Van een onzer correspondenten.

Gisteren poogde ik op deze website uit te leggen waarom het concept van EEI niet gesteund wordt door metingen maar het gevolg is van talloze ‘bijstellingen’ van meetgegevens afkomstig van satellieten en Argoboeien. Ik sloot af met de video van de lezing van John Clauser, schrijft Rob de Vos.

Vandaag is de korte (22 min,) lezing beschikbaar van astrofysicus Willie Soon. In rap tempo en met gevoel voor humor zet hij de onbalans tussen binnenkomende netto kortgolvige straling en uitgaande langgolvige straling te kijk als construct in plaats van meetuitkomst. Must see! Kijktip van Rob de Vos, zie hier.

***

Willy Soon over de energiebalans van de aarde

Door CERES.

De 16e Internationale Klimaatconferentie (ICCC16) van het Heartland Institute, die plaatsvond op 8 en 9 april 2026 in Washington D.C., bracht vooraanstaande onafhankelijke wetenschappers, beleidsdeskundigen en denkers samen die zich inzetten voor een op bewijs gebaseerd klimaatrealisme.

Tegen de achtergrond van steeds dogmatischer wordende gangbare opvattingen, belichtte het evenement alternatieve oorzaken van klimaatvariabiliteit en bekritiseerde het de politisering van de wetenschap. Het Center for Environmental Research and Earth Sciences (CERES) speelde een prominente rol, met medeoprichters Dr. Willie Soon en Dr. Ronan Connolly die drie overtuigende presentaties gaven waarin ze de kernveronderstellingen van de door het IPCC geleide consensus ter discussie stelden.

Hun presentaties onderstreepten de missie van CERES: het nastreven van rigoureus, nieuwsgierigheid-gedreven onderzoek, vrij van door subsidies gestuurde paradigma’s of politieke druk. Van het blootleggen van meetonzekerheden in de energiebalans van de aarde tot het ontleden van de selectieve manier waarop het IPCC ‘gevestigde wetenschappelijke feiten’ presenteert: het CERES-team bood frisse, data-rijke perspectieven die het publiek inspireerden en de waarde van een echt wetenschappelijk debat benadrukten.

De spookachtige 0,7 W/m²: Dr. Willie Soon ontmaskert de mythe van het IPCC over de energiebalans van de aarde.

De presentatie van Dr. Willie Soon is hier te bekijken. Scroll naar beneden, eerste presentatie.

In een vlijmscherpe ontkrachting van een kernbewering van het IPCC ontmantelde Dr. Soon de veelbesproken aardenergie-onbalans (EEI) van 0,7 W/m² – het zogenaamde bewijs voor gevaarlijke door de mens veroorzaakte opwarming. Met de onvergetelijke metafoor van het jagen op een zwarte kat in een pikdonkere kamer – om er vervolgens achter te komen dat er nooit een is geweest – onthulde hij dat dit getal geen gemeten fysieke grootheid is, maar een fantoom, bedacht door James Hansen in 1985 als modeluitkomst om een ​​afwachtend klimaatbeleid te dwarsbomen.

Willie Soon.

Ruwe NASA CERES-satellietgegevens tonen in werkelijkheid een onbalans van 6,5 W/m² – acht keer het beweerde signaal – maar deze gegevens werden stilletjes “gekalibreerd” om overeen te komen met klimaatmodellen. Schattingen van de warmte-inhoud van de oceaan op basis van Argo-boeien hebben onzekerheden van ±1 W/m² (gedetailleerd beschreven in het artikel van Cohler et al. 2026), wat het signaal van 0,7 in het niet doet vallen. Metingen van de totale zonnestraling en de planetaire albedo variëren met enkele watts per vierkante meter – wat wederom de bewering van het IPCC over de EEI (Environmental Energy Index) overschaduwt.

De gangbare klimaatwetenschap, zo concludeerde Soon, roept “Ik heb het gevonden!” terwijl ze een spook najagen. De EEI is onmeetbaar met de huidige instrumenten.

***

Bron hier.
***