Snap je geldcreatie (chartalisme), dan begrijp je klimaatzwendel

De popularisator van charta-lisme.

Door Rypke Zeilmaker.

Klimaatmensen praten over smeltende ijsberen, zeespiegels en gletsjers tot de hel bevriest. Ondertussen begrijpen de meeste mensen – inclusief ondergetekende – vrijwel niets van geldcreatie in de moderne wereld.

Daardoor kon ondergetekende jarenlang de nagenoeg exacte gelijkenis tussen het financieel systeem ontgaan en de uitkomst van het UNFCCC-klimaatsysteem van de Verenigde Naties.

Een nieuw kernwoord naast het Cantillon-effect is ‘Chartalisme’, geld dat ‘waarde’ krijgt door wetgeving … Zoals CO2 ook geldwaarde krijgt door de Klimaatwet. Waarde dankzij Wetgeving

Georg Friedrich Knapp (1905) geldt als de grondlegger van het moderne geldbijdruk-stelsel dat Centrale Banken uitvoeren. Een staatsbank drukt een ‘fiat currency’, papieren of digitale getallen bij. Die krijgt zijn waarde doordat de belastingen van een land daarin betaald worden. Terugvloeiend belastinggeld betekent dat je weer geld uit circulatie haalt, terug in de schatkist. Dat werkt zolang je enkel met papier betaalt, maar natuurlijk minder wanneer centrale banken met een druk op de computerknop ‘geld’ bij drukken.

Knapp populariseerde en systematiseerde de term ‘Charta’ en Token in monetaire theorie. In “The State Theory of Money” gebruikte hij “pay-token” en “chartal” (afgeleid van Latijn charta = papieren representatie, kaartje). Knapp beschreef geld als een “token” (representatie) of “ticket” waarvan de waarde komt door staatsproclamatie en belastingacceptatie.

Waarde ontstaat dus door wetgeving van de wetgever die zegt ‘dit is nu geld waard, en alleen hiermee mag je betalen’. Net als wanneer je economen een ‘social cost of carbon’ laat berekenen van honderden euro’s per ton CO2. En plots gedwongen door wetgeving (emissiehandel systeem ETS) is een ton hete lucht geld waard, omdat de wetgever dat zegt. Dat is in het kort ‘chartalisme’ in uitvoering.

CO2 als ‘currency’ is de ‘groene’ voorloper van de Central Banking Digital Currency, digitaal geld. Knapp maakte de link expliciet: geld is een “chartal means of payment” — een token-achtig betaalmiddel dat zijn geldigheid ontleent aan de wet van de staat.

MMT helpt vooral improductieve economie

Knapp’s ideeën vormen de basis van wat Modern Monetary Theory ging heten: MMT. Daarin kunnen overheden nagenoeg onbeperkt schulden aangaan, en via de centrale bank zelf geld bijdrukken. Dat pompen die overheden in de economie zodat dit bij iedereen terecht komt.

Wanneer je belasting heft, vloeit er weer geld terug in de staatskas, maar netto gaat iedereen er iets op vooruit. Het Mises Institute (vernoemd naar Ludwig von Mises, van de libertaire Oostenrijkse School) omschrijft MMT voorstanders als volgt:

Volgens deze theorie hoeven we ons over voortdurend oplopende staatsschulden geen zorgen te maken; die zijn op geen enkele manier een last voor de burger.

De mythe die met de MMT moet worden ontkracht, is dat de overheid geen geld van zichzelf heeft en alleen kan uitgeven wat via belastingen en schulden wordt opgehaald.

Overheidstekorten en -schulden vergroten volgens deze theorie juist onze welvaart en collectieve spaartegoeden. Immers, wat de overheid ’te veel’ uitgeeft, moet ergens in de samenleving worden gedekt door een surplus, een overschot.

en

De belangrijkste bewering van MMT is dat een overheid die ‘monetair soeverein’ is, d.w.z. die haar eigen geld creëert, een onbeperkte capaciteit heeft om voor de dingen die ze wil kopen te betalen en om beloofde toekomstige verplichtingen na te komen. Insolvabiliteit en faillissement van de overheid zijn daarom niet mogelijk.

en

Op ‘X’ verscheen bijvoorbeeld onlangs deze korte uitleg: “Maar wat betekent zo’n overheidsschuld nu echt? Als de overheid 100 euro uitgeeft, stort ze dat geld op de bankrekeningen van gezinnen en bedrijven. En als de overheid 90 euro aan belastingen heft, haalt ze dat van onze rekeningen af. Maar per saldo blijft er tien euro op onze gezamenlijke bankrekeningen achter. En wij, de gezinnen en bedrijven, kunnen dat geld uitgeven, investeren of sparen. Dat is goed voor de economie.”

Het onderwerp van vandaag.

