De klimaatcultus

Uit The Daily Sceptic.

Onze gastbijdrage van vandaag is een fragment uit ‘Canary in a Climate World: Climate Realism vs. the Net Zero Myth‘, een recent verschenen boek dat 38 klimaatdeskundigen uit de wetenschap, klimatologie, geologie, techniek, economie, geneeskunde, recht, journalistiek, openbaar beleid en onafhankelijk onderzoek samenbrengt. Het onderstaande hoofdstuk, geschreven door professor William Happer, natuurkundige aan Princeton, is een van de vele prikkelende bijdragen over klimaatwetenschap, energiebeleid, Net Zero en het bredere klimaatdebat. ‘Canary in a Climate World‘, vol fascinerende essays, wetenschappelijke discussies, onderzoekende analyses en tot nadenken stemmende perspectieven, is nu verkrijgbaar op Amazon (hier).

Door William Happer.

Over vijftig jaar zullen er academische verhandelingen geschreven worden over de klimaatwaanzin die heerste toen deze ‘kanarieliedjes’ werden geschreven. Ik hoop dat de liedjes de tijdsgeest van deze bizarre periode in de geschiedenis van de menselijke dwaasheid zullen verhelderen.

Veel mensen met onvoldoende wetenschappelijke kennis zijn ervan overtuigd dat de aarde door opwarming, veroorzaakt door de mens, in levensgevaar verkeert. Als de aarde werkelijk in groot gevaar zou verkeren door toedoen van de mens, zou elke maatregel ter bescherming ervan gerechtvaardigd zijn.

Sommige extremisten stellen voor om de wereldbevolking van acht miljard mensen terug te brengen tot maximaal één miljard. Hoe dit precies moet gebeuren, is altijd een beetje vaag gebleven. Genghis Khan gaf een goede eerste stap door in de 13e eeuw zo’n 40 miljoen mensen af ​​te slachten. In onze tijd zei Prins Philip, de vader van Koning Charles III van het Verenigd Koninkrijk:

“Als ik gereïncarneerd zou worden, zou ik graag terugkeren naar de aarde als een dodelijk virus om de menselijke bevolking te verminderen.”

Het klimaatalarmisme van onze tijd is een kwaadaardige combinatie van onwetend fanatisme, zoals hierboven beschreven, en opportunisme: de hunkering naar macht, roem en rijkdom.

Zoals alle fanatieke bewegingen richt het klimaatalarmisme grote nevenschade aan, met name aan de reputatie van mijn eigen vakgebied, de wetenschap. Royale onderzoekssubsidies van overheden en particuliere stichtingen hebben een nieuwe discipline gecreëerd: ‘klimaatwetenschap’. Traditionele, rigoureuze disciplines zoals atmosferische fysica, atmosferische chemie, meteorologie en paleontologie profiteerden hier snel van door zichzelf een nieuwe naam te geven, bijvoorbeeld ‘Centrum voor het Redden van de Planeet’. Ze werden rijkelijk beloond met onderzoekssubsidies, nieuwe laboratoria, hoogleraarschappen, lidmaatschappen van wetenschappelijke genootschappen, prijzen en andere blijk van dankbaarheid.

Aan deze vrijgevigheid waren echter voorwaarden verbonden. Als je onderzoek niet aantoonde dat de planeet gered moest worden, werd je uit de kring van gekozenen gezet. Veel geloofwaardige wetenschappers lieten hun twijfels over de gang van zaken niet openlijk blijken. Maar enkelen weigerden deze nieuwe ‘wetenschap op basis van consensus’ te accepteren en bleven trouw aan het traditionele criterium:

De geldigheid van een wetenschappelijke theorie wordt bepaald door de mate waarin de voorspellingen overeenkomen met alle beschikbare waarnemingen, en hoe succesvol de theorie verschijnselen voorspelt die voorheen niet werden waargenomen.

In de laconiek accurate woorden van Karl Popper:

“Je kunt dit alles samenvatten door te zeggen dat het criterium voor de wetenschappelijke status van een theorie de falsificeerbaarheid, weerlegbaarheid of testbaarheid ervan is.”

Volgens dit criterium is klimaatalarmisme geen wetenschappelijke theorie, aangezien het vele alarmerende voorspellingen heeft gedaan waarvan er geen enkele is uitgekomen. Klimaatalarmisme lijkt eerder op astrologie of de cargocult-wetenschap die zo treffend is beschreven door Richard Feynman.

Klimaatalarmisme is gebaseerd op het dogma dat ‘koolstofdioxide de regelknop van het klimaat op aarde is’. Dit dogma is onjuist, maar door de waanzinnige propaganda van meer dan een halve eeuw wordt het vandaag de dag net zo breed geaccepteerd als het geocentrische universum in de tijd van Giordano Bruno.

