Voorwoord door François Gervais
Nicola Scafetta is astrofysicus, eerder onderzoeker aan Duke University en nu professor aan de Universiteit van Napels [1]. Hij vestigt onze aandacht op zijn boek dat net is uitgegeven en waarvan we bijvoorbeeld de samenvatting en het begin kunnen lezen op AMAZON [2].
Het boek is een synthese van vele van zijn 207 publicaties die door de Caudijnse Forks van het leescomité van internationale tijdschriften zijn gegaan. Hij presenteert het op de website van Judith Curry [3].
Hij keert uiteraard terug naar zijn werk over zonnecycli, waaronder de ~60-jarige cycli die ons bijvoorbeeld opvalt in de Atlantische Multidecadale Oscillatie en die veel is besproken in de wetenschappelijke literatuur.
Een van de originale invalshoeken en interesses van het werk van Nicola Scafetta ligt in de correlatie die hij toont met het zwaartekrachtseffect van de grote planeten van het zonnestelsel, Jupiter en Saturnus – en hun conjuncties die verbonden zijn aan hun rotatieperioden – op deze enorme bal van vervormbaar gas die onze ster van de dag is [4].
Terloops bekritiseert hij de klimaatmodellen die in het zesde IPCC-rapport zijn gebruikt, die deze cyclus negeren en in plaats daarvan de simplistische en monocausale rol van de zondebok van de dienst prefereren, de oorzaak van een opwarming die tegen het einde van de eeuw min of meer lineair zou moeten zijn en door de modellen grotendeels wordt overschat.
Deze overdrijvingen zetten Europese “Net Zero“-beleid tegen 2050 ter discussie. In plaats daarvan wijst hij erop dat het klimaatsysteem complex, fascinerend en zeker nog niet volledig begrepen is. We kunnen het hem niet kwalijk nemen…
Last but not least is Nicola Scafetta ondertekenaar van een publicatie die mede is ondertekend door vele klimaatrealistische wetenschappers die op alle continenten werken [5].
***
Nicolo Scafetta.
Door Nicola Scafetta
Mijn nieuwe boek is nu gepubliceerd: The Frontiers of Climatology: Solar Variability, Natural Cycles, and Model Uncertainty.
Al meer dan twintig jaar richt mijn onderzoek zich op de interactie tussen klimaatdynamica, zonnevariabiliteit en complexe systemen. In deze periode heb ik een toenemende polarisatie van het klimaatdebat gezien, vaak beperkt tot een reducerend narratief dat weinig ruimte laat voor onzekerheid of alternatieve interpretaties.
Mijn nieuwe boek, The Frontiers of Climatology, is geschreven om deze leegte op te vullen. Het is noch een tegendogma, noch een politieke positie. Het is een wetenschappelijke reis die onze kennis, onze hypothesen en de onbeantwoorde vragen over het klimaatsysteem onderzoekt.
In dit artikel deel ik enkele van de overwegingen die het schrijven van het boek motiveerden en belicht ik enkele van de centrale thema’s.
In de loop der jaren ben ik steeds meer overtuigd geraakt dat het klimaatsysteem niet volledig begrepen kan worden door één enkele verklaring. Het dominante toewijzingskader is het raamwerk dat momenteel wordt bepleit door het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). Hij schrijft bijna alle waargenomen opwarming na 1850 toe aan door de mens veroorzaakte CO2. Deze beoordeling is echter gebaseerd op mondiale klimaatmodellen (GCM’s) die, hoewel geavanceerd, nog steeds moeite hebben om enkele fundamentele aspecten van natuurlijke variabiliteit te begrijpen.
Samenvatting
Begrijpen we echt het klimaat van de aarde? Welke natuurlijke krachten blijven buiten onze controle? Is koolstofneutraliteit de enige haalbare weg voor de toekomst?
Het tijdschrift Frontier of Climate Science onderzoekt klimaatdynamica via natuurkunde, complexe systemen en astronomie, en combineert zo decennia aan peer-reviewed onderzoek.
Dit boek onderzoekt kritisch de wetenschappelijke fundamenten van de moderne klimaattheorie, de evolutie van IPCC-beoordelingen en de beperkingen van wereldwijde klimaatmodellen (GCM’s) met betrekking tot waarnemingen. Het bestudeert natuurlijke variabiliteit op verschillende tijdschalen, waaronder oceaanoscillaties, zonnevariabiliteit en astronomische cycli die zonne- en klimaatvariabiliteit beïnvloeden, waarbij het satellietgegevens, paleoklimatologische reconstructies en empirische modelleringsmethoden integreert.
Uit deze gegevens ontstaat een evenwichtige kijk op klimaatrisico, die een pragmatische aanpassing aan te beperkende beleidsmaatregelen zoals koolstofneutraliteit bevoordeelt. Rijk aan analyses en methodologische benaderingen helpt dit boek lezers klimaatvariabiliteit te begrijpen, risico’s te beoordelen, kritisch denkvermogen te ontwikkelen en de belangrijkste openstaande vragen in de klimaatwetenschap te verkennen.
