Wat hebben een warmtepomp en donderdagavond met elkaar gemeen?

Door Ben Pile.

Ik heb een paar ontzettend drukke weken achter de rug, waardoor ik hier maar weinig berichten heb geplaatst. Ik heb onder andere geprobeerd het werk af te ronden dat samenvalt met de start van wat de laatste akte lijkt te worden – maar nog niet het laatste hoofdstuk – van het klimaatbeleid in het Verenigd Koninkrijk: onze film over Ed Miliband en Net Zero.

Een van de redenen waarom ik er vertrouwen in heb dat de groene agenda ten einde komt, is het zelfvertrouwen waarmee de voorstanders ervan die agenda verdedigen – alsof de rest van het land er toe doet. Maar klimaatbeleid is gebaseerd op deadlines die in 2008, en zelfs in 2019, nog ver weg leken. Het is alsof je een auto-ongeluk plant – niemand wist hoe de doelstellingen van de Klimaatwet zouden worden gehaald. En de parlementsleden die ervoor stemden, wisten het in 2019 nog steeds niet toen de doelstelling werd verhoogd naar ‘Netto nul’.

Een van de dingen die de staat aan de hele bevolking moet opleggen, is natuurlijk de ongewenste indringer in elk huishouden: de warmtepomp. De conservatieve regering realiseerde zich pas op het laatste moment dat dit beleid hen ten gronde zou richten. Maar het besef dat er miljoenen mensen zijn die “kiezers” worden genoemd en van wie toekomstige conservatieve regeringen afhankelijk zouden kunnen zijn, kwam veel te laat om hen te redden bij de algemene verkiezingen van 2024. Toen kregen de vele redenen die al bestonden om niet te stemmen op de partij van het “Saoedi-Arabië van de wind” – en niet alleen vanwege het klimaatbeleid – de kans om zich te openbaren.

Warmtepompen zijn dus vergelijkbaar met stemmen. En zoals ik al aangaf in mijn recente artikel in Daily Sceptic (zie hieronder), terwijl klimaatdoelstellingen vereisen dat zo’n 600.000 huishoudens per jaar bijna 13.000 pond uitgeven aan een warmtepomp, en nog eens tienduizenden ponden aan het aanpassen van hun woning zodat het verwarmingssysteem toereikend is, ligt het adoptiepercentage op minder dan een tiende van dat aantal.

Groene lobbyisten hebben alles geprobeerd – van regelrechte leugens tot subsidies ter waarde van de helft van de warmtepomp – om mensen te overtuigen van de geneugten van een koud, vochtig huis. Ze hebben zelfs geprobeerd kritiek af te schilderen als “extreemrechtse” desinformatie in een “cultuuroorlog”. Maar al deze interventies onthullen alleen maar de minachting die deze beleidsmakers en groene fanatici hebben voor het grote publiek.

Die minachting zal ongetwijfeld beantwoord worden. En we zagen daar vorige week bewijs van in de uitslag van de verkiezingen van donderdag. Ik beweer niet dat het een referendum over klimaatbeleid was – ik betoog dat het een verkiezing was die een reactie is op de minachting die alle beleidsagenda’s aanstuurt. Hier zijn de resultaten van de Engelse gemeenteraadsverkiezingen, via de BBC . Naast het verlies van bijna twee derde van de zetels die ze eerder bezaten, verloor Labour ook Wales.

De Groene Partij werd alom gezien als de meest waarschijnlijke oppositiepartij tegen de Hervormingspartij, die duidelijk in opmars is. Maar de partij, die inmiddels haar zesde decennium ingaat, deed het niet zo goed – vijfde plaats, achter de rampzalige gevestigde partijen. Een winst van 441 zetels is zeker niet gering. Maar gezien de omvang van de crises bij de regeringspartijen, zou je meer verwachten van de Lib Dems en de Groenen.

Maar zelfs het succes dat de Groenen claimen, is niet echt te danken aan de groene agenda. Er is ook geconstateerd dat de Groene Partij onder Zack Polanski haar milieubewustzijn enigszins heeft afgezwakt en in plaats daarvan de sektarische aantrekkingskracht van Labour heeft overgenomen, in de nasleep van de conflicten in het Midden-Oosten waarover de Labourpartij geen consistent standpunt heeft kunnen innemen. Dat zou de Groene Partij op dit moment ten goede kunnen komen. Maar Gaza kan slechts een beperkte tijd een lokaal verkiezingsthema blijven voordat de nationale agenda van de partij deze nieuwe aanhang splijt, die wellicht liever hun auto’s, gasboilers en dergelijke wil behouden.

Wederom een ​​tegenslag voor de warmtepompenagenda.

Temidden van de vele klachten over de tekortkomingen van het moderne leven, zijn klachten over centrale verwarming op gas uiterst zeldzaam. Radiatoren zijn natuurlijk niet zo gezellig als een open haard. Maar het gemak van een huis verwarmen met één druk op de knop op een apparaat dat in een keukenkastje past, is ongeëvenaard.
Toch staat het verbieden van de gasboiler hoog op de beleidsagenda van recente regeringen. Maar hun vastberaden pogingen om de wereld – maar niet onze huizen en appartementen – een betere plek te maken, kregen deze week een nieuwe klap te verduren door een analyse van de Energy and Utilities Alliance (EUA). Een van de bevindingen van de EUA is dat er in de periode 2019-2024 minder dan 300.000 warmtepompen zijn geïnstalleerd.

Ben Pile.

Nog erger voor de milieubewuste inwoners van SW1A is dat steeds meer mensen de inferieure apparaten afwijzen – het aantal huishoudens dat een warmtepomp aanschaft, daalt, ondanks nieuwe regelgeving. In de ongeveer 28 miljoen Britse huizen worden jaarlijks 1,5 miljoen gasboilers vervangen, tegen een gemiddelde kostprijs van zo’n £ 2.500 per stuk. Met slechts zo’n 50.000 huishoudens die voor een warmtepomp kiezen, lijkt het erop dat het Clean Heat Market Mechanism (CHMM), ofwel de ‘ketelbelasting’ van £ 36 per unit, die vereist dat een steeds groter deel van de woningen warmtepompen heeft, weinig effect sorteert. Mike Foster, CEO van EUA, legt uit:

“In plaats van de vraag te stimuleren, heeft het CHMM geleid tot hogere kosten en een afname van het aantal installaties – precies het tegenovergestelde van wat de ministers beloofden.”

***

Bron hier.

***

Deel dit bericht a.u.b.
LinkedInMastodonWhatsApp

Gerelateerd: