Energielabel.
Van een onzer correspondenten.
De Nederlandse energie‑label bureaucratie is het schoolvoorbeeld van hoe beleid dat moreel juist oogt, in de praktijk kan ontaarden in economische schade en bestuurlijke verblinding. Wat verkocht wordt als een rationeel instrument voor verduurzaming, functioneert in werkelijkheid steeds vaker als een mechanisme van waardevermindering, investeringsdwang en ongelijkheid—met name voor particuliere huiseigenaren en bezitters van monumentaal vastgoed.
Sinds de invoering en aanscherping van het energielabel is het geen vrijblijvende indicator meer, maar een harde economische factor. Banken, kopers en verhuurders handelen ernaar, willoos voortgedreven door het institutioneel klimaatalarmisme
Onderzoek van onder meer het Kadaster en de Nederlandse Vereniging van Makelaars (NVM) laat zien dat woningen met een slecht label (E, F, G) tienduizenden euro’s minder opbrengen dan vergelijkbare woningen met label A of B. In sommige stedelijke markten loopt het prijsverschil op tot 10 à 15 procent. Daarmee is het energielabel feitelijk een tweede WOZ-waarde geworden—maar dan zonder democratische controle of transparante correctiemogelijkheid.
De consequentie is dat huiseigenaren onder druk worden gezet om te investeren. Niet omdat de investering economisch logisch is, maar omdat het label anders hun vermogenspositie aantast. Isolatiepakketten, HR++ glas, warmtepompen: de kosten lopen al snel op tot €30.000–€80.000 per woning. Tegelijkertijd blijkt uit berekeningen van onder meer het Planbureau voor de Leefomgeving (PBL) dat de terugverdientijd van veel maatregelen ver boven de 20 jaar ligt—vaak langer dan de technische levensduur
Dit is geen marktwerking, maar beleidsdwang vermomd als marktprikkel.
Voor monumenten en oudere panden wordt dit probleem structureel. Nederland telt ruim 60.000 rijksmonumenten en een veelvoud aan gemeentelijke monumenten. Deze gebouwen zijn per definitie slecht te ‘labelen’ volgens moderne normen. Massieve muren, enkel glas, natuurlijke ventilatie—precies de kenmerken die historisch waardevol zijn, worden in het label systeem afgestraft.
De uitkomst is voorspelbaar: monumenten krijgen vaak label E, F of G, en worden daarmee economisch gedegradeerd.
Het is een sluipende vorm van vermogensafbouw en verplicht investeren zonder proportioneel rendement.
Tegelijkertijd zijn de voorgeschreven verbetermaatregelen vaak technisch problematisch of zelfs schadelijk. Interne isolatie kan leiden tot vochtophoping en schimmelvorming. Vervanging van historisch glas en kozijnen tast de authenticiteit aan. Warmtepompen zijn in dichtbebouwde historische centra vaak niet inpasbaar. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed erkent deze spanningen, maar het energielabel systeem houdt daar in de praktijk onvoldoende rekening mee.
Zo ontstaat een paradoxaal beleidseffect: de overheid beschermt monumenten formeel, maar ondergraaft hun economische levensvatbaarheid via energie-eisen.
Subsidies en uitzonderingen worden vaak aangevoerd als oplossing, maar functioneren in werkelijkheid als bureaucratische schijnoplossingen. De ISDE-subsidie en gemeentelijke regelingen dekken slechts een fractie van de kosten en zijn bovendien complex, tijdelijk en onzeker. Voor veel eigenaren geldt dat zij eerst moeten investeren voordat subsidie wordt toegekend—een drempel die lang niet iedereen kan nemen.
De sociale gevolgen worden zichtbaar. Waar institutionele beleggers en kapitaalkrachtige huishoudens de verduurzaming nog kunnen absorberen, komt de last relatief zwaar te liggen bij particuliere eigenaren in het middensegment. Dit zijn geen grootgrondbezitters, maar huishoudens die hun vermogen grotendeels in hun woning hebben zitten. Voor hen betekent een slecht energielabel geen abstract probleem, maar directe vermogenserosie.
Daarmee krijgt het energielabel een regressief karakter: het vergroot ongelijkheid in plaats van die te verkleinen.
De bredere vraag is of het systeem daadwerkelijk efficiënt bijdraagt aan CO₂-reductie. (Nog los van de wetenschappelijke vraag of de heksenjacht op CO2 een klimaatdoel dient. )
Als individuele woningen energiezuiniger worden, betekent dat niet automatisch dat de maatschappelijke kosten in verhouding staan tot de baten. Wanneer investeringen van tienduizenden euro’s leiden tot relatief beperkte besparingen, rijst de vraag of middelen niet effectiever ingezet kunnen worden—bijvoorbeeld in infrastructuur, innovatie of grootschalige energieproductie als kernenergie.
In economische termen: het marginale rendement van woningverduurzaming via dwangbeleid lijkt dalend, terwijl de marginale kosten stijgen.
