Van een onzer correspondenten.
Uranium uit kerncentrales en mijnen vervuilt waterwegen en komt in de oceaan terecht. Een studie toont hoe deze splijtstof uit water kan worden herwonnen, schrijft eos.wetenschap.eu.
Kernenergie zit in de lift, want de vraag naar koolstofarme energie stijgt. Daarom blijft kernenergie in vele landen een realistisch alternatief voor traditionele energiebronnen. Toch brengt splijtstof uranium milieuproblemen met zich mee. Koelwater uit kerncentrales bevat radioactiviteit, al liggen de concentraties meestal ver onder toegestane drempels – kernongevallen niet meegerekend. Mijnsites waar uranium wordt gedolven lozen gevaarlijk afvalwater in opvangbekkens. Een deel daarvan belandt onvermijdelijk in rivieren en oceanen. Er is nood om vervuilde wateren te saneren, én tegelijkertijd het uranium te herwinnen. Een reviewstudie in Science of Carbon Materials biedt een overzicht van de methoden om uranium uit water te isoleren. De elektrochemische technologieën zijn de beste.
Het doel is om de cirkel te sluiten tussen schone energie en milieubescherming.
In water komt uranium voor als oplosbaar deeltje, uranyl, dat mobiel is en dus extra gevaarlijk. Uranyl efficiënt isoleren en herbruikbaar maken was tot nu toe een grote uitdaging, want afvalwater bevat een veelheid aan chemische substanties. Elektrochemische technieken werken met elektroden, een soort reageeroppervlakken die bepaalde stoffen specifiek aantrekken en doen reageren. Via een elektrisch veld kan de uranyl naar de elektroden toegetrokken worden. Uranyl wordt daarna op de elektroden omgezet in een vaste stof die wordt opgevangen. Licht kan de reactietijd verhogen.
De onderzoekers melden ook hoe de elektroden steeds fijner afgesteld worden en hoe steeds betere materialen de doeltreffendheid verhogen. Ze kunnen bestaan uit metalen of organische oppervlakken met poriën die op nanoschaal worden geproduceerd. Dat vergroot zowel het actieve oppervlak als de selectiviteit waarmee uranyl wordt aangetrokken. De focus ligt op het verfijnen van de technieken, maar ook op schaal en kwaliteit: ze moeten lang meegaan in een echte, heterogene omgeving. Het doel is om de cirkel te sluiten tussen schone energie en milieubescherming.
***
Bron hier.
***
Met voldoende uitbreidingen met hernieuwbare intermitterende elektriciteit op zee en op land lukt het wel uranium uit zee- en afvalwater te herwinnen. (Sarc)
Kabinet duidelijk over openen gasvelden Groningen: ‘Gaan we niet doen’
Oliekoekedom! : https://www.ad.nl/politiek/kabinet-duidelijk-over-openen-gasvelden-groningen-gaan-we-niet-doen~a7724d89/
‘Ben benieuwd hoe lang dit stand houdt…
Lubach over afsluiten met beton volstorten van gasvelden in Groningen …. :
https://www.rtl.nl/tv/fragmenten/video/b0e284a1-ffdd-4196-9beb-4906ffc01483/lubach-over-het-dichtstorten-van-de
Voor 20 jaar gegarandeerd gas zit er nog in de grond.
Alle dichtmaken met beton, geen nood reserve, ik hoop dat ze zelf een keer op de koffie komen, geen gascentrales zullen nog werken.
Wat een uilskuikens, de waakvlam gaat uit.
Theo,
Pure onzin om die putten te sluiten het is zelfs crimineel om dat te doen onder het mom van aardbevingingen is jereinste lulkoek. Als je met de winning stopt kunnen er nog steeds aardbevingen ontstaan, ze kunnen zelfs nog zwaarder worden.
Gewoon opengooien die putten en als zich een aardbeving voor doet dan de mensen direct compenseren, binnen 4 weken iedere dag die het langer duurt, moet de overheid €10.000/ dag betalen.
Het Gezag heeft gesproken: Obde ea, et in saecula saeculorum clausa manebunt, en wij hebben te gehoorzamen. Rutte zou zeggen bek houden.
En wij blijven ze geld geven om de hele kermis door te laten draaien. Bang zijn we voor die lui, de macht, de slavendrijvers. Burgers van Nederland: ….
” Uranium uit kerncentrales en mijnen vervuilt waterwegen “: waar dan? Uranium komt in rivieren en de zee omdat het als sporen element bij erosie uit rotsen en grond wordt opgelost. Fabrieken, mijnen en centrales lozen geen praktisch geen extra uranium. Overigens is uranium niet zo zeldzaam bij ons als je denkt. Bij 3 ppm (gemiddelde achtergrond gehalte in de aardkorst) zit er in een hectare ionen wisselende kleigrond, 1900 kg/m3 bij losse grond, per meter diepte 57 kg uranium. Daar ga je dan met je stralingsangst. Het uranium zit gewoon onder je voeten. Al de bergen met uranium erts die in het verleden werden weggeërodeerd in geologisch verleden, zit voor een groot deel in zee. Volkomen natuurlijk. Dat is geen mensenwerk geweest. Uranium lost namelijk relatief goed op in water. Soms wordt het tegengehouden door fosfor verbindingen in de grond en ook in turf tot en met kolenlagen kan relatief veel uranium aangerijkt worden. Bij Haamstede zit het in bijna winbare hoeveelheden in fosforiet knollen op een paar honderd meter diepte.