Patrick Moore.

Uit de oude doos.

Met dank aan Bert Pijnse van der Aa voor zijn suggestie om hieraan aandacht te schenken.

***

Patrick Moore is de oprichter van Greenpeace, maar verliet die organisatie in de jaren 80 nadat de organisatie een geheel ander koers ging varen. In deze lezing vertelt hij waarom. Verder over zeer wezenlijke en essentiële zaken.

Patrick Moore: Moeten we blij zijn met kooldioxide?

Jaarlijkse GWPF-lezing 2015

Dank u voor de gelegenheid om mijn standpunten over klimaatverandering uiteen te zetten. Zoals ik al vaker publiekelijk heb verklaard, bestaat er geen definitief wetenschappelijk bewijs, gebaseerd op waarnemingen in de praktijk, dat koolstofdioxide verantwoordelijk is voor de lichte opwarming van het wereldwijde klimaat die zich de afgelopen 300 jaar heeft voorgedaan, sinds het hoogtepunt van de Kleine IJstijd. Als er dergelijk bewijs was, gebaseerd op testen en replicatie, zou het allang voor iedereen zichtbaar zijn opgeschreven.

De bewering dat menselijke emissies nu de dominante invloed op het klimaat zijn, is slechts een hypothese, geen algemeen aanvaarde wetenschappelijke theorie. Het is daarom juist, ja zelfs bijna verplicht in de wetenschappelijke traditie, om sceptisch te staan ​​tegenover degenen die met zekerheid beweren dat “de wetenschap vaststaat” en “het debat voorbij is”.

Maar er is geen enkele twijfel over mogelijk: CO2 is de bouwsteen van al het leven op aarde en zonder een voldoende hoge concentratie CO2 in de atmosfeer zou dit een dode planeet zijn. Toch wordt onze kinderen en het publiek vandaag de dag geleerd dat CO2 een giftige vervuilende stof is die het leven zal vernietigen en de beschaving ten val zal brengen. Vanavond hoop ik deze gevaarlijke, door de mens veroorzaakte propaganda te ontkrachten. Vanavond zal ik aantonen dat de menselijke uitstoot van CO2 het leven op onze planeet al heeft gered van een zeer vroegtijdig einde. Dat, als we geen deel van de koolstof terug in de atmosfeer zouden brengen, waar het oorspronkelijk vandaan kwam, het meeste, zo niet al het leven op aarde binnen twee miljoen jaar zou beginnen te sterven.

Maar eerst wat achtergrondinformatie.

Ik ben geboren en getogen in het kleine, drijvende dorpje Winter Harbour op het noordwestelijke puntje van Vancouver Island, in het regenwoud aan de Stille Oceaan. Er was geen weg naar mijn dorp, dus acht jaar lang werden ik en een paar andere kinderen elke dag per boot naar een schooltje met één lokaal in het nabijgelegen vissersdorp gebracht. Ik besefte pas hoe bevoorrecht ik was toen ik op de wadplaten bij de zalmtrek in het regenwoud speelde, toen ik naar een kostschool in Vancouver werd gestuurd waar ik uitblonk in de wetenschappen. Ik studeerde aan de Universiteit van Brits-Columbia en voelde me aangetrokken tot de levenswetenschappen – biologie, biochemie, genetica en bosbouw – het milieu en de industrie waarin mijn familie al meer dan 100 jaar actief is. Vervolgens, voordat het woord algemeen bekend was, ontdekte ik de ecologie, de wetenschap die onderzoekt hoe alle levende wezens met elkaar verbonden zijn en hoe wij met hen verbonden zijn. Tijdens de Koude Oorlog, de Vietnamoorlog, de dreiging van een totale nucleaire oorlog en het ontluikende milieubewustzijn veranderde ik in een radicale milieuactivist. Tijdens mijn promotieonderzoek in de ecologie in 1971 sloot ik me aan bij een groep activisten die in de kelder van de Unitarian Church bijeenkwamen om een ​​protestreis te plannen tegen de Amerikaanse waterstofbomproeven in Alaska.

We bewezen dat een ietwat ongeregeld ogende groep activisten met een oude vissersboot de noordelijke Stille Oceaan kon oversteken en de loop van de geschiedenis kon helpen veranderen. We creëerden een centraal punt voor de media om te berichten over het publieke verzet tegen de kernproeven.

Toen die waterstofbom in november 1971 ontplofte, was het de laatste waterstofbom die de Verenigde Staten ooit tot ontploffing brachten. Hoewel er nog vier tests in de reeks gepland stonden, annuleerde president Nixon ze vanwege het publieke verzet dat wij hadden helpen creëren. Dat was de geboorte van Greenpeace.

Vol van triomf werden we op de terugweg van Alaska opgenomen in de Namgis-stam in hun Grote Huis in Alert Bay, vlakbij mijn huis in het noorden van Vancouver Island. Voor Greenpeace markeerde dit het begin van de traditie van de Warriors of the Rainbow, naar een legende van de Cree-indianen die voorspelde dat alle rassen en geloofsovertuigingen zich zouden verenigen om de aarde van de ondergang te redden. We noemden ons schip de Rainbow Warrior en ik bracht de volgende vijftien jaar door in het topcomité van Greenpeace, in de frontlinie van de milieubeweging, terwijl we vanuit die kerkkelder uitgroeiden tot ’s werelds grootste milieuactivistische organisatie.