Goedgekeurd door de International Association for Gondwana Research (IAGR) en door het Centro di Ricerca Previsione, Prevenzione e Controllo dei Rischi Geologici (CERI), Sapienza Universiteit van Rome.
Uittreksel uit het voorwoord van professor M. Santosh
«Dit boek… biedt een uitstekend overzicht van de diepgaande gebieden van klimatologie, complexe systeemfysica en astronomie door drie hoofdaspecten te behandelen: (1) begrijpen we echt het klimaat van de aarde? (2) Welke natuurlijke krachten blijven buiten ons bereik? (3) Is koolstofneutraliteit de enige haalbare weg voor de toekomst?»
«Op basis van een gezaghebbende analyse formuleert de auteur verhelderende perspectieven die de exclusieve toeschrijving van de opwarming van de aarde van de afgelopen eeuw aan menselijke activiteiten ontmantelen, en hecht hij meer belang aan de dynamische interactie tussen aardse en kosmische krachten.»
«Dit boek biedt een uitstekend overzicht van klimaatwetenschap als dynamische wetenschap en roept op tot aanpassingsstrategieën gebaseerd op economische duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid om de uitdagingen van klimaatverandering aan te pakken.»
Fragment uit het voorwoord van de professor Alberto Prestininzi
«In The Frontier of Climate Science biedt Scafetta een theoretische en didactische reis die de lezer door de vele dimensies van het klimaatsysteem leidt. Het boek is opgezet als een kritische dialoog waarin de processen die het klimaat van de aarde bepalen – waarvan vele nog slecht begrepen of onderschat worden – diepgaand worden onderzocht.»
«Het doel is om feit van retoriek te onderscheiden en de wetenschap haar rol als pluralistisch, iteratief en niet-dogmatisch onderzoek te herstellen.»
«Scafetta’s werk sluit volledig aan bij deze lange loopbaan van wetenschappelijk onderzoek, maar met een theoretisch en systemisch perspectief… The Climate Science Frontier is daarom een boek dat uitnodigt tot reflectie, verificatie en debat. »
Fragment uit het voorwoord door professor Judith Curry
«De belangrijkste bijdrage van The Frontier of Climate Science is een nieuw wetenschappelijk paradigma dat een breder interpretatiekader biedt, in staat om inconsistenties in het huidige model van door de mens veroorzaakte klimaatverandering op te lossen.»
«Zonnevariabiliteit en de rol ervan in klimaatverandering behoren tot de diepste en meest onopgeloste vragen in de hedendaagse klimatologie. Scafetta voert een overtuigend argument aan dat het tijd is om de zon weer centraal te stellen in het klimaatdiscours. »
«Een gezonde wetenschappelijke cultuur pleit voor pluralisme, methodologische strengheid en open dialoog. Alleen door deze bril kan klimaatwetenschap geloofwaardig, aanpasbaar en werkelijk informatief blijven… Het raamwerk van Scafetta biedt een waardevolle kans op betrokkenheid.»
1. Waarom ik dit boek schreef
Mijn doel was om deze verschillende elementen samen te brengen in een coherent en interdisciplinair perspectief, dat niet alleen de breedte van het wetenschappelijke debat weerspiegelt, maar ook de vele dimensies van het probleem dat ik persoonlijk heb onderzocht in mijn wetenschappelijke publicaties van de afgelopen twee decennia, van zonnevariabiliteit tot klimaatoscillaties, van databiases tot empirische modellering.
2. Klimaat als een multi-schaal oscillatiesysteem
Een van de meest opvallende kenmerken van de klimaatgeschiedenis van de aarde is haar natuurlijke ritmische structuur. Gedurende het Holoceen zien we:
- multidecadale oscillaties (~60 jaar),
- Honderdjarige fluctuaties,
- millenniumcycli zoals de Eddy-cyclus,
- en de Hallstatt-Bray-cyclus.
Deze patronen worden gevonden in ijskernen, mariene sedimenten, jaarringen en historische documenten. Ze zijn ook gecorreleerd met zonne- en astronomische indicatoren. Deze cycli zijn geen louter vermoedens. Ze behoren tot de meest robuuste kenmerken van paleoklimatisch onderzoek.
Toch reproduceren de huidige wereldwijde klimaatmodellen deze oscillaties niet met de juiste amplitude of ritme.
Dit is geen klein detail. Als modellen er niet in slagen de natuurlijke variabiliteit van het klimaatsysteem vast te leggen, wordt de toeschrijving van de opwarming van de aarde waargenomen tussen 1850 en 1900 tot heden inherent onzeker. Inderdaad, elke natuurlijke bijdrage die niet gemodelleerd is aan deze opwarming (bijvoorbeeld door een toename van zonneactiviteit in dezelfde periode) vermindert noodzakelijkerwijs het aandeel van de opwarming dat zeker aan door de mens veroorzaakte krachten wordt toegeschreven. Bovendien, als de door mensen veroorzaakte bijdrage aan vroegere opwarming lager is dan geschat, moet ook de bijdrage aan toekomstige opwarming – en daarmee het bijbehorende klimaatrisico – evenredig worden verminderd.