Wat resteert is een systeem dat zichzelf in stand houdt. Energieadviseurs, inspectiebureaus, installatiesectoren en subsidieloketten vormen samen een groeiend ecosysteem dat afhankelijk is van voortdurende regulering. De prikkel om het systeem te vereenvoudigen of te heroverwegen is daardoor zwak. Bureaucratie heeft hier geen corrigerend mechanisme, maar een zelfversterkend karakter.
De centrale vraag—of het energielabel huiseigenaren in armoede stort—is geen retorische overdrijving meer, maar een empirische kwestie in wording. Voor een groeiende groep betekent het label een structurele financiële last, gekoppeld aan beleidsdruk en marktstraf. Het is een sluipende vorm van vermogensafbouw en verplicht investeren zonder proportioneel rendement.
***
Aan de andere kant heb je het gros van de huizen die ten onrechte A, B of C zijn.
Huizen uit 1970 met enkelglas op de bovenverdieping en dakisolatie van 2 cm Styropor schuimplaten zijn met zonnepanelen zomaar van D naar B. Overal waar onze regering mee komt is in no-time een bedrijfsmodel omheen gebouwd, en doordat er weinig tot geen controle is wordt er naar believen mee gefraudeerd.
Energie labels leveren geld op, met zonnepanelen een stap omhoog, terwijl de kosten voor verwarmen niet eens zijn gedaald.
Het gemak waarmee mensen hier direct in mee zijn gegaan vind ik best wel teleurstellend.
Er wordt zelfs over opgeschept hoe groen en +++ hun label wel niet is.
Wanneer je dan vraagt hoeveel energie ze precies verbruiken hebben ze vaak geen idee.
Ach dat label maakt geen zak uit voor de verkoop.
Zolang er woningschaarste is word overboden, de gekste prijzen worden geboden heden.
En jonge stellen verbouwen het wel in de loop der jaren.
Ze moeten oudere mensen niet meer opzadelen met hun troep.
Gestoorden zijn het in dit land, trouwens in Duitsland hetzelfde wat dat betreft.
Dat een laag energielabel tot een lagere huizenprijs leidt maakt pas wat uit als het huis verkocht wordt. Daarvoor is het voordelig omdat de WOZ lager is te krijgen als je huis vergeleken wordt met omringende woningen. Je kunt dus goed je woning onderhanden nemen en dat niet opgeven voor een beter label. Ook verbouwingen kun je beter niet opgeven die zijn al duur genoeg zonder de graaihand van de overheid.
“niet opgeven voor een beter label.” Helaas, de makelaar is verplicht een rapport te laten opstellen.
You own nothing…
In feite zijn subsidies niets anders dan malversaties, prijsmanipulaties. Iedere rechts- of natuurlijke persoon die de markt manipuleert is strafbaar. De overheid is echter niet strafbaar. Maar het probleem, dat blijft.
Werkelijk, het kan niet gekker.
https://www.wyniasweek.nl/alternatieve-klimaattop-in-colombia-wil-versnelde-afbouw-van-fossiele-energie-maar-zo-zit-de-wereld-niet-in-elkaar/
Ook de energielabelling groeide uit tot een heuse industrie . Ik heb het vanaf het begin meegemaakt . Het begon met de komst van energieprestatie adviseurs die alle woningen en gebouwen moeten gaan beoordelen, maar dat bleek al snel een onmogelijke opgave . Dus bedacht Minister Kamp dat alle huizen en gebouwen standaard een energielabel toegekend kregen op basis van de postcode.
Ik woon in een woongebouw dat onderdeel is van een verzorgingscentrum . Allemaal exact dezelfde appartementen . Onlangs kregen alle bewoners een brief dat een bedrijf dat energielabels moet controleren op basis van de wetgeving dat er foto’s gemaakt zouden worden van elk appartement .
Toen ik sprak met de medewerker die de agenda moest bijhouden , vroeg ik waarom elk appartement gefotografeerd moesten worden . Een appartement zou toch oldoende zijn . ja , zei ze , maar wij kunnen weer een audit krijgen , dus we doen het volgens de regels.
Onlangs zijn er ok zonnepanelen geïnstalleerd op het dak .
Eigenaren van dit soort wooncomplexen zijn wettelijk verplicht dit soort onderzoeken te laten doen en zonnepanelen te plaatsen of doen dat omdat ze daarvoor subsidie krijgen. (waarom zouden ze dat anders doen he. )
Voor woningen is het energielabel verplicht bij verkoop dus wat doet de brave burger . Die geeft een extra groene hypotheek van de groene bank op zijn huis van enkele 10.duizenden euro ’s om de woning te isoleren en voorzien van zonnepanelen, batterijen en een tesla voor de deur waarmee ze voldoen aan de BENG eis.
Nieuwe woningen moeten sowieso voldoen aan de BENG -eis die is vastgelegd in het bouwbesluit. Die zijn dan ook 1,5 keer duurder .
Kortom , de invoering van het energielabel was de een van de eerste acties om het volk vast te klinken aan de banken . ( financiële sector ) met vergaande gevolgen . Niemand die toen nog wist dat uiteindelijk Minister Wiebes ervoor zorgde dat de gastoevoer zou worden afgesloten en huiseigenaren geen ander keus meer zouden hebben dan te elektrificeren .