Vervolgens namen we het op tegen de Franse atmosferische kernproeven in de Stille Oceaan. Die bleken een stuk lastiger dan de Amerikaanse kernproeven. Het duurde jaren voordat deze proeven uiteindelijk ondergronds plaatsvonden op het Mururoa-atol in Frans-Polynesië. In 1985 bombardeerden en zonken Franse commando’s, op direct bevel van president Mitterrand, de Rainbow Warrior in de haven van Auckland, waarbij onze fotograaf om het leven kwam. Die protesten gingen door tot lang nadat ik Greenpeace had verlaten. Pas halverwege de jaren negentig kwam er een einde aan de kernproeven in de Stille Oceaan, en ook in de meeste andere delen van de wereld.

Al in 1975 zette Greenpeace zich in om walvissen te redden van uitsterven door de enorme fabrieksjachtvloten. We confronteerden de Sovjet-walvisjachtvloot in de Noord-Pacifische Oceaan door ons in onze kleine rubberbootjes voor hun harpoenen te plaatsen om de vluchtende walvissen te beschermen. Dit werd wereldwijd op het televisienieuws uitgezonden, waardoor de ‘Red de Walvissen’-beweging voor het eerst in ieders huiskamer terechtkwam. Na vier jaar van reizen werd de fabrieksjacht in 1979 eindelijk verboden in de Noord-Pacifische Oceaan, en in 1981 in alle oceanen ter wereld.

Arrestatie

In 1978 ging ik op een zeehondenjong zitten voor de oostkust van Canada om het te beschermen tegen de knuppel van een jager. Ik werd gearresteerd en naar de gevangenis gebracht, de zeehond werd doodgeslagen en gevild, maar een foto van mij tijdens mijn arrestatie, zittend op het zeehondenjong, verscheen de volgende ochtend in meer dan 3000 kranten over de hele wereld. We hebben de harten en geesten gewonnen van miljoenen mensen die de slachting van zeehondenpuppies als achterhaald, wreed en onnodig beschouwden.

Waarom verliet ik Greenpeace dan na 15 jaar in de leiding? Toen Greenpeace begon, hadden we een sterke humanitaire oriëntatie: de beschaving redden van vernietiging door een totale nucleaire oorlog. In de loop der jaren ging de “vrede” in Greenpeace geleidelijk verloren en raakte mijn organisatie, net als een groot deel van de milieubeweging, in de overtuiging dat de mens de vijand van de aarde is. Ik geloof in een humanitair milieubewustzijn omdat we deel uitmaken van de natuur, niet ervan gescheiden. Het eerste principe van de ecologie is dat we allemaal deel uitmaken van hetzelfde ecosysteem, zoals Barbara Ward het verwoordde: “Eén menselijke familie op ruimteschip Aarde”. Het tegendeel beweren betekent dat de wereld beter af zou zijn zonder ons. Zoals we later in deze presentatie zullen zien, is er goede reden om de mens als essentieel te beschouwen voor het voortbestaan ​​van het leven op deze planeet.

Midden jaren tachtig was ik de enige directeur van Greenpeace International met een formele wetenschappelijke opleiding. Mijn collega-directeuren stelden een campagne voor om “chloor wereldwijd te verbieden”, en noemden het “Het Element van de Duivel”. Ik wees erop dat chloor een van de elementen in het periodiek systeem is, een van de bouwstenen van het universum en het elfde meest voorkomende element in de aardkorst. Ik betoogde dat chloor het belangrijkste element is voor de volksgezondheid en de geneeskunde. Het toevoegen van chloor aan drinkwater was de grootste doorbraak in de geschiedenis van de volksgezondheid en de meeste van onze synthetische medicijnen zijn gebaseerd op chloorchemie. Dit viel in dovemansoren en voor mij was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Ik moest vertrekken.

Toen ik Greenpeace verliet, zwoer ik een milieubeleid te ontwikkelen dat gebaseerd was op wetenschap en logica in plaats van sensatiezucht, desinformatie, antihumanisme en angst. Een klassiek voorbeeld hiervan is een recent protest van Greenpeace op de Filipijnen, waarbij de doodskop werd gebruikt om Gouden Rijst te associëren met de dood, terwijl Gouden Rijst juist de potentie heeft om jaarlijks 2 miljoen kinderen te redden van de dood door vitamine A-tekort.

De Keeling-curve van de CO2-concentratie in de atmosfeer sinds 1959 wordt gezien als hét bewijs voor catastrofale klimaatverandering. We gaan ervan uit dat de CO2-concentratie aan het begin van de Industriële Revolutie 280 ppm bedroeg, voordat menselijke activiteiten een significante impact konden hebben. Ik accepteer dat het grootste deel van de stijging van 280 naar 400 ppm wordt veroorzaakt door menselijke CO2-uitstoot, met de mogelijkheid dat een deel ervan te wijten is aan ontgassing door de opwarming van de oceanen.

NASA vertelt ons dat “koolstofdioxide de temperatuur van de aarde bepaalt”, waarmee ze op kinderlijke wijze de vele andere factoren die een rol spelen bij klimaatverandering negeert. Dit doet denken aan NASA’s bewering dat er leven op Mars zou kunnen zijn. Decennia nadat is aangetoond dat er geen leven op Mars is, blijft NASA dit gebruiken als lokmiddel om publieke financiering te werven voor meer expedities naar de Rode Planeet. Het aanwakkeren van angst voor klimaatverandering dient nu hetzelfde doel. Zoals Bob Dylan profetisch opmerkte: “Geld spreekt niet, het vloekt”, zelfs niet in een van de meest bewonderde wetenschappelijke organisaties ter wereld.

Op politiek vlak zijn de leiders van de G7 van plan om “extreme armoede en honger te beëindigen” door 85% van de wereldwijde energievoorziening af te bouwen, waaronder 98% van de energie die wordt gebruikt voor het vervoer van mensen en goederen, inclusief voedsel. De keizers van de wereld lijken gekleed op de foto die aan het einde van de bijeenkomst is genomen, maar die is overduidelijk gefotoshopt. Ze zouden naakt moeten verschijnen voor zo’n dwaze uitspraak.