3. Geobserveerde gegevens: essentieel maar onvolmaakt
Een andere motivatie om dit boek te schrijven was de groeiende divergentie tussen verschillende geobserveerd datasets.
Oppervlaktetemperatuurmetingen zijn essentieel, maar worden ook beïnvloed door:
- verstedelijking en verandering in landgebruik,
- verplaatsingen van stations,
- Instrumentatiewijzigingen,
- homogenisatie-algoritmen die kunstmatige convergentie kunnen introduceren.
Satellietgegevens daarentegen tonen een 20 tot 30% lagere opwarming sinds 1980, vooral op de landmassa’s van het noordelijk halfrond. Reconstructies die uitsluitend op landelijke stations zijn gebaseerd laten ook een lagere seculiere opwarming zien.
Deze verschillen stellen de realiteit van de opwarming van de aarde niet ter discussie, maar vergroten wel de onzekerheid. Een volwassen wetenschappelijke gemeenschap moet dit openlijk erkennen.
4. De Zon: een complexere actor dan vaak wordt aangenomen
Mijn werk over zonnevariabiliteit begon meer dan twintig jaar geleden, mede dankzij mijn deelname aan NASA’s JPL ACRIM-experiment, ontworpen om de totale zonnestraling vanuit de ruimte te meten. In de loop der tijd is het mij steeds duidelijker geworden dat de invloed van de zon op het klimaat aanzienlijk is, maar dat een zinvolle beoordeling vereist dat langdurige controverses over zonnevariabiliteit op tijdschalen voorbij de 11-jarige zonnecyclus worden aangepakt – controverses die cruciaal blijven voor het begrijpen van de natuurlijke bijdrage aan de huidige klimaatverandering.
Boekrecensies:
- de ACRIM-PMOD-controverse,
- zonnespectrale variabiliteit,
- magnetische modulatie van kosmische straling,
- wolk-gerelateerde mechanismen,
- en de mogelijke rol van planetaire harmonischen.
Het idee is niet dat “de Zon alles verklaart”. Het is eerder het feit dat huidige modellen een te simplistische weergave van zonnevariabiliteit bevatten, wat mogelijk verklaart waarom zij de bijna nul opwarming na 1850 toeschrijven aan zonnevariaties.
Deze hypothese verdient het om opnieuw bekeken te worden
Hedendaagse aannames dat seculiere en multimillennial-zonneactiviteit nauwelijks is veranderd, verklaren niet de sterke correlaties die gedurende het Holoceen zijn waargenomen tussen zonnevariabiliteit en gedocumenteerde klimaatverandering. Als langetermijnvariabiliteit in de zon als verwaarloosbaar wordt beschouwd, worden deze empirische relaties wetenschappelijk onverklaarbaar, wat de noodzaak benadrukt om de onderliggende aannames opnieuw te bekijken.
5. Het probleem van het “hot model” en klimaatgevoeligheid
Een terugkerend thema in recente literatuur is de neiging van veel CMIP6-modellen om te werken bij te hoge temperaturen. Ze hebben vaak:
- overschatting van de opwarming sinds 1980,
- het niet kunnen reproduceren van de breuk van 2000-2014,
- om de oscillatie van bijna zestig jaar te missen,
- en voorspellen een tropisch troposferisch hot spot dat nog steeds niet is aangetoond.
Deze problemen hebben directe invloed op schattingen van evenwichtsklimaatgevoeligheid (ECS).
Mijn empirische analyses suggereren
- DHW≈ 2,2 ± 0,5 °C,
- of ≈ 1,1 ± 0,4 °C als de lange termijn zonnevariabiliteit groter is en er aanvullende mechanismen actief zijn.
Een lagere klimaatgevoeligheid impliceert een meer gematigde toekomstige opwarming en vermindert de noodzaak voor extreme mitigatiescenario’s.
6. Politieke implicaties: een oproep tot realisme, niet tot zelfgenoegzaamheid
Dit boek is geen politiek traktaat. Maar wetenschappelijke bevindingen hebben onvermijdelijk politieke implicaties.
Als natuurlijke variabiliteit een grotere rol speelt dan momenteel wordt aangenomen, als geobserveerde datasets onopgeloste biases hebben, en als de klimaatgevoeligheid lager is, dan wordt de rationale voor de meest ambitieuze strategieën voor koolstofneutraliteit minder duidelijk. Matige mitigatie, gecombineerd met adaptieve veerkracht, kan effectiever en economisch haalbaarder blijken te zijn.