( voorwaarde voor de aanschaf van een warmtepomp is dat eerst de energieprestatie van een woning aanzienlijk verbeterd wordt )
Aanvulling, het zijn vooral mensen die hun huis beschouwen als geldmachine in plaats van een entiteit om in te wonen . Mensen ook die een huis beschouwen als een capsule in plaats van een plek waar ze bescherming vinden tegen het vreselijke klimaat en andere gevaren van buitenaf .
vandaar ook dat huizen niet meer ontworpen worden door architecten, maar techneuten die niets hebben met schoonheid.
In mijn tijd heb ik veel gewerkt met installateurs ; fantasieloze figuren die enkel regeltjes volgen.
Oh ja , ik was nog het WOZ -effect vergeten te vermelden van de ultieme oplichterspraktijk door de kongsi van (lokale ) overheid, banken, makelaars, notarissen en grondeigenaren.
de WOZ verhogen dient weer als instrument om de zwarte gaten van de lokale overheden te dekken . In linkse gemeentes zoals Utrecht geven de bewoners geen kik als die wordt verhoogd met maar liefst 20 % . kwestie van vestzakje broekzakje . Loonsverhoging lost het weer op en anders sturen we Hans Spekman erop af. Of Jimmy van Dijk .
Beng staat voor Bijna Energie neutraal , de eis die uiteindelijk in het bouwbesluit werd vastgelegd en overeenkwam met een goed geïsoleerd huis uit de jaren zeventig met 12 cm isolatie ( RC = 2,5 ) wn HR +++ glas
Uit Duitsland kwam het idee van het totaal energieneutrale huis overgewaaid en ik hen eindeloze discussies gehad met adepten daarvan : adepten die een huis beschouwen als een capsule . de vereiste isolatie – dikte van de buitenwanden die daarbij hoorde was 24 cm , dat natuurlijk afging van het bewoonbaar oppervlak .
Het concept van het ‘energie neutrale’ huis is gebaseerd op het idee van de mens die ook in de zomer een bontjas aanheeft en het omgekeerde van het idee van verwarmen als het koud is; in de winter is geen energie nodig om te verwarmen , maar des te meer in de zomer om het huis koel te houden.
Het grappige is , dat, wellicht als gevolg van de ‘klimaatverandering ‘ de noodzaak om te isoleren steeds kleiner wordt ; het aantal graaddagen; het aantal stookdagen neemt namelijk omgekeerd evenredig af met het de stijging van de gemiddelde temperatuur . Als het zo doorgaat komen er over een paar jaar banken en bedrijven die u helpen de isolatie- maatregelen weer ongedaan te maken.
Zoals de heer Galjee al benadrukte in het vorige artikel over de hoogovens is de leercurve erg laag. Zelfs bij mensen die heel erg goed kunnen rekenen .
( Zelfs mijn zus zei : ‘ wie gaat er nu 20 k uitgeven om die paar dagen dat het nog werkelijk koud is in dit land , te overbruggen’ . )
Onze woning in NL hebben we stapsgewijs grondig geïsoleerd vanaf 2006: dakisolatie Rc > 8,0 m²K/W, gevels 5,5 en BG-vloer 6,0… Alle beglazing vervangen met 1.0-glas. Verder geen zonnepanelen, wel oude gasketel voor ruimteverwarming en SWW.
Bij verkoop in 2022 moesten we verplicht een energielabel laten opstellen. Ik had zelf berekend dat we zouden uitkomen op label B maar daar dacht de labelman anders over. Want ik kon geen facturen laten zien van alle isolatiemaatregelen. Wie bewaart dat nou 16 jaar lang toen er ook nog geen Energielabels waren? Ik heb hem de jaarafrekeningen van het energiebedrijf laten zien en de instelling van de programmeerbare kamerthermostaat: constant op 21.5°C… geen nachtverlaging want dat heeft geen zin in een goed geïsoleerde woning. Uiteindelijk is het label C geworden.
Nou gefeliciteerd, want de kopers keken WEL naar de jaarafrekeningen en voelden WEL dat de woning super comfortabel is door de hoge stralingstemperatuur (vloer- en wandverwarming). De internet-makelaar stelde een vraagprijs van 595K voor maar wij hebben dat verhoogd naar 625K. De woning was in 3 dagen verkocht voor de verhoogde vraagprijs.
Energietransitie daar moet je het van hebben, door al die aaneengesloten rommel gaat het overal mis.
Gewone stroomaansluiting voor zeker 25.000 woningen hoogst onzeker door overvol elektriciteitsnet – RTV Utrecht https://share.google/juEVQRqE8nU5MaIRS
We maken ons druk over tal van misstanden waardoor een leefbaar Nederland achter de horizon verdwijnt, maar bereiken daar helemaal niets mee zolang de bevolking niet het heft in handen neemt na zich deze uitspraak van Goethe gerealiseerd te hebben: „Niemand ist mehr Sklave, als der sich für frei hält, ohne es zu sein.” Wie oud is moet maar berusten. Ben je jonger, vertrek maar ontdek voordat je elders wakker wordt waar je van de regen in de drup komt. Alternatief: sluit je af in illusie.