Het belangrijkste klimaatorgaan ter wereld, het Intergouvernementele Panel voor Klimaatverandering (IPCC), is hopeloos verdeeld door zijn samenstelling en mandaat. Het Panel bestaat uitsluitend uit de Wereld Meteorologische Organisatie (WMO), weersvoorspellers, en het Milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP), milieuactivisten. Beide organisaties richten zich voornamelijk op de korte termijn, van enkele dagen tot misschien een eeuw of twee. Maar het grootste conflict zit hem in het mandaat van het Panel van de Verenigde Naties. Ze zijn alleen verplicht zich te richten op “een klimaatverandering die direct of indirect wordt toegeschreven aan menselijke activiteiten die de samenstelling van de atmosfeer veranderen, en die bovenop de natuurlijke klimaatvariabiliteit komt.” Als het IPCC zou concluderen dat klimaatverandering niet wordt veroorzaakt door menselijke ingrepen in de atmosfeer, of dat het niet “gevaarlijk” is, dan zou hun bestaan ​​overbodig zijn. Ze zijn praktisch verplicht om de kant van de apocalyps te kiezen.

Wetenschappelijke zekerheid, politiek opportunisme, een hopeloos verdeeld IPCC, en nu de paus, geestelijk leider van de katholieke kerk, in een gewaagde zet om het concept van de erfzonde te versterken, zegt dat de aarde eruitziet als “een immense hoop vuil” en dat we terug moeten naar de pre-industriële zaligheid, of is dat eerder verloedering?

En dan is er nog de immense berg vuiligheid die ons meer dan drie keer per dag wordt voorgeschoteld door de groene media, een kolkende ketel van dreigend onheil, alsof we al veroordeeld zijn tot de verdoemenis in de hel en er weinig kans op verlossing is. Ik vrees voor het einde van de Verlichting. Ik vrees een intellectueel Goelag met Greenpeace als mijn gevangenbewaarders.

Laten we beginnen met onze kennis van de lange termijn geschiedenis van de temperatuur op aarde en van CO2 in de atmosfeer. Onze beste conclusies, gebaseerd op verschillende indicatoren, wijzen erop dat de CO2-concentratie in de eerste 4 miljard jaar van de aardgeschiedenis hoger was dan sinds het Cambrium tot nu. Ik zal me richten op de afgelopen 540 miljoen jaar, sinds de evolutie van moderne levensvormen. Het is overduidelijk dat temperatuur en CO2 minstens even vaak een omgekeerde correlatie vertonen als een schijn van correlatie. Twee duidelijke voorbeelden van een omgekeerde correlatie deden zich 150 miljoen jaar en 50 miljoen jaar geleden voor. Aan het einde van het Jura daalde de temperatuur dramatisch, terwijl de CO2-concentratie sterk steeg. Tijdens het Eoceen Maximum was de temperatuur waarschijnlijk hoger dan ooit in de afgelopen 550 miljoen jaar, terwijl de CO2-concentratie al 100 miljoen jaar aan het dalen was. Dit bewijs alleen al is voldoende om diepgaande speculatie te rechtvaardigen over een vermeend causaal verband tussen CO2 en temperatuur.

Het Devoon, dat 400 miljoen jaar geleden begon, markeerde het hoogtepunt van de invasie van leven op het land. Planten ontwikkelden lignine, dat in combinatie met cellulose hout vormde. Dit hout stelde planten voor het eerst in staat om hoog te groeien en met elkaar te concurreren om zonlicht. Naarmate uitgestrekte bossen zich over het land verspreidden, nam de levende biomassa exponentieel toe, waardoor koolstof als CO2 uit de atmosfeer werd opgenomen om hout te vormen. Lignine is zeer moeilijk af te breken en geen enkele afbreker bezat de enzymen om het te verteren. Bomen stierven bovenop elkaar af tot ze een diepte van 100 meter of meer bereikten. Dit was de vorming van de grote steenkoollagen over de hele wereld, doordat deze enorme voorraad opgeslagen koolstof zich gedurende 90 miljoen jaar bleef opbouwen. Gelukkig voor de toekomst van het leven ontwikkelden zich vervolgens witrotzwammen die de enzymen produceerden die lignine kunnen verteren, en tegelijkertijd kwam er een einde aan het tijdperk van de steenkoolvorming.

Er was geen garantie dat schimmels of andere afbrekers de benodigde enzymen zouden ontwikkelen om lignine te verteren. Als ze dat niet hadden gedaan, zou de CO2-concentratie, die voor het eerst in de geschiedenis van de aarde al was gedaald tot niveaus vergelijkbaar met die van nu, verder zijn afgenomen doordat bomen bleven groeien en afsterven. Dat zou zijn doorgegaan totdat de CO2-concentratie de drempel van 150 ppm zou bereiken, waaronder planten eerst zouden verhongeren, vervolgens helemaal zouden stoppen met groeien en uiteindelijk zouden sterven. Niet alleen houtachtige planten, maar alle planten. Dit zou leiden tot het uitsterven van de meeste, zo niet alle, landsoorten, omdat dieren, insecten en andere ongewervelden zouden verhongeren door gebrek aan voedsel. En dat zou het einde betekenen. De menselijke soort zou nooit hebben bestaan. Dit was pas de eerste keer dat er een reële mogelijkheid bestond dat het leven op aarde door een tekort aan CO2, een essentieel element voor het leven, bijna zou uitsterven.