Dit is een van de centrale boodschappen van het boek, waarin ik concludeer dat het empirisch bewijs suggereert dat de invoering van agressieve netto-nul SSP1-mitigatiebeleid uiteindelijk mogelijk niet nodig is om het doel van het Akkoord van Parijs te bereiken om de wereldtemperatuur tegen 2100 onder de 2°C te houden. aangezien ditzelfde doel ook bereikt kan worden via het meer gematigde en betaalbare pad van SSP2, dat aanpassing combineert met matige mitigatiemaatregelen.
Dit is geen oproep tot passiviteit, maar een oproep tot evidence-based realisme.
7. Planetaire harmonischen: een mogelijke oorsprong van waargenomen klimaatcycli
Een ander thema dat in het laatste deel van het boek wordt behandeld, betreft de fysieke oorsprong van de klimatologische harmonischen die worden waargenomen in de moderne en paleoklimatologische archieven. Ik heb door de jaren heen aangetoond dat veel van deze oscillaties — waaronder cycli van ongeveer 20, 60 jaar, 115 jaar, evenals langere millennial- en multimillennialcycli — nauw overeenkomen met de harmonische structuur die wordt geproduceerd door de zwaartekracht- en elektromagnetische interacties tussen planeten, met name Jupiter en Saturnus.
Dit impliceert geen simplistisch deterministisch mechanisme. In plaats daarvan suggereert het dat het zonnestelsel zich gedraagt als een gekoppeld dynamisch systeem waarbij planetaire bewegingen de zonneactiviteit en daarmee het klimaat van de aarde kunnen moduleren. De samenhang tussen planetaire harmonischen, zonnevariabiliteit en klimaatoscillaties tijdens het Holoceen is opvallend, en het is moeilijk deze correlaties als louter toevalligheden te interpreteren.
In het zesde en laatste deel van dit boek bestudeer ik deze modellen en mechanismen in detail, waarbij ik de astronomische fundamenten, empirische gegevens en mogelijke fysieke paden bespreek—van zonnemodulatie tot getijdenkrachten—die planetaire dynamiek kunnen koppelen aan lange termijn klimaatvariabiliteit. Hoewel deze onderzoekslijn open en complex blijft, biedt het een veelbelovend kader om de oorsprong te begrijpen van de quasi-periodieke structuren die worden waargenomen in zonneactiviteit en klimaatverandering, die de huidige wereldwijde klimaatmodellen niet kunnen reproduceren.
8. Wat ik hoop dat dit boek zal brengen
Mijn bedoeling is niet om het debat af te sluiten, maar om het te verbreden. Klimatologie is een dynamisch vakgebied, en de kracht ervan ligt in het vermogen tot zelfcorrectie.
Ik hoop dat dit boek het volgende zal aanmoedigen:
- een meer pluralistische wetenschappelijke dialoog,
- meer waardering voor natuurlijke variabiliteit,
- een hernieuwde interesse in empirisch bewijs,
- en een meer realistische interpretatie van de modelprojecties.
Bovenal hoop ik dat het lezers eraan herinnert dat wetenschap niet voortgaat door consensus, maar door voortdurende vragen.
9. Dankbetuigingen: de waarde van wetenschappelijke dialoog
Ik ben diep dankbaar voor de vooraanstaande geleerden die de voorwoorden van dit boek hebben geschreven: professoren M. Santosh, Alberto Prestininzi en Judith Curry. Hun perspectieven, het resultaat van decennia ervaring in geologie, geofysica en klimatologie, en hun bereidheid om de thema’s van het boek te behandelen, zijn zowel een eer als bewijs van het belang van open wetenschappelijke dialoog.
Ik wil ook de International Association for Gondwana Research (IAGR) en het Centre for Research, Prevention and Control of Geological Hazards (CERI) aan de Sapienza Universiteit van Rome bedanken. Hun steun en wetenschappelijke omgeving zijn van groot belang geweest bij het ontwikkelen van de interdisciplinaire benadering die ten grondslag ligt aan dit werk.
10. Conclusie
Het klimaatsysteem is complex, fascinerend en nog lang niet volledig begrepen. Mijn boek stelt voor deze complexiteit te onderzoeken met intellectuele nauwkeurigheid en wetenschappelijke nieuwsgierigheid. Ik kijk ernaar uit om te zien welke discussie het zal oproepen.
Het boek is te koop op
Een fragment uit het boek, inclusief de inhoudsopgave, voorwoorden en inleiding, kan hier worden gedownload:
Klik hier om toegang te krijgen tot het 9791298617605.pdf-bestand
***
Noten
[1] www.researchgate.net/profile/Nicola-Scafetta
[2] www.amazon.com/Frontier-Climate-Science-variability-uncertainty/dp/B0GNDD4YF2
[3] judithcurry.com/2026/03/10/rethinking-climate-change
[4] Scafetta, N., 2009. Empirische analyse van de bijdrage van de zon aan de wereldwijde gemiddelde verandering van de luchtoppervlaktetemperatuur. J. Atmos. Grond. Terr. Fysio. 71, 1916.