                                 

MMT helpt politisering samenleving

Toch gaat die vlieger niet op, dankzij het Cantillon effect dat het Mises instituut ook opmerkt.

Het geld dat MMT-ers graag de economie inpompen wordt uit het niets tevoorschijn getoverd door een simpele druk op de knop van een computer of geldpers. De overheid krijgt daardoor ‘om niet’ de beschikking over reële goederen en diensten.

Die overheid hoeft daar geen productie voor om te ruilen, zoals dat bij markttransacties het geval is. Deze geldinjecties tikken de economie uit het lood. Een deel van het productieapparaat is nu niet meer gericht op het produceren en verhandelen van goederen en diensten waar een duidelijke vraag naar is, maar produceert goederen en diensten die worden verkregen in ruil voor een niet schaars middel.

Het slaat een zwart gat in de maatschappelijke productiestructuur. Dat gat dreigt steeds meer capaciteit op te slokken voor productie die niet wordt gedekt door een tegenaanbod van producten. De economie en samenleving verpolitiseren daardoor steeds verder. De maatschappelijke productie wordt steeds verder afgestemd op de voorkeuren van een kongsi van politici, bestuurders en ambtenaren die aan de knoppen van inflatie en belasting draaien, en wie zich in de gunst van deze élite weet te manoeuvreren.

ECB kocht 3 biljoen euro schuldpapier op om financiers te pleasen.

MMT bevoordeelt speculanten

De invloed van producenten die productie met productie moeten kopen, kalft steeds verder af, aldus het Mises Instituut. Het uitgeven van ‘gratis geld’ vraagt geen offer en kent daarom geen prijs. Economische calculatie van kosten en baten is voor deze uitgaven niet meer goed mogelijk. Zo ontstaat wat zij de Zombie Economie noemen.

Dat zien we letterlijk terug bij klimaatbeleid, waarin Shell miljardensubsidies krijgt van de overheid om CO2 onder de grond te spuiten. NUL maatschappelijke baten, maar ze staan vooraan bij de RVO omdat zij in 1 keer veel klimaatdoel voor die overheid kunnen wegstoppen. Wie daarnaast vooral profiteren van geldcreatie ‘uit niets’ zijn financieel speculanten, waar MMT zeer populair is volgens het Mises instituut:

Het is niet vreemd dat MMT belangstelling geniet in kringen van speculanten, beleggers en investeerders. Het ruime monetaire beleid van de afgelopen decennia (van de Federal Reserve in de VS – RZ) heeft vanaf de jaren ’80 vrijwel onafgebroken een bull markt van vrijwel alle vermogenstitels, zowel aandelen als obligaties en vastgoed, overeind gehouden.

De geldschepping maakt krediet beschikbaar voor beursgangen en inkoopprogramma’s voor aandelen en verhoogt de contante waarde van toekomstige kasstromen en daarmee van bedrijven. Een nieuw product leveren, een nieuwe markt aanboren, of enige economische prestatie was daarvoor niet noodzakelijk.

Alan Greenspan veroorzaakt Cantillon effect

De veroorzaker daarvan was FED-baas Alan Greenspan, als reactie op de beurskrach (Black Monday Dow Jones) van 1987. Die beleggersgarantie ging bekend staan als de Greenspan-put. Wanneer aandeelkoersen dalen drukt de FED geld bij, en daarvan profiteren beleggers. Maar wanneer ze stijgen haalt de FED geen geld uit de markt.

En zo regeert vervolgens hier het Cantillon effect. De George Soros speculanten profiteren als eerste van monetaire regels die Centrale Banken hanteren.

De verliezers van deze Fed Put komen we op het Damrak of Wall street niet tegen. Richard Cantillon, tijdgenoot en een bekende van John Law, die in de Mississippi bubble zijn fortuin wist te maken door tijdig te kopen én te verkopen, ontdekte dat geldschepping en kredietverruiming door de overheid onvermijdelijk een herverdeling van arm naar rijk veroorzaken.

Regels waar bijna niemand verder iets van begrijpt, net als van dat systeem van geldcreatie, die helpen die opwaartse welvaartsconcentratie.

De samenleving verliest nog op een andere manier. De geld- en kredietinjecties van centrale banken zetten ondernemers massaal op het verkeerde been en verleiden hen tot investeringen die op langere termijn niet zijn terug te verdienen. Zo ontstaat een bipolaire economie van overspannen markten afgewisseld met algehele lethargie en werkloosheid.

Rypke Zeilmaker / Afke Smit.

Dus MMT is op termijn onhoudbaar. Het Klimaat kan als chartalisme die houdbaarheid nog wat oprekken via massieve staatsinjecties in de economie. Voor zaken waar niemand normaliter om zou vragen als CO2 onder de grond spuiten. Maar de bubbel moet barsten.

***

Waardeer dit artikel met een bijdrage klein of groot.