Uit goed gedocumenteerde gegevens over de wereldwijde temperatuur van de afgelopen 65 miljoen jaar blijkt dat we ons sinds het Eoceen Maximum, 50 miljoen jaar geleden, in een periode van grote afkoeling bevinden. De aarde was toen gemiddeld 16°C warmer, met de meeste warmtestijging op de hogere breedtegraden. De hele planeet, inclusief het Noordpoolgebied en Antarctica, was ijsvrij en het land was bedekt met bossen.

De voorouders van alle soorten die nu op aarde leven, overleefden wat mogelijk de warmste periode in de geschiedenis van het leven was. Het is dan ook verbazingwekkend dat er zulke sombere voorspellingen zijn dat zelfs een temperatuurstijging van 2°C ten opzichte van het pre-industriële tijdperk massale uitstervingen en de ondergang van de beschaving zou veroorzaken. Gletsjers begonnen zich 30 miljoen jaar geleden in Antarctica te vormen en 3 miljoen jaar geleden op het noordelijk halfrond. Zelfs nu, in deze interglaciale periode van de Pleistoceen-ijstijd, ervaren we een van de koudste klimaten in de geschiedenis van de aarde.

Door ijskernen uit Antarctica te bestuderen, hebben we geleerd dat er de afgelopen 800.000 jaar regelmatige perioden van grote ijstijden zijn geweest, gevolgd door interglaciale perioden in cycli van 100.000 jaar.

Deze cycli vallen samen met de Milankovitch-cycli, die verband houden met de excentriciteit van de aardbaan en de helling van de aardas. Het is zeer aannemelijk dat deze cycli gerelateerd zijn aan de intensiteit van de zon en de seizoensgebonden verdeling van zonnewarmte op het aardoppervlak. Er is een sterke correlatie tussen temperatuur en het CO2-gehalte in de atmosfeer tijdens deze opeenvolgende ijstijden, wat wijst op een mogelijk oorzaak-gevolgverband tussen beide. CO2 loopt gemiddeld 800 jaar achter op de temperatuur gedurende de meest recente periode van 400.000 jaar, wat aangeeft dat temperatuur de oorzaak is, aangezien de oorzaak nooit na het gevolg komt.

Als we kijken naar de temperatuur en CO2-waarden van de afgelopen 50.000 jaar, zien we dat veranderingen in CO2 de veranderingen in temperatuur volgen. Dit is zoals te verwachten, aangezien de Milankovitch-cycli veel vaker een temperatuurverandering veroorzaken dan een verandering in CO2. En een temperatuurverandering veroorzaakt veel vaker een verandering in CO2, vanwege het vrijkomen van CO2 uit de oceanen tijdens warmere perioden en de opname (absorptie) van CO2 tijdens koudere perioden. Toch blijven klimaatalarmisten volhouden dat CO2 de oorzaak is van de temperatuurverandering, ondanks de onlogische aard van die bewering.

Het is ontnuchterend om de omvang van de klimaatverandering in de afgelopen 20.000 jaar te bedenken, sinds het hoogtepunt van de laatste grote ijstijd. Destijds lag er 3,3 kilometer ijs op wat nu de stad Montreal is, een stad met meer dan 3 miljoen inwoners. 95% van Canada was bedekt met een ijskap. Zelfs zo ver naar het zuiden als Chicago lag er bijna een kilometer ijs. Als de Milankovitch-cyclus zich voortzet, en er is weinig reden om anders te denken, afgezien van onze CO2-uitstoot, zal dit zich geleidelijk aan herhalen in de komende 80.000 jaar.

James Lovelock.

Zullen onze CO2-uitstoot een nieuwe ijstijd kunnen voorkomen, zoals James Lovelock heeft gesuggereerd? Daar lijkt tot nu toe weinig hoop op te zijn, want ondanks dat een derde van al onze CO2-uitstoot in de afgelopen 18 jaar is vrijgekomen, beweert het Britse meteorologische instituut (Met Office) dat er in deze eeuw geen statistisch significante opwarming heeft plaatsgevonden.

Tijdens het hoogtepunt van de laatste ijstijd lag de zeespiegel ongeveer 120 meter lager dan nu. Zo’n 7000 jaar geleden waren alle gletsjers op lage hoogte in de gematigde breedtegraden gesmolten. Er bestaat geen consensus over de variatie in de zeespiegel sindsdien, hoewel veel wetenschappers hebben geconcludeerd dat de zeespiegel hoger was dan nu tijdens het Holoceen Thermisch Optimum, van 9000 tot 5000 jaar geleden, toen de Sahara groen was. De zeespiegel was mogelijk ook hoger dan nu tijdens de Middeleeuwse Warmteperiode.

Honderden eilanden nabij de evenaar in Papoea, Indonesië, zijn door de zee uitgehold op een manier die de hypothese ondersteunt dat er in de afgelopen duizenden jaren weinig netto verandering in de zeespiegel is geweest. Het duurt lang voordat zoveel erosie optreedt door de zachte golfslag in een tropische zee.

Bevroren Thames.

Terugkomend op de relatie tussen temperatuur en CO2 in het moderne tijdperk, zien we dat de temperatuur in Midden-Engeland sinds 1700 gestaag en langzaam is gestegen, terwijl de menselijke CO2-uitstoot pas vanaf 1850 relevant werd en daarna exponentieel begon te stijgen na 1950. Dit wijst niet op een direct causaal verband tussen beide. Na regelmatig te zijn bevroren tijdens de Kleine IJstijd, bevroor de Theems voor het laatst in 1814, toen de aarde de zogenaamde Moderne Warmteperiode inging.

Het IPCC stelt dat het “zeer waarschijnlijk” is dat menselijke uitstoot de belangrijkste oorzaak is van de opwarming van de aarde “sinds het midden van de 20e eeuw”, oftewel sinds 1950. Ze beweren dat “zeer waarschijnlijk” 95% zekerheid betekent, hoewel het getal 95 zomaar uit de lucht gegrepen is. En “waarschijnlijk” is geen wetenschappelijk woord, maar eerder een oordeel, een ander woord voor een mening.