[5] W. Soon, R. Connolly, M. Connolly, S.I. Akasofu, S. Baliunas, J. Berglund, A. Bianchini, W.M. Briggs, C.J. Butler, R.G. Cionco, M. Crok, A.G. Elias, V.M. Fedorov, F. Gervais, H. Harde, G.W. Henry, D.V. Hoyt, O. Humlum, D.R. Legates, A.R. Lupo, S. Maruyama, P. Moore, M. Ogurtsov, C. ÓhAiseadha, M/J. Oliveira, S.S. Park, S. Qiu, G. Quinn, N. Scafetta, J.E. Solheim, J. Steele, L. Szarka, H.L. Tanaka, M.K. Taylor, F. Vahrenholt, V.M.V. Herrera, W. Zhang, 2023. De detectie en toewijzing van opwarming van het landoppervlak op het noordelijk halfrond (1850–2018) in termen van menselijke en natuurlijke factoren: uitdagingen van onvoldoende gegevens, Climate 11, 179doi: 10.3390/cli11090179.
“Hij schrijft bijna alle waargenomen opwarming na 1850 toe aan door de mens veroorzaakte CO2. Deze beoordeling is echter gebaseerd op mondiale klimaatmodellen (GCM’s)”
Wat een onzin. Na deze foute aanname is de trend voor de rest gezet en ben ik gestopt met verder lezen.
“Wat een onzin. Na deze foute aanname is de trend voor de rest gezet en ben ik gestopt met verder lezen.”
Toch jammer dat je niet bekend ben met de “wetenschappelijke methode” de bron te raadplegen als je iets ziet wat je niet begrijpt.
De site van Judith Curry:
“It assigns nearly all post‑1850 warming to anthropogenic forcings. However, this assessment rests on computer global climate models (GCMs) that, while sophisticated, still struggle with fundamental aspects of natural variability.”
Je ziet, al je opwinding is weer voor niets.
“Anthropogenic forcing” is niet gelijk aan “door de mens veroorzaakte CO2”
“wat je niet begrijpt.”
Ik begrijp de aangenomen onzin prima.
“Anthropogenic forcing” is niet gelijk aan “door de mens veroorzaakte CO2”.
Wel als de context is: “post-1850”.
“Anthropogenic forcing” is niet gelijk aan “door de mens veroorzaakte CO2”
FG zeer juist maar ook eerdere opmerking was ongelukkig geformuleerd.
Ik zou het anders willen formuleren: “door de mens veroorzaakte invloed op het klimaat is breder dan alleen CO2, dus gebruik die termen niet alsof ze hetzelfde zijn.” Dit gebeurt te vaak helaas.
Maar (daar is hij weer) nog veel belangrijker: “de door de mens veroorzaakte invloed op het systeem Aarde is breder en van meer bewijsbare impact dan alleen klimaat, dus geeft dat eerste de aandacht die echt nodig is.
Frans Galjee
Helaas verklaar jij je op dat punt nooit nader. Je neemt alleen maar aan wat een bepaalde door jou als betrouwbaar aangemerkte groep milieu alarmisten het bij het rechte eind heeft. Net zoals dat eveneens bij de grote groep alarmistische klimaatwetenschappers het geval is.
Hierboven is niet van mij.
En mijn echte bijdrage is verdwenen.
CO2 is prima, doordat in het verleden de planten massaal doodgingen door gebrek aan CO2 is de aardolie ontstaan, door deze te verbranden en met de hulp van de zon maken we van deze aardolie weer planten en bomen.
nico
Het hele klimaatalarm is gebouwd op de veronderstelling dat de toevoeging van het door de mens toegevoegde CO2 de veranderingen in het klimaat zo snel doet verhogen dat het leven op deze aarde zich daar in de beschikbare tijd niet op aan weet te passen. Uiteindelijk is dat het enige wat er van het hele klimaatalarmisme overblijft. Met meer CO2 weet de aarde en het leven daarop uitstekend om te gaan gezien de uit de proxies bekende gegevens.
En het verschil tussen dag en nacht en winter en zomer dan , veranderingen van meer dan 10 graden in een paar uur.
De natuur is al aangepast.
De natuur past zich steeds aan, Aanpassing is her mechanisme dat echter de evolutie zit. Gesettelde organismen hebben daar de meeste moeite mee en sterven uit.
Goed dat andere aspecten die klimaatfluctuaties kunnen verklaren weer eens een keer aan de orde komen en het dagelijkse alarm enigszins kunnen relativeren.
