtte zich in 1921 in zijn boek Massenpsychologie und Ich-analyse op het gedrag van het individu in een menigte en op de fascinatie van een gehypnotiseerde patiënt voor zijn hypnotiseur.

In een iets andere context kan hypnose worden gebruikt in marketing en politiek. Zowel politici als wetenschappers en talkshows maken gebruik van angst en hoop, vaak door de boodschap constant te herhalen, vaak tijdens een lichte trance.

Tijdens de jaarlijkse COP-bijeenkomsten van de UNFCCC met meer dan 50.000 tot 100.000 deelnemers en zonder kritische stemmen, worden alarmerende standpunten over klimaatverandering steeds opnieuw herhaald; voorbeelden van mogelijke beïnvloeding door massasuggesties. Tegengestelde meningen lijken onder de meer dan 50.000 deelnemers niet te bestaan.

 

6. Lessen van de gorilla. Het CO2-derangementsyndroom

Deze verschijnselen zijn ook terug te vinden in individueel gedrag.

Bijzonder interessant is het artikel “Gorilla’s in ons midden” van D. Simons en F. Chabris (1999). De meeste lezers met interesse in bewustzijn, het onderbewustzijn of besluitvorming hebben het gezien en gelezen en waren geschokt. Het artikel wordt vergezeld door een video. We zien zes mensen, drie in witte en drie in zwarte shirts, een soort basketbal spelen. De leider van het experiment vraagt ​​de kijkers om goed naar de witte shirts te kijken. Na een paar minuten vraagt ​​hij de kijkers of ze iets interessants hebben gezien. De overgrote meerderheid, meer dan 80%, zag niets vreemds.

Dan wordt de video opnieuw getoond, maar nu vraagt ​​de experimentator hen om naar de uiterste rechterkant van het veld te kijken. En dan zien ze het, tenminste een deel van de kijkers ziet het. Een enorme gorilla komt het veld op en loopt eroverheen! Veel kijkers weigeren het te geloven en zeggen dat het een andere video is. Maar dat is niet zo! Op het eerste gezicht zagen ze de gorilla gewoon niet! Het werd ‘aandachtsblindheid’ genoemd en werd keer op keer herhaald in vele laboratoria.

Veel theorieën hebben geprobeerd het te verklaren. Maar feit blijft dat het schokkend gemakkelijk is om mensen te misleiden, om ze de meest voor de hand liggende dingen te laten missen. Wanneer de aandacht wordt afgeleid, zelfs door zoiets onbeduidends als zeggen ‘kijk naar de witte spelers’, missen mensen een gorilla die over het scherm loopt. Afgeleide aandacht? Zeker, maar waarschijnlijk veel meer dan dat. Een gorilla die door een basketbalspel loopt, is zo vreemd aan alles wat we kennen en verwachten, dat onze hersenen weigeren het te zien.

De ‘gorilla in ons midden’ is een experiment met individuen, maar kan ook een onderliggende verklarende factor zijn voor veel resultaten die door de massapsychologie zijn gevonden. Het laat zien hoe gemakkelijk het is om mensen te beïnvloeden. Angst en onzekerheid leiden tot conformisme, sociale druk van de media versterkt groepsdenken en tunnelvisie, polarisatie draagt ​​bij aan conformisme en vooringenomenheid.

Wanneer dit kritisch denken overschaduwt, is het gevaarlijk. Wanneer een meerderheid van de bevolking doof en blind is voor kritiek, is dat zeer gevaarlijk. Wanneer dit soort kritiekloos denken wordt gesteund door de wetenschappelijke en (een deel van) de politieke wereld – wanneer loyale aanhangers worden geprezen en niet worden tegengesproken, wanneer critici als ontrouw worden bestempeld, is dat zeer, zeer gevaarlijk.

Voor mij is de gorilla die langs loopt, voor iedereen zichtbaar maar slechts opgemerkt door enkelen, niet alleen een interessant experiment. Het laat zien dat mensen overduidelijke feiten die niet stroken met hun langgekoesterde opvattingen, niet zien.

Als voorbeeld noem ik de Nederlandse minister van Klimaat, nu onze premier, tijdens een debat in het Nederlandse parlement. Gevraagd naar de impact van een extra Nederlands klimaatpakket van ongeveer 28 miljard euro op de wereldwijde temperatuur, antwoordde hij dat dit zou overeenkomen met ongeveer 0,000036 graden Celsius.

In datzelfde jaar, 2023, verlaagde de Nederlandse regering de verwachte groei van de zorgkosten en de uitgaven voor ouderenzorg. Dus in financieel moeilijke tijden werd 28 miljard euro uitgegeven aan 0,000036 graden minder opwarming van de aarde! Het klinkt volkomen belachelijk, maar hij kwam er zonder probleem en met een glimlach mee weg.

 

En zelfs vandaag de dag wordt deze beslissing nog steeds verdedigd; niet alleen binnen zijn eigen partij, maar ook door het parlement, de rechtbanken en een meerderheid van de bevolking.