Er was een periode van dertig jaar opwarming van 1910 tot 1940, vervolgens een afkoeling van 1940 tot 1970, precies toen de CO2-uitstoot exponentieel begon te stijgen, en daarna een periode van dertig jaar opwarming van 1970 tot 2000 die qua duur en temperatuurstijging sterk leek op de stijging van 1910 tot 1940. Men zou zich dan kunnen afvragen: “Wat veroorzaakte de temperatuurstijging van 1910 tot 1940 als het niet de menselijke uitstoot was? En als het natuurlijke factoren waren, hoe weten we dan dat diezelfde natuurlijke factoren niet verantwoordelijk waren voor de stijging tussen 1970 en 2000?” Je hoeft niet miljoenen jaren terug te gaan om de logische denkfout te ontdekken in de stellige overtuiging van het IPCC dat wij de boosdoeners zijn.

Water is verreweg het belangrijkste broeikasgas en het enige molecuul dat in alle drie de toestanden – gas, vloeistof en vast – in de atmosfeer voorkomt. Als gas is waterdamp een broeikasgas, maar als vloeistof en vaste stof niet. Vloeibaar water vormt wolken, die overdag zonnestraling terug de ruimte in weerkaatsen en ’s nachts warmte vasthouden. Computermodellen kunnen het netto-effect van atmosferisch water in een atmosfeer met een hogere CO2-concentratie onmogelijk voorspellen. Toch postuleren klimaatvoorstanders dat een hogere CO2-concentratie zal leiden tot een positieve terugkoppeling van water, waardoor het effect van CO2 alleen al 2 tot 3 keer zo groot wordt. Andere wetenschappers geloven dat water een neutrale of negatieve terugkoppeling op CO2 kan hebben. De waarnemingen uit de beginjaren van deze eeuw lijken de laatste hypothese te ondersteunen.

Hoeveel politici, mediavertegenwoordigers of het publiek zijn zich bewust van deze uitspraak over klimaatverandering van het IPCC uit 2007?

“We moeten erkennen dat we te maken hebben met een gekoppeld, niet-lineair, chaotisch systeem en dat het daarom niet mogelijk is om toekomstige klimaattoestanden op de lange termijn te voorspellen.”

Er is een grafiek die aantoont dat de klimaatmodellen de snelheid van de opwarming enorm hebben overdreven, wat de bewering van het IPCC bevestigt. De enige trends die de computermodellen nauwkeurig lijken te kunnen voorspellen, zijn trends die zich al hebben voorgedaan.

 

Om tot de kern van mijn betoog te komen: CO2 is de valuta van het leven en de belangrijkste bouwsteen voor al het leven op aarde. Al het leven is gebaseerd op koolstof, inclusief dat van ons. Het is toch logisch dat we onze kinderen de koolstofcyclus en de centrale rol ervan in het ontstaan ​​van leven bijbrengen, in plaats van CO2 te demoniseren en te beweren dat “koolstof” een “vervuilende stof” is die het voortbestaan ​​van het leven bedreigt? We weten zeker dat CO2 essentieel is voor het leven en dat het in een bepaalde concentratie in de atmosfeer aanwezig moet zijn voor het overleven van planten, die de belangrijkste voedselbron vormen voor alle andere soorten die vandaag de dag leven. Zouden we onze burgers, studenten, leraren, politici, wetenschappers en andere leiders niet moeten aanmoedigen om CO2 te vieren als de levensgever die het is?

Het is een bewezen feit dat planten, waaronder bomen en al onze voedselgewassen, veel sneller kunnen groeien bij hogere CO2-concentraties dan momenteel in de atmosfeer aanwezig zijn. Zelfs bij de huidige concentratie van 400 ppm krijgen planten relatief weinig voedingsstoffen. Het optimale CO2-niveau voor plantengroei ligt ongeveer vijf keer hoger, namelijk 2000 ppm, maar alarmisten beweren dat dit al te hoog is. Zij moeten elke dag worden tegengesproken door iedereen die de waarheid kent. CO2 is de bron van leven en we zouden CO2 moeten vieren in plaats van het te kleineren, zoals tegenwoordig gebruikelijk is.

We zijn getuige van de “vergroening van de aarde” doordat hogere CO2-concentraties, veroorzaakt door menselijke uitstoot van fossiele brandstoffen, de plantengroei wereldwijd bevorderen. Dit is bevestigd door wetenschappers van CSIRO in Australië, Duitsland en Noord-Amerika. Slechts de helft van de CO2 die we uitstoten door het gebruik van fossiele brandstoffen komt in de atmosfeer terecht. Het evenwicht verschuift naar een andere plek en de beste wetenschappelijke inzichten wijzen erop dat het grootste deel ervan wordt omgezet in een toename van de wereldwijde biomassa van planten. En wat is daar mis mee, nu bossen en landbouwgewassen productiever worden?

