Transitierealisme bereikt Barclays

Stel je voor dat je je hele leven bent gevoed met klimaatonzin, maar nu mengt de wetenschap zich in de zakenwereld. Wat doe je dan?

Door Bill Ponton.

Stel je voor dat je je hele leven bent gevoed met klimaatonzin. Je leraren waren hersenloze, domme trutten die de klimaatagenda volledig hadden omarmd en geen tegenspraak van hun leerlingen tolereerden. Tegen de tijd dat je naar de universiteit ging, was je er zeker van dat je een carrière wilde met ‘duurzaam’ of ‘duurzaamheid’ in je functietitel. Tijdens je studie ontdek je dat je een carrière kunt hebben waarin je de planeet redt én tegelijkertijd een goed salaris kunt verdienen door ‘duurzame financiën’ te studeren.

Je werkt hard om je professoren, die ook overtuigd zijn van de voordelen van duurzame energie, tevreden te stellen, en met een beetje geluk maak je indruk op een recruiter bij de afdeling duurzame financiering van Barclays Bank en krijg je die felbegeerde baan. Barclays zet je meteen aan het werk om rapporten te schrijven waarin je beweert dat de economische vooruitzichten voor de transitie naar schone energie zo rooskleurig zijn dat deze razendsnel zal verlopen. Zo snel zelfs dat de grote oliemaatschappijen straks met ongebruikte activa ter waarde van triljoenen dollars zitten.

Dan, op een dag, komt je baas je kantoor binnen en vraagt ​​je om de transitie naar schone energie eens vanuit een realistisch perspectief te bekijken. Eerst denk je dat hij een grapje maakt, maar dan realiseer je je dat hij een bevel van hogerhand heeft gekregen. Je hebt je hele leven bizarre ideeën geprobeerd te rationaliseren om je leraren, professoren en werkgevers tevreden te stellen, maar dit verzoek is anders en verontrustend. Het vraagt ​​je om je eigen overtuigingen te verloochenen. Het is een aanval op je identiteit.

Even denk je eraan om ontslag te nemen, maar dan realiseer je je dat je hypotheek moet betalen voor je appartement in de stad en je vakantiehuisje aan de kust, en bovendien het schoolgeld voor je kinderen op die woke privéschool. Dus slik je je trots in en ga je aan de slag.

Als je mijn artikelen over dit onderwerp had gelezen, zou het je niet veel moeite kosten, maar je weigert het werk van klimaatketters te lezen. In plaats daarvan ontwijk je de waarheid door concessies te doen waarvan je denkt dat ze je redelijk zullen doen lijken, en geef je je rapport de ontnuchterende titel:  Transitie-realisme: Financiering van energiesystemen die werken .

Het schrijven van bondige zinnen zoals “Het resultaat is dat de wereld ontdekt dat goedkope modules [voor hernieuwbare energie] niet automatisch leiden tot goedkope stroomlevering” wekt echter geen wijsheid. Het laat je eruitzien als de laatste die doorheeft dat zijn vrouw hem bedriegt. Ten eerste zijn hernieuwbare energiebronnen niet goedkoop, hoe je het ook bekijkt. Ten tweede zijn ze, vanuit een systeemperspectief – en dat is de enige manier om ernaar te kijken – waanzinnig duur.

Omdat je al op jonge leeftijd het vermogen tot kritisch denken bent ontnomen, grijp je terug op een nieuw mantra: “De echte knelpunten zitten nu in de netwerken – vergunningen, financiering en systeemintegratie – niet in de kosten van de opwekkingsapparatuur.” Je mist de reden voor de voorzichtigheid die netbeheerders betrachten. Die voorzichtigheid is terecht, want de toevoeging van hernieuwbare energiebronnen heeft de netwerken kwetsbaarder gemaakt en vatbaarder voor catastrofale storingen, zoals we vorig jaar in Spanje hebben gezien. (Lees voor een beter begrip de briljante uitleg van Kathryn Porter  in Net Zero Watch.)

Bovendien, zelfs als men het hele platteland zou bedekken met hoogspanningsleidingen, is er geen garantie dat hernieuwbare energie een afnemer zal vinden. Het verlichten van de netcongestie verandert niets aan het feit dat er geen vraag kan zijn naar hernieuwbare energie wanneer de wind hard waait en de zon fel schijnt, en omgekeerd.

Er is ook nog de vraag hoe je je huidige realisme kunt rijmen met je eerdere enthousiaste berichten dat de energietransitie vlekkeloos verliep. Je drinkmaatjes bij de belastingkredietbank, wier commissies sinds Trump de punchbowl heeft weggehaald tot een dieptepunt zijn gedaald, zullen hier niet blij mee zijn.

Je vertelt ze dat je je geloof niet hebt verloren. Je gelooft nog steeds in de transitie naar schone energie, maar op een meer gematigde manier. Je voelt je zelfs goed over jezelf omdat je de knoop hebt doorgehakt. Je baas is blij omdat Barclays zich met minimaal reputatieverlies heeft kunnen herpositioneren, en jij bent blij omdat je niet overkwam als een klimaatontkenner. Je vrouw is blij dat je niet overhaast hebt gehandeld en je baan hebt opgezegd, en je kinderen kunnen gewoon doorgaan op hun woke-academie, waarmee je zorgt voor een nieuwe generatie hersenloze dwazen.

***

Bron hier.

***