Klimaat gaat vooral over energie. Fossiele energie geeft problemen volgens de modellen voor het klimaat. Gas en olie zijn echt een probleem aan het worden als we kijken naar de prijs. Gelukkig hebben we wind en de circulaire economie. De gemeente raads verkiezingen geven weer een groene boost. Met groene partijen in Amsterdam als grote winnaar kan de bouw van windmolens voortvarend worden voorgezet. Er staan nog drie datacenters te wachten op de hernieuwbare energie. Nu kan ook een elektrisch warmtenet over de stad worden uitgerold gedeeltelijk worden gevoed door de verbranding van huisvuil. Hiermee blijft Amsterdam klimaat koploper en hotspot van goedkope hernieuwbare energie. Dit is een voorbeeld voor de wereld waardoor uit de hele wereld de mensen naar Amsterdam trekken.
Na de gemeenteraadsverkiezingen van gisteren, is vertaald naar de landelijke politiek, GLPvdA de grootste politieke partij, gevolgd door VVD, CDA en D66. Het volk heeft gesproken, men wil het zo. De partijen die verantwoordelijk zijn voor asielinstroom, stikstofcrisis, woningnood en belastingdruk blijven aan de macht. En dat is ook logisch. Miljoenen mensen zijn namelijk afhankelijk van de staat. Subsidies, toeslagen en uitkeringen zijn afhankelijkheidsinstrumenten van de overheid. Tel daarbij op dat de (semi)overheid de grootste werkgever is in Nederland. Kortom, miljoenen mensen zijn voor hun bestaan afhankelijk van het rijk. Die blijven stemmen op de partijen die beloven om het geld van de rest af te pakken en te herverdelen.
In mijn “Moskou” aan de IJssel hebben de klimaatdrammers gewonnen.
Het was in deze stad zelfs zo dat als je geen klimaatwaanzin wenste, je het beste af was met een stem op Denk.
Dat is verreweg de meest realistische partij van deze stad.
De rest, allemaal kneiterlinkse partijen met programma’s die bol stonden van de nietszeggende kreten als samen, voor de stad, veiligheid op straat, het kan wel, meer groen, etc.
De inwoners van deze stat gaan blindelings de 15 minutenstad in.
‘In mijn “Moskou” aan de IJssel hebben de klimaatdrammers gewonnen’.
Dat moet jij als fan van ‘Moskou’ toch geweldig vinden?
Een studie uit 2025 door Professor Les Hatton: ‘Is a 1.1°C Rise in a Century Unusual? A Study of Interglacials in the Epica-Vostok Dataset.’
“The answer is surprising. By considering interglacial onsets and decays as well as intermediating
Ice Ages, it turns out that a rise of this amount would have been considered unusual more than
200,000 years ago, but this rise is not unusual in the current interglacial which started some 20,000
years ago with around 16% of all centuries since the last Ice Age exhibiting a temperature rise of
at least 1.1°C. None of these could have anthropogenic components as they pre-dated the industrial era. This result suggests that attempts to partition the current rise into anthropogenic and nonanthropogenic components are questionable given that it is not even unusual.”
https://scienceofclimatechange.org/wp-content/uploads/SCC-Vol.6.1-Hatton.pdf
Ik heb er geen verstand van, dus deskundigen: Leef u uit!
Ik had zo gedacht dat Modelleur hier wel iets van zou/kon vinden. Het gaat tenslotte ook om het waarderen van modellen. Maar tot nu toe niets…
Ik vind er inderdaad wat van, maar als ik hier iets meldt reageer je daar verder nooit op, dus de waarde van mijn reactie voor jou is mij onduidelijk.
Jouw reactie heeft de waarde van een leeglopende luchtballon. Niets dus.
Probeer in het vervolg eerst maar eens het fatsoen op te brengen om te reageren op mijn reactie na een vraag van jou aan mij.
Zou het dee dochter van Kati Kierewiet zijn? ik zie gelijkenis
De hypocrisie van Greta Thunberg (video)
https://ejbron.wordpress.com/2026/03/19/de-hypocrisie-van-greta-thunberg-video/
De bewijzen dat klimaatwaanzin een verzonnen crisis is stapelen zich dagelijks op.
De gelovigen willen van niets anders weten, alleen de wakkeren weten zo langzamerhand wel hoe het zit.
De rest maakt zich druk over CO2, temperatuur en wie wat gezegd heeft.
Zondag, ik weet niet waarom dat altijd op zondag is stonden er twee mensen op de stoep voor mijn deur, die vertelde mij dat ook ik onderworpen zou worden aan de ware gerechtigheid. Maar toen ik verteld dat Hij altijd vergevingsgezind was gingen ze weg. Ik kwam ze later nog tegen, ze liepen verdwaasd door de buurt. Dat is ongeveer wat een geloof met mensen doet, bang maken in de hoopmdat je het zult volgen. Dus verzin een ramp en de mensen volgen.
Waar is Anthony B of zoiets? Jezus altijd hetzelfde als WIJ hem nodig hebben is hij weer bezig met het publiceren van een paper peer reviewed waarin bi) academisch bewijst de de aarde pot is. Net nu we hem zo nodig hebben.vwat nu vrienden?