Alle CO2 in de atmosfeer is ontstaan ​​door het vrijkomen van gassen uit de aardkern tijdens massale vulkaanuitbarstingen. Dit was veel vaker het geval in de vroege geschiedenis van de aarde, toen de kern heter was dan nu. Gedurende de afgelopen 150 miljoen jaar is er niet genoeg CO2 aan de atmosfeer toegevoegd om het geleidelijke verlies door afzetting in sedimenten te compenseren. Laten we eens kijken waar al die koolstof zich in de wereld bevindt en hoe deze zich verplaatst. Vandaag de dag, met een concentratie van iets meer dan 400 ppm, bevindt zich 850 miljard ton koolstof als CO2 in de atmosfeer. Ter vergelijking: toen moderne levensvormen zich meer dan 500 miljoen jaar geleden ontwikkelden, was er bijna 15.000 miljard ton koolstof in de atmosfeer, 17 keer zoveel als nu. Planten en bodems bevatten samen meer dan 2 miljard ton koolstof, ruim twee keer zoveel als de gehele atmosfeer. De oceanen bevatten 38 miljard ton koolstof in de vorm van opgeloste CO2, 45 keer zoveel als in de atmosfeer. Fossiele brandstoffen, die ontstaan ​​uit planten die CO2 uit de atmosfeer hebben opgenomen, zijn goed voor 5 tot 10 miljard ton koolstof, 6 tot 12 keer zoveel als in de atmosfeer.

Maar het werkelijk verbazingwekkende getal is de hoeveelheid koolstof die uit de atmosfeer is vastgelegd en is omgezet in koolstofhoudende gesteenten. 100 miljoen ton, oftewel een quadriljoen ton koolstof, is versteend door zeedieren die leerden om pantserplaten voor zichzelf te maken door calcium en koolstof te combineren tot calciumcarbonaat. Kalksteen, krijt en marmer zijn allemaal afkomstig van leven en vertegenwoordigen 99,9% van alle koolstof die ooit in de atmosfeer aanwezig is geweest. De witte kliffen van Dover bestaan ​​uit de calciumcarbonaatskeletten van coccolithoforen, kleine mariene fytoplanktonsoorten.

Het overgrote deel van de koolstofdioxide die in de atmosfeer is ontstaan, is vastgelegd en permanent opgeslagen in koolstofhoudende gesteenten, waar het niet door planten als voedsel kan worden gebruikt.

Vanaf 540 miljoen jaar geleden, aan het begin van het Cambrium, ontwikkelden veel mariene ongewervelde soorten het vermogen om verkalking te beheersen en pantserplaten te bouwen om hun zachte lichamen te beschermen. Schelpdieren zoals mosselen en slakken, koralen, coccolithoforen (fytoplankton) en foraminiferen (zoöplankton) begonnen koolstofdioxide met calcium te combineren en zo koolstof uit de levenscyclus te verwijderen doordat de schelpen in sedimenten zonken; 100.000.000 miljard ton koolstofhoudend sediment. Het is ironisch dat het leven zelf, door een beschermend pantser te ontwikkelen, zijn eigen uiteindelijke ondergang bezegelde door continu CO2 uit de atmosfeer te verwijderen. Dit is koolstofvastlegging en -opslag in het groot. Dit zijn de koolstofhoudende sedimenten die de schalieafzettingen vormen waaruit we tegenwoordig gas en olie winnen door middel van fracking. En ik sluit me aan bij degenen die zeggen: “Oké, VK, begin met fracking”.

De afgelopen 150 miljoen jaar is er een gestage afname van CO2 in de atmosfeer geweest. Er zijn veel factoren die hieraan bijdragen, maar het gaat om het netto-effect: een gemiddelde verwijdering van 37.000 ton koolstof per jaar uit de atmosfeer gedurende 150 miljoen jaar. De hoeveelheid CO2 in de atmosfeer is in deze periode met ongeveer 90% afgenomen. Dit betekent dat de CO2-uitstoot door vulkanen ruimschoots is gecompenseerd door het verlies van koolstof aan calciumcarbonaatsedimenten over een periode van miljoenen jaren.

Als deze trend zich voortzet, zal de CO2-concentratie onvermijdelijk dalen tot niveaus die het voortbestaan ​​van planten bedreigen, die een minimum van 150 ppm nodig hebben om te overleven. Als planten sterven, sterven ook alle dieren, insecten en andere ongewervelden die voor hun overleven afhankelijk zijn van planten.

Hoe lang zal het nog duren voordat, bij het huidige niveau van CO2-afname, het grootste deel van of al het leven op aarde met uitsterven wordt bedreigd door een gebrek aan CO2 in de atmosfeer?

Tijdens deze ijstijd in het Pleistoceen bereikte de CO2-concentratie doorgaans een minimumniveau wanneer de opeenvolgende ijstijden hun hoogtepunt bereikten. Tijdens de laatste ijstijd, die 18.000 jaar geleden piekte, daalde de CO2-concentratie tot 180 ppm, hoogstwaarschijnlijk het laagste niveau dat ooit op aarde is gemeten. Dit is slechts 30 ppm boven het niveau waarop planten beginnen af ​​te sterven. Paleontologisch onderzoek heeft aangetoond dat zelfs bij 180 ppm de groei ernstig werd beperkt doordat planten begonnen te verhongeren. Met het begin van de warmere interglaciale periode steeg de CO2-concentratie weer tot 280 ppm. Maar zelfs nu, met menselijke emissies die de CO2-concentratie tot 400 ppm laten stijgen, wordt de groei van planten nog steeds beperkt, terwijl die veel hoger zou zijn als de CO2-concentratie 1000-2000 ppm zou bedragen.

Hier is het schokkende nieuws. Als de mensheid niet was begonnen met het vrijmaken van een deel van de koolstof die was opgeslagen als fossiele brandstoffen – koolstof die zich voorheen als CO2 in de atmosfeer bevond voordat deze door planten en dieren werd vastgelegd – zou het leven op aarde al snel verstoken zijn geweest van deze essentiële voedingsstof en zou het zijn uitgestorven. Gezien de huidige trends van ijstijden en interglaciale perioden zou dit waarschijnlijk binnen minder dan 2 miljoen jaar zijn gebeurd, een oogwenk in de ogen van de natuur, 0,05% van de 3,5 miljard jaar durende geschiedenis van het leven.