Het is over CO2 dat mensen het meest extreem zijn. Voor hen is CO2 een gif, een bedreiging voor de aarde en een gevaar voor de mensheid. Ze zijn bereid er tientallen biljoenen aan uit te geven. Ze zijn bereid het milieu te vernietigen, bereid de fundamentele wetenschappelijke principes te vergeten. Als mensen te horen krijgen dat CO2 geen bedreiging vormt, zien ze het niet, horen ze het niet en geloven ze het niet. Het is de gorilla in ons midden en ik denk dat het gevaarlijk is.

Kunnen we het massapsychose noemen, een klimaatsyndroom, een CO2-syndroom, een CO2-‘ derangementsyndroom? Sterke woorden, maar de realiteit is nog veel sterker.

Klimaatwetenschap, in haar alarmistische vorm, vertoont verschillende symptomen die worden beschreven als tekenen van mogelijke massapsychose. De psychologie spreekt niet expliciet over een officiële diagnose als “massa-ontwrichting”. Ik denk dat dit klopt, maar tegelijkertijd vind ik de term “CO2-ontwrichtingssyndroom” acceptabel, omdat deze beperkter van scope is en duidelijker te herkennen.

Sceptici die deze ideeën willen bestrijden, hebben een zeer zware strijd voor de boeg. En gelijk hebben is niet genoeg. Een bom gooien, zoals het Amerikaanse ministerie van Energie (DOE) deed, is nuttig, maar het is niet genoeg om harten en geesten te winnen.

Herhaling en uitbreiding van het gorilla-experiment laat zien dat het aantal mensen dat de gorilla bij de eerste aanblik “ziet” toeneemt wanneer het niet langer volledig onverwacht is. Het is ook hoger wanneer de gorilla wordt vervangen door een vrouw. Het is hoger in een stressvrije omgeving.

Ik denk dat sceptici dit in gedachten moeten houden. Ga niet volledig in de tegenaanval tegen alarmistische ideeën, zelfs als je ze onzinnig vindt. Als afwijkende ideeën te vreemd zijn, luistert niemand. Het is beter om gelegenheden te vinden om van gedachten te wisselen in een ontspannen omgeving en de boodschap te verzachten. Probeer de communicatielijnen open te houden. Verrassend veel alarmisten willen serieus genomen worden door sceptici.

Tot slot een voorbeeld. De vijf meest voorkomende IPCC-scenario’s hebben één belangrijk ding gemeen: ze zijn gebaseerd op algoritmes die een causaal verband aannemen tussen CO2 en opwarming. Meer CO2-uitstoot? Dan wordt het warmer! Minder CO2? Dan wordt het koeler.

Ik beschouw deze scenario’s als desinformatie, stuk voor stuk. Hoe ga je hiermee om met alarmisten? Niet door het onwetenschappelijke desinformatie te noemen. Dan zien ze de gorilla niet! Het is beter om ze te vertellen dat het verstandig is om nog een scenario toe te voegen aan de vele scenario’s die al bestaan. Een scenario waarin CO2 niet de belangrijkste factor is, maar slechts één van de vele. Een scenario dat zowel natuurlijke als menselijke oorzaken accepteert. Een scenario à la Murder in the Orient Express. Een scenario waarin investeringen in windturbines, zonneparken en andere vormen van ‘hernieuwbare’ energietransitie kunnen worden teruggeschroefd. Waar fossiele brandstoffen nog tientallen jaren als betrouwbare tijdelijke energiebron kunnen functioneren; en kan later worden vervangen door kernenergie.

De ‘tussenstap’ naar een wereld met energie opgewekt door wind- en zonne-energie kan grotendeels worden overgeslagen, waardoor financiële prikkels ontstaan ​​om de transitie naar kernenergie te versnellen en de vernietiging van ons milieu te voorkomen en de natuur te redden.

***

Over de auteur.

Jules de Waart is (1942) een Nederlands geoloog, voormalig PvdA-politicus en publicist. Na zijn studie fysische geografie aan de Universiteit van Amsterdam promoveerde hij in 1971 op geologisch onderzoek in Zuid-Frankrijk. Hij werkte vervolgens als exploratiegeoloog in Afrika en later bij het Ministerie van Volksgezondheid en Milieuhygiëne.

In de politiek was De Waart actief voor de PvdA: hij zat in de Provinciale Staten van Noord-Holland, was van 1981 tot 1986 lid van de Tweede Kamer en daarna gemeenteraadslid in Amsterdam. Zijn portefeuilles liggen vooral op het gebied van defensie, buitenlandse zaken en milieu.
Na zijn politieke loopbaan richtte hij zich op schrijven en debat over klimaat, wetenschap en beleid. Hij staat bekend om zijn kritische benadering van dominante aannames in het klimaatdiscours en diverse boeken en artikelen over duurzaamheid, wetenschap en politiek.

***