Frank, nogmaals kerel; laat de fles eens een tijdje met rust. Misschien dat dan je bijdragen weer begrijpelijk worden.
Op artikel enkele opmerkingen:
“In de loop der jaren ben ik steeds meer overtuigd geraakt dat het klimaatsysteem niet volledig begrepen kan worden door één enkele verklaring.”
FG lijkt mij een open deur en waarom heeft dat enkele jaren geduurd?
“Toch reproduceren de huidige wereldwijde klimaatmodellen deze oscillaties niet met de juiste amplitude of ritme.”
FG Dat kan ook niet om twee mogelijkheden:
1. Genoemde oscillaties zijn niet meegenomen in de modellen. (mij ook onbekend)
2. Genoemde oscillaties hebben voor tijdsduur van goed meten (vanaf meten via satellieten te lange cyclus.- zie vuistregel
Vuistregel.
Voor een betrouwbare detectie heb je meestal minstens 3–4 volledige cycli nodig. Zelf al met 200 jaar data en een veronderstelde 90-jarige cyclus:
– je zit rond 2 cycli – is twijfelachtig
– statistisch bewijs wordt zwak
– resultaten zijn sterk afhankelijk van methode, detrending en aannames
Verder uiteraard de standaard verklaring dat klimaatmodellen niet kunnen doen waar deze toch voor worden gebruikt.
“Het klimaatsysteem is complex, fascinerend en nog lang niet volledig begrepen. Mijn boek stelt voor deze complexiteit te onderzoeken met intellectuele nauwkeurigheid en wetenschappelijke nieuwsgierigheid.”
FG geheel mee eens met toevoeging los van politieke invloed.
“Het klimaatsysteem is complex, fascinerend en nog lang niet volledig begrepen. Mijn boek stelt voor deze complexiteit te onderzoeken met intellectuele nauwkeurigheid en wetenschappelijke nieuwsgierigheid.”
Ook dat is een open deur.
Die “open” deur zit voor de modellenbakkertjes nog steeds potdicht.
Welnee
Saturnus draait in 90 jaar om de zon, dat zou wel eens invloed kunnen hebben op de elliptische baan en de positie van deze baan met de zon.(mijns inziens, onder voorbehoud)
lees
https://www.koreascience.or.kr/article/JAKO201401657870968.pdf
gaat over 10000 jaar?
bv. 4) tabel 4 (ter versteviging vd genoemde cyclussen in het artikel)
over Gleissberg, kijk
http://iie.fing.edu.uy/simsee/biblioteca/CICLO_SOLAR_PeristykhDamon03-Gleissbergin14C.pdf
https://www.nonlin-processes-geophys.net/17/585/2010/npg-17-585-2010.html
Klimaatwetenschap kan het best worden begrepen als een geïntegreerd vakgebied dat gebruikmaakt van verschillende complementaire benaderingen. Twee belangrijke bronnen van kennis zijn paleoklimatologische gegevens (proxy-data) en moderne instrumentele metingen.
Proxy-data, zoals afkomstig uit boomringen, ijskernen en sedimentlagen, bieden inzicht in klimaatveranderingen over zeer lange tijdschalen. Dit maakt het mogelijk om natuurlijke variabiliteit en langetermijncycli te bestuderen. Tegelijkertijd zijn deze gegevens indirect en kennen ze onzekerheden, bijvoorbeeld in de exacte tijdsbepaling en in de vertaling naar absolute temperatuurwaarden.
Moderne metingen, uitgevoerd met thermometers, boeien en satellieten, leveren daarentegen zeer nauwkeurige en kwantitatieve gegevens over klimaatvariabelen zoals temperatuur, broeikasgassen en stralingsbalans. Het nadeel is dat deze meetreeksen relatief kort zijn in vergelijking met de tijdschalen waarop het klimaatsysteem varieert.
Juist de combinatie van deze benaderingen maakt het mogelijk om zowel natuurlijke als menselijke invloeden op het klimaat te onderzoeken. Proxy-data leveren daarbij de noodzakelijke langetermijncontext, terwijl moderne metingen de precisie en detailinformatie bieden die nodig zijn om recente veranderingen beter te begrijpen.
Klimaatmodellen zouden in dit verband een aanvullende rol kunnen spelen, mits zij de relevante fysische processen van klimaatverandering voldoende betrouwbaar weten te simuleren. In hoeverre en onder welke voorwaarden dit het geval is, blijft onderwerp van doorlopend onderzoek en debat.
Premier Rob Jetten kan zich voorstellen dat veel Nederlanders ‘toch even moeten schelden’ als ze moeten afrekenen bij de pomp. Hij noemt de huidige prijzen ‘extreem hoog’, maar waarschuwt voor te overhaaste maatregelen. Die kunnen volgens hem de energietransitie schaden.
https://www.ad.nl/binnenland/jetten-grijpt-niet-in-bij-hoge-benzineprijs-niet-te-hard-van-stapel-lopen~a78a6218/
Hij heeft gelijk, omdat de energietransitie draait op olie en gas, als de energie te duur wordt gaat ook de prijs van de energietransitie omhoog.
En dat niet alleen, ook alle andere zaken, eten, drinken, buskaartjes, treinreizen, ja zelfs de belastingen gaan omhoog.
“Hij (Jetten) noemt de huidige prijzen ‘extreem hoog’, maar waarschuwt voor te overhaaste maatregelen. Die kunnen volgens hem de energietransitie schaden.”
FG en die energietransitie is als om verkeerde reden en dan ook in foute uitvoering desastreus en schaadt zeker de economie. Een economie die al lang onder toenemende stress in feite al aan de wortels ligt van de oorzaken (oorlog, chaos) van huidige hoge prijzen.
Dan is de cirkel rond en hebben we te maken met een zelfversterkend proces.
En Jetten is een onbenul.
Als je deze Vostok data bekijkt wat gisteren Rien nog gepost heeft is er totaal niets aan de hand, als wat leugens.
Het netto O beleid in Europa dient ergens anders voor.
Daarbij heb ik het idee dat ook de gasten in Brussel niet eens meer de nieuwe bevindingen lezen maar gewoon op de oude voet verder huppelen, co2 is klimaat gif en daarmee uit.
https://ejbron.wordpress.com/2026/03/18/afgelopen-met-de-netto-nul-waanzin-nieuwe-data-van-ijsboorkernen-ontmaskeren-grote-klimaatleugen/
Lijkt mij een leuk boek van Scafetta, zeker omdat Mdinges er zo op p*ist. Dat is voor mij beslist een aanbeveling om het te bestellen. De bibliotheek van deze merkwaardige klimaatdeskundige zal wel bestaan uit een enkele kleitablet met daarin gekrast “CO2 is boos”.
In Havana aan het Spaarne is FvD gegroeid van 1 naar 3 zetels. Gezien het toch wel ondoordachte energietransitie beleid van deze stad toch wel een goede zaak.
oscillaties, fluctuaties, cycli ,allemaal onzin het gaat ons gewoon af als de marsbewoners, mars was vroeger een groene weelkderige planeet waar onze voorouders woonden maar het werd daar 0,000036 graden warnmer per jaar en toen moest en zou het CO2 gehalte in de atmosfeer teruggedrongen moeten worden, de ijskappen werden steeds groter en groter de lucht bestond alleen nog maar uit zuurstof waardoor de laatste planten afstierven, de voormalige mens vluchtte naar de aarde, en koloniseerde deze. Na miljoenen jaren is alles wat er bestond op mars vergaan tot stof en onder invloed van de zon is alle CO2 opgegaan in ozon die door de zonnevlammen de ruimte ingeblazen was.
ja
en in NL is elke partij blij met de uitslag vd verkiezingen.
merkwaardig, toch?
Deze antwoorden van mij en nico slaan natuurlijk helemaal nergens op, als grapje mag dat toch wel een keer?
maar ik heb trouwens hogerop toch wel een zinnig antwoord gegeven op het commentaar van FG.
Henry, de gemeenteraadsverkiezingen hebben voor de zoveelste keer een een enorme versplintering opgeleverd. Allerlei partijtjes met een paar procent van de stemmen waar verder niets mee gebeurt.
Natuurlijk heeft ook het Franse kiesstelsel zijn nadelen, maar op het ogenblijk zijn er ook hier verkiezingen voor de gemeenteraden.
Alleen hier dus in 2 rondes; afgelopen zondag en zondag a.s.
Wie in de eerste ronde geen 10% haalt is af.
In de overgrote meerderheid van de 35.000 gemeentes hier hebben vooral de ‘lokalen’ gewonnen.
zegt AF
Wie in de eerste ronde geen 10% haalt is af.
dat vind ik ook heel goed! Dan heeft elke partij die met goede ideeen komt, toch nog wel eerst een kans.
Maar ik ben van mening dat als we allemaal veilig per internet kunnen bankieren, we ook allemaal per internet moeten kunnen stemmen. Dan kunnen we ook voor (belangrijke) zaken stemmen ipv van voor partijen en personen. Moet je eens kijken hoeveel bomen voor die stemming van gisteren weer gesneuveld zijn. Onzinnig, die enorm grote stem biljetten.
Voor zover ik weet, is het alleen de FvD die het terugbrengen van referenda steunt. Dus:als je het met mij eens bent, moet je FvD stemmen.
Henry Pool
De partij”democratie” is niet meer of minder dan een verdeel en heers machine. Dat zou iedereen toch inmiddels door moeten hebben.
Helaas is daar nog steeds geen sprake van. Alleen de enige echte fanatiekelingen staan volledig achter een partijprogramma. Daarna volgt de kadaverdiscipline van de partij. Anders kun je vertrekken en verrekken.