Geen enkele andere soort had de taak kunnen volbrengen om een ​​deel van de koolstof terug in de atmosfeer te brengen die door planten en dieren in de loop der millennia uit de aardkorst is gehaald en daar is opgeslagen. Daarom wil ik James Lovelock eren in mijn lezing van vanavond. Jim was jarenlang van mening dat de mens de enige afwijkende soort op Gaia is, voorbestemd om catastrofale opwarming van de aarde te veroorzaken. Ik vind de Gaia-hypothese interessant, maar ik ben er niet religieus in en voor mij was dit te veel vergelijkbaar met de erfzonde. Het leek wel alsof de mens de enige kwaadaardige soort op aarde was.

Maar James Lovelock heeft het licht gezien en beseft dat de mens wellicht deel uitmaakt van Gaia’s plan, en daar heeft hij goede redenen voor. Ik heb respect voor hem, want het vergt moed om van mening te veranderen nadat je zoveel van je reputatie hebt ingezet op het tegenovergestelde standpunt. In plaats van de mens als vijand van Gaia te zien, ziet Lovelock nu dat we misschien wel met Gaia samenwerken om een ​​nieuwe ijstijd, ofwel een grote ijstijd, af te wenden. Dit is veel aannemelijker dan het doemscenario voor het klimaat, omdat onze uitstoot van CO2 in de atmosfeer de gestage afname van deze essentiële voedingsstof voor het leven zeker heeft omgekeerd en hopelijk de kans verkleint dat het klimaat in een nieuwe periode van grote ijstijd terechtkomt. We kunnen er zeker van zijn dat hogere CO2-concentraties leiden tot een toename van plantengroei en biomassa. We weten echter niet zeker of hogere CO2-concentraties een nieuwe grote ijstijd zullen voorkomen of verminderen. Persoonlijk ben ik hier niet optimistisch over, omdat de geschiedenis op de lange termijn geen sterke correlatie tussen CO2 en temperatuur aantoont.

Het is verbazingwekkend dat, gezien onze kennis dat de CO2-concentratie gestaag daalt, de menselijke CO2-uitstoot niet algemeen wordt geprezen als een wonder van verlossing. Uit directe waarneming weten we al dat de extreme voorspellingen over de impact van CO2 op de wereldwijde temperatuur zeer onwaarschijnlijk zijn, aangezien ongeveer een derde van al onze CO2-uitstoot in de afgelopen 18 jaar heeft plaatsgevonden en er geen statistisch significante opwarming heeft plaatsgevonden. En zelfs als er enige extra opwarming zou zijn, zou dat ongetwijfeld te verkiezen zijn boven het uitsterven van alle of de meeste soorten op de planeet.
Je hoort het hier. “De menselijke uitstoot van koolstofdioxide heeft het leven op aarde gered van onvermijdelijke hongersnood en uitsterven als gevolg van een gebrek aan CO2.” Om de analogie van de atoomklok te gebruiken: als de aarde 24 uur oud was, stonden we op 38 seconden voor middernacht toen we de trend naar het einde der tijden omkeerden. Als dat geen goed nieuws is, weet ik het niet. Je kunt Armageddon niet elke dag afwenden.

Ik daag iedereen uit om een ​​overtuigend argument te leveren dat mijn analyse van de historische gegevens en de voorspelling van CO2-tekort op basis van de trend van 150 miljoen jaar tegenspreekt. Persoonlijke aanvallen over “ontkenners” zijn niet nodig. Ik beweer dat een groot deel van de samenleving collectief is misleid door te geloven dat de wereldwijde CO2-concentratie en temperatuur te hoog zijn, terwijl het tegendeel waar is. Ontkent iemand dat planten zullen sterven bij een CO2-concentratie onder de 150 ppm? Ontkent iemand dat de aarde zich al 50 miljoen jaar in een afkoelingsperiode bevindt en dat deze ijstijd in het Pleistoceen een van de koudste periodes in de geschiedenis van de planeet is?

Als we ervan uitgaan dat de menselijke uitstoot tot nu toe zo’n 200 miljard ton CO2 aan de atmosfeer heeft toegevoegd, dan hebben we, zelfs als we vandaag zouden stoppen met het gebruik van fossiele brandstoffen, al 5 miljoen jaar extra leven op aarde kunnen garanderen. Maar we zullen niet stoppen met het gebruik van fossiele brandstoffen om onze beschaving van energie te voorzien, dus het is waarschijnlijk dat we de uithongering van planten door een gebrek aan CO2 met minstens 65 miljoen jaar kunnen uitstellen. Zelfs wanneer fossiele brandstoffen schaars worden, hebben we nog de quadriljoen ton koolstof in koolstofhoudende gesteenten, die we kunnen omzetten in kalk en CO2 voor de cementproductie. En we weten al hoe we dat moeten doen met zonne-energie of kernenergie. Dit alleen al, ongeacht het verbruik van fossiele brandstoffen, zal het verlies aan CO2 door de afzetting van calciumcarbonaat in mariene sedimenten ruimschoots compenseren. De mensheid heeft er ongetwijfeld voor gezorgd dat het leven op aarde met meer dan 100 miljoen jaar kan voortbestaan. Wij zijn niet de vijand van de natuur, maar haar redder.

Als naschrift wil ik nog een paar opmerkingen maken over de andere kant van de medaille van de zogenaamd gevaarlijke klimaatverandering: ons energiebeleid, in het bijzonder de veelbesproken fossiele brandstoffen; steenkool, olie en aardgas.

Afhankelijk van de berekeningsmethode zijn fossiele brandstoffen verantwoordelijk voor 85-88% van het wereldwijde energieverbruik en meer dan 95% van de energie voor het transport van mensen en goederen, inclusief ons voedsel.