In het jaar 1600 liet paus Clemens VIII, de plaatsvervanger van Christus in de Kerk van Geloof, Hoop en Liefde, Bruno levend verbranden omdat hij het heliocentrisme en andere als ketters beschouwde ideeën propageerde. Nog geen vijftig jaar later ontsnapte Galileo Galilei ternauwernood aan hetzelfde lot door zijn ketterse opvatting van het heliocentrisme – dat de aarde om de zon draait en niet andersom – te herroepen.

Galileo, de uitvinder van de astronomische telescoop, wist uit eigen waarneming dat planeten om de zon draaiden en planetaire manen om de planeten. Naar verluidt mompelde hij “eppur si muove” (en toch beweegt het) toen vrienden, opgelucht over zijn vrijspraak, hem snel wegvoerden van de inquisitie voordat hij nog meer problemen kon krijgen.

Veel van de zangers in deze bundel, vooral die uit de academische wereld, zullen zich herinneren dat ze het doelwit waren van fanatieke haat, vergelijkbaar met die van Bruno en Galileo, omdat ze suggereerden dat koolstofdioxide niet de bepalende factor is voor het klimaat.

Het dogma dat CO₂ de bepalende factor is voor het klimaat op aarde klinkt plausibel. Evenzo leek een onbeweeglijke aarde, met hemellichamen die eromheen draaien, vanzelfsprekend voor de Ptolemaïsche astronomen. CO₂ is een broeikasgas, dat wil zeggen een gas dat vrijwel transparant is voor kortgolvig, zichtbaar en bijna-zichtbaar zonlicht, maar gedeeltelijk ondoorzichtig voor de langgolvige infraroodstraling die overtollige warmte van de aarde afvoert naar de koude duisternis van de ruimte.

Broeikasgassen doen weinig om de opwarming van de aarde door zonlicht te belemmeren, maar ze absorberen en weerkaatsen gemakkelijk thermische infraroodstraling. Hierdoor is het voor de aarde moeilijker om thermische straling rechtstreeks van het oppervlak naar de ruimte af te geven, en zijn hogere temperaturen nodig om de warmte kwijt te raken dan anders het geval zou zijn als er geen broeikasgassen in de atmosfeer zouden zijn.

Maar het belangrijkste broeikasgas is waterdamp, H₂O, niet CO₂. Wanneer de effecten van wolken worden meegerekend, heeft water in al zijn fasen – damp, vloeibaar en vast – een veel grotere invloed op de stralingsoverdracht van warmte dan CO₂. En stralingsoverdracht is slechts een deel van wat het klimaat op aarde bepaalt. Enorme hoeveelheden warmte worden door lucht- en oceaanstromen getransporteerd van de tropen, waar maximaal zonlicht wordt geabsorbeerd, naar de poolgebieden, waar veel meer thermische straling naar de ruimte wordt afgegeven dan er van de zon wordt geabsorbeerd.

Het klimaat op aarde heeft in feite geen enkele regelknop, en alle theoretische en empirische bewijzen wijzen erop dat CO₂ een relatief onbelangrijke factor is. De belangrijkste invloeden op het klimaat van de aarde zijn de zon en de bewolking. Noch de zon, noch de wolken worden zo goed begrepen als zou moeten. Het begrip dat we hebben, is minstens 50 jaar teruggeworpen door de manische focus op broeikasgassen.

Een bijzondere ironie van de demonisering van CO₂ is dat toenemende atmosferische concentraties CO₂ het leven op aarde ten goede komen. Satellietmetingen tonen een duidelijke vergroening van de aarde, met name van droge gebieden, als gevolg van de bescheiden toename van CO₂ die al heeft plaatsgevonden. CO₂ is daadwerkelijk plantenvoeding, een van de drie belangrijkste ingrediënten van fotosynthese: zonlicht, watermoleculen (H₂O) en CO₂-moleculen. Meer CO₂ heeft bijgedragen aan de landbouwproductie die de afgelopen 50 jaar heeft gekenmerkt.

Delen van de klimaatalarmisten zijn uitgegroeid tot afpersingsbendes. Volgens Wikipedia:

Een protection racket is een afpersingssysteem, meestal uitgevoerd door een criminele organisatie, waarbij regelmatig betalingen worden afgedwongen van een individu of groep in ruil voor de belofte hen geen kwaad te doen (of hen zogenaamd te ‘beschermen’). De dreiging met schade kan indirect of impliciet worden gecommuniceerd en kan bestaan ​​uit geweld, diefstal, plundering, brandstichting, vandalisme, enzovoort. De betalingen worden ‘beschermingsgeld’ of ‘beschermingsvergoeding’ genoemd.

Rechtbanken worden overspoeld met rechtszaken tegen fossiele brandstofbedrijven die er zogenaamd al jaren bewust voor zorgen dat de planeet wordt vernietigd door de levering van kolen, olie en gas. Het doet er niet toe dat deze fossiele brandstoffen de meest welvarende economie ter wereld mogelijk hebben gemaakt, waardoor gewone burgers tegenwoordig leven als de adel van weleer.