Eerder dit jaar kwamen de leiders van de G7-landen overeen dat fossiele brandstoffen tegen 2100 moeten worden afgebouwd, een op zijn zachtst gezegd bizarre ontwikkeling. Natuurlijk gelooft geen weldenkend mens dat dit echt zal gebeuren, maar het is een bewijs van de macht van de elites die zich hebben verenigd rond de catastrofale, door de mens veroorzaakte klimaatverandering, dat zoveel zogenaamde wereldleiders aan dit schijnspel moeten meedoen. Hoe kunnen we hen ervan overtuigen om CO2 te vieren in plaats van het te veroordelen?

Er wordt veel negatiefs gezegd over fossiele brandstoffen, terwijl ze grotendeels verantwoordelijk zijn voor onze lange levensduur, onze welvaart en onze comfortabele levensstijl.

Koolwaterstoffen, de energiecomponenten van fossiele brandstoffen, zijn 100% organisch, zoals in de organische chemie. Ze werden geproduceerd door zonne-energie in oeroude zeeën en bossen. Wanneer ze worden verbrand voor energie, zijn de belangrijkste producten water en CO2, de twee meest essentiële voedingsstoffen voor het leven. En fossiele brandstoffen vormen verreweg de grootste opslag van directe zonne-energie op aarde. Niets anders komt daarbij in de buurt, behalve kernbrandstof, die ook zonne-energie bevat in de zin dat het werd geproduceerd door stervende sterren.

Tegenwoordig protesteert Greenpeace tegen Russische en Amerikaanse olieplatforms met dieselschepen van 3000 pk en gebruikt buitenboordmotoren van 200 pk om de platforms te enteren en anti-olie spandoeken van plastic, gemaakt van fossiele brandstoffen, op te hangen. Vervolgens publiceren ze een persbericht waarin ze ons vertellen dat we “onze verslaving aan olie moeten beëindigen”. Ik zou het niet zo erg vinden als Greenpeace op de fiets naar hun zeilschepen zou gaan en met hun bootjes naar de masten zou roeien om daar spandoeken van biologisch katoen op te hangen. We hadden geen waterstofbom aan boord van het schip dat meevoer op de eerste Greenpeace-campagne tegen kernproeven.

Een deel van de olie in de wereld komt uit mijn geboorteland, uit de Canadese oliezanden in Noord-Alberta. Ik had nog nooit met de fossiele brandstoffenindustrie gewerkt, totdat ik woedend werd over de leugens die in de hoofdsteden van onze bondgenoten over de hele wereld werden verspreid over de olieproductie van mijn land. Ik bezocht de oliezandwinning om met eigen ogen te zien wat daar gebeurde.

Het is inderdaad geen fraai gezicht wanneer het land wordt kaalgevreten om bij het zand te komen, zodat de olie eruit kan worden gehaald. Canada is feitelijk bezig met het opruimen van de grootste natuurlijke olieramp in de geschiedenis en verdient er zelfs geld aan. De olie kwam aan de oppervlakte toen de Rocky Mountains omhoog werden gestuwd door de botsende Pacifische plaat. Wanneer het zand terug op het land wordt gebracht, is 99% van de zogenaamde “giftige olie” eruit verwijderd.

Anti-olieactivisten beweren dat de oliezandwinning het boreale woud van Canada vernietigt. Het Canadese boreale woud beslaat 10% van alle bossen ter wereld, en het oliezandgebied is in vergelijking daarmee slechts een puistje op een olifant. Volgens de wet moet elke vierkante centimeter land die door de winning van oliezand is verstoord, worden teruggebracht naar het oorspronkelijke boreale woud. Wanneer zullen steden als Londen, Brussel en New York, die het natuurlijke milieu hebben verwoest, terugkeren naar hun oorspronkelijke ecosystemen?

De kunst en wetenschap van ecologische restauratie, of landaanwinning zoals het in de mijnbouw wordt genoemd, is een gevestigde praktijk. Het land wordt opnieuw gevormd, de oorspronkelijke bodem wordt teruggebracht en inheemse planten- en boomsoorten worden aangeplant. Door het creëren van depressies waar het land vlak was, is het mogelijk de biodiversiteit te vergroten door vijvers en meren aan te leggen waar moerasplanten, insecten en watervogels zich kunnen vestigen in het herstelde landschap.

De afvalwaterbassins waar het gezuiverde zand in terechtkomt, zien er een paar jaar lelijk uit, maar worden uiteindelijk omgevormd tot grasland. De Fort McKay First Nation heeft een contract om een ​​kudde bizons te beheren op een van deze hergebruikte afvalwaterbassins. Elk afvalwaterbassin zal op een vergelijkbare manier worden hergebruikt zodra de werkzaamheden zijn afgerond.

Als ecoloog en milieuactivist met meer dan 45 jaar ervaring is dit voor mij meer dan voldoende. Het land wordt slechts een oogwenk in geologische tijd verstoord en keert vervolgens terug naar een duurzaam boreaal bosecosysteem met schoner zand. En als bonus krijgen we de brandstof voor onze grasmaaiers, scooters, motoren, auto’s, vrachtwagens, bussen, treinen en vliegtuigen.

Kortom, kooldioxide afkomstig van de verbranding van fossiele brandstoffen is de bouwsteen van het leven, de levensader, de valuta van het leven, ja, de ruggengraat van het leven op aarde.

Ik ben vereerd dat ik ben uitgekozen om uw jaarlijkse lezing te geven.

Dank u wel voor uw aandacht vanavond.

Ik hoop dat je CO2 vanuit een nieuw perspectief hebt bekeken en dat je samen met mij blij bent met CO2!

***

Bron hier.

***

Deel dit bericht a.u.b.
LinkedInMastodonWhatsApp

Gerelateerd: