De nationale veiligheid van Groot-Brittannië mag niet worden opgeofferd aan netto nuluitstoot.

Dat model van het IJzeren Gordijn beschrijft het Britse energiebeleid vrij nauwkeurig, dat wordt gedreven door het ideologische streven naar netto nul-emissies en de dictaten die nodig zijn om dit te realiseren. Kortom: ik word gedwongen een elektrische auto te kopen als ik mijn (benzine)model over 10 jaar wil vervangen; ik word aangespoord mijn efficiënte gasboiler te vervangen door een elektrische warmtepomp; en als ik daar niet ‘vrijwillig’ voor kies, word ik via mijn energierekening gedwongen de door de overheid geprefereerde technologieën te subsidiëren. Wat is dit anders dan een planeconomie die doet denken aan de Sovjet-  nomenklatura  met doelstellingen en tijdschema’s voor de tractorproductie of de bouw van betonnen flatgebouwen? In Groot-Brittannië? Hoe is het zover gekomen?

Maar veel ernstiger dan de inmenging van de staat in mijn vrije wil in mijn privéleven, hoe verwerpelijk dat ook is, is het destructieve effect van het Net Zero-beleid op de nationale veiligheid. Het vormt een nog grotere bedreiging voor mijn vrijheid en die van u.

Hernieuwbare energiebronnen wekken elektriciteit met tussenpozen op, alleen wanneer de wind waait of de zon schijnt, en ze zijn duurder dan het betrouwbare elektriciteitsnet dat elke geavanceerde industrieeconomie nodig heeft. Zonder overheidsingrijpen zou de markt nooit in hernieuwbare energie investeren. Om de overgang naar netto nul uitstoot te subsidiëren, hebben we een van de hoogste energieprijzen ter wereld. Dit leidt tot de-industrialisatie, wat alleen onze vijanden zoals China ten goede komt.

Dat is al erg genoeg. Maar door dit te doen, geven we onze vijanden en concurrenten een permanent en onnodig economisch voordeel, en onszelf een ernstig nadeel. We verwaarlozen de ontwikkeling van onze eigen energiebronnen en belemmeren – ja, saboteren – onze economische groei. Overvloedig gas en olie, essentieel voor onze energiezekerheid nu en in de komende decennia, blijven in de grond zitten ten gunste van dure import. Meer echte banen verdwijnen en daarmee ook de bijbehorende vaardigheden, en zogenaamde ‘groene’ banen komen niet tot stand.

Vergelijk onze energiekosten eens met die van Frankrijk, dat over een overvloed aan kernenergie beschikt voor de basislast. De inflatie in Frankrijk is momenteel een fractie van die in ons land, en wij importeren elektriciteit. Sterker nog, interconnecties met Frankrijk, Noorwegen en andere landen zijn, dankzij de prioriteit die is gegeven aan Net Zero, geëvolueerd van incidentele naar essentiële onderdelen van de Britse elektriciteitsvoorziening. Dat betekent dat kwetsbare onderzeese kabels (en pijpleidingen) nu extra cruciaal zijn, juist nu de GUGI-onderzeebootvloot van de Russische marine, die is ontworpen om dergelijke onderwaterinfrastructuur aan te vallen, op indrukwekkende wijze groeit. Hoe kan een normaal mens dit zien als een verbetering van de Britse energiezekerheid?

Tegelijkertijd zijn we bezig een generatie kinderen te indoctrineren met ideeën over de vermeende voordelen van een gedesindustrialiseerde economie. Deze zelfopgelegde risico’s zijn talrijk en duidelijk zichtbaar – waaronder het verlies van bepaalde essentiële productiecapaciteiten, die ook cruciaal zijn voor de defensie-industrie, zoals hoogwaardig specialistisch staal.

Op 14 januari 2023 stond de toenmalige Duitse bondskanselier Olaf Scholz naast een kolossale tanker met vloeibaar aardgas (LNG) die op het punt stond zijn lading in het Duitse gasnet te lossen en verklaarde: “We maken onszelf onafhankelijk en versterken de leveringszekerheid door vroeg en snel te handelen.” Dit symbolische moment voor de Duitse economie was natuurlijk het gevolg van het einde van de enorme afhankelijkheid van goedkoop Russisch gas, die Angela Merkel tijdens haar bondskanselierschap had gecreëerd, en van het feit dat Duitsland er niet in was geslaagd alternatieve energiebronnen te ontwikkelen, waaronder de afwijzing van kernenergie. Duitsland is sindsdien, wijselijk, weer begonnen met de bouw van ultramoderne fossiele energiecentrales. Zodra de hype rond Net Zero is afgenomen, zou Groot-Brittannië hetzelfde moeten doen, en zal dat ongetwijfeld ook doen.

De parallel die getrokken moet worden, ligt niet zozeer in het energiebeleid zelf, maar in de gevolgen van een gebrekkig energiebeleid en de politieke, economische en veiligheidsimpact ervan wanneer het door geopolitieke gebeurtenissen op zijn kop wordt gezet. Duitsland heeft hierin een voorbeeld gesteld door resoluut afstand te nemen van Merkels  Energiewende  (energietransitie).

Het strategische tekort in ons energiebeleid is diepgaand en gevaarlijk. Het ondermijnt de fundamenten van onze natiestaat. Maar dat is slechts een deel van het tragikomische energiefiasco dat ons wordt voorgeschoteld. Op praktisch uitvoeringsniveau creëren we een kritieke infrastructuur die eveneens vol zit met andere zwakke punten.

In Zuid-Australië en Spanje hebben we gezien hoe snel het dagelijks leven instort wanneer een elektriciteitsnet dat grotendeels op hernieuwbare energie draait, uitvalt. Het is niet alleen dat de lichten uitgaan – niets werkt meer: ​​geen verkeerslichten, geen barcodescanners, geen geldautomaten, geen benzinepompen of laadpalen, enzovoort. De kwetsbaarheid van het netwerk brengt het land op de rand van een complete energiestilstand.

En dan hebben we het nog niet eens over de esthetische kosten voor het landschap van de bouw van duizenden windturbines, kilometerslange hoogspanningsmasten en hectares zonnepanelen op vruchtbare landbouwgrond, met name in Oost-Engeland. Het opofferen van land aan de ijdelheid en hebzucht van groene profiteurs, die door de consument en belastingbetaler worden verrijkt terwijl boeren hun bestaansmiddelen verliezen, is een morele schande en een nationale tragedie.

De tegenstrijdigheden zijn onontkoombaar. Neem bijvoorbeeld de zaak waarover Keir Starmer en Ed Miliband met elkaar in conflict kwamen. Starmer wilde dolgraag een enorm, energieverslindend AI-datacenter in Teesside bouwen om – welke dan ook – banen te creëren in onze noodlijdende economie, maar Miliband verzette zich daartegen omdat de enorme elektriciteits- en waterbehoefte zijn doelstellingen voor netto nuluitstoot in gevaar zou brengen. Hij geeft er de voorkeur aan de industrie te dwingen een waterstoffabriek te bouwen die niemand wil.

Minder voor de hand liggend, maar vanuit professioneel oogpunt en vanuit het perspectief van degenen die onze potentiële vijanden in de gaten moeten houden, des te ernstiger, is de groeiende afhankelijkheid van onze elektriciteitsinfrastructuur van cellulaire modules die in de Volksrepubliek China (VRC) worden geproduceerd. Je vindt ze in windturbines, Chinese elektrische voertuigen en schakelmechanismen in het elektriciteitsnet. Ze maken deel uit van het Internet der Dingen en kunnen na installatie door de Chinese fabrikant opnieuw worden geprogrammeerd.

Doordat de markt overspoeld wordt met Chinese elektrische auto’s tegen gesubsidieerde prijzen, veranderen onze wegen en steden in slagaders voor duizenden Chinese computers op wielen waarover de bestuurder geen uiteindelijke controle heeft. Die controle blijft bij de fabrikant en de bestuurder heeft geen mogelijkheid om die inmenging te blokkeren, en is zich er waarschijnlijk zelfs niet van bewust totdat het voertuig niet meer reageert.

Stel je eens voor dat de Volksrepubliek China Taiwan binnenvalt en het Westen verwikkeld raakt in een militaire confrontatie. Alle Chinese bedrijven staan ​​onder controle van de leiding, dus binnen enkele uren na een besluit van de Chinese Communistische Partij (CCP) zouden alle snelwegen en steden in het Verenigd Koninkrijk geblokkeerd kunnen raken door stilstaande Chinese elektrische auto’s. Ook het elektriciteitsnet zou ontregeld kunnen raken doordat de schakelmechanismen vanuit computercentra in Peking worden verstoord.

Klinkt dit allemaal vergezocht? Was het maar zo. Ook hier hebben we een waarschuwend voorbeeld. Tractorfabrikant John Deere heeft een op afstand bedienbare noodstopfunctie (geïnstalleerd met goede bedoelingen) gebruikt om landbouwvoertuigen te immobiliseren die door de Russen waren gestolen tijdens hun inval in Oost-Oekraïne.

De Chinese leiding verbergt haar ambities niet: ze maakt ze openbaar. Als u de ondoorzichtige documenten die het 20e Partijcongres ondersteunden wilt lezen, zult u ontdekken dat de CCP als doelstelling heeft om tegen het midden van de 21e eeuw een wereld te creëren die gedomineerd wordt door China en zijn technologische systemen. De duidelijke implicatie is dat onze sociale en politieke waarden door die van hen moeten worden vervangen – geen mitsen en maars, maar een ondubbelzinnige vijandige intentie, zonder enige twijfel uitgesproken. Dit is Xi Jinpings ‘Chinese Droom’.

Hoe misleid waren die Britse politici die zichzelf wijsmaakten dat de grootschalige outsourcing een nieuw gouden tijdperk was. China’s wereldbeeld is grimmig. Het wordt alleen bevolkt door cliënten, rivalen en tegenstanders. Xi’s visie is een versnelde ontwikkeling van wetenschap en technologie, ingezet om communistisch China wereldwijd dominant te maken.

De Volksrepubliek China is er bedreven in om wereldwijde afhankelijkheden te creëren door de agressieve marketing van haar technologieën en haar concurrenten uit te schakelen door de verkoop ervan te subsidiëren. Geen vrije markt voor hen! We hebben de wereldwijde opkomst van Huawei in de telecommunicatiesector gezien. Ik heb er openlijk tegen gelobbyd en op het laatste moment heeft het Verenigd Koninkrijk, in navolging van de VS en Australië, ternauwernood voorkomen dat de ontwikkeling van ons 5G-netwerk aan dat bedrijf werd overgedragen.

Op vergelijkbare wijze zijn we getuigd van de groeiende dominantie van China op de markt voor elektrische voertuigen. Dat de Volksrepubliek China Tesla-voertuigen verbiedt in gebieden waar gevoelige nationale veiligheidsmiddelen zijn gestationeerd, onderstreept dat de Chinese leiding zich terdege bewust is van de potentiële veiligheidsdreiging die elektrische voertuigen met zich mee kunnen brengen. We lopen blindelings een gevaar tegemoet door toe te staan ​​dat belangrijke delen van onze cruciale nationale infrastructuur kwetsbaar worden voor vijandige verstoringen.

Een pijler van onze nationale veiligheid is energiezekerheid. De levering van overvloedige, consistent betrouwbare en goedkope energie, ongeacht de weersomstandigheden, is van vitaal belang voor de moderne natiestaat. Het garandeert dat de burgermaatschappij niet uiteenvalt. Het idee om een ​​energiesysteem te bouwen dat is ontworpen om een ​​reeks ideologische doelen te bereiken, en dat bovendien op bepaalde momenten kan worden ontwricht door een vijandige regering, is symptomatisch voor een extreme vorm van politieke dystopie. Het zet het concept van een veilig energiebeleid op zijn kop en ondermijnt de logica van een focus op zelfvoorziening.

Terwijl Starmer in zijn hut opgesloten zat, was het kapitein Miliband, met de wind in de zeilen en de zon in zijn rug, die het Britse staatschip rechtstreeks op gevaarlijke riffen afstuurde. Er is een fanatisme in zijn ogen dat vergelijkbaar is met dat van kapitein Ahab toen hij obsessief op de grote witte walvis Moby Dick jaagde.

En om redenen die aan een religieus geloof doen denken, kiest Miliband ervoor alle risico’s van zijn energiebeleid te negeren. Sluit ook niet uit dat de afdeling Verenigd Frontwerk van het Chinese Ministerie van Staatsveiligheid – ooit door Xi omschreven als China’s magische wapen – zich bezighoudt met maatregelen om dergelijke overtuigingen in goedgelovige geesten aan te wakkeren.

Sir Richard Dearlove.

Verwacht het moment, niet al te ver weg, waarop de kiel van het schip op de rotsen schuurt en het Britse staatschip door Net Zero wordt doorboord en tot zinken wordt gebracht. Het zal tot verbazing en genoegen zijn van onze vijanden wereldwijd, die vol ongeloof hun ogen uitwrijven over hun geluk.

***

Sir Richard Dearlove is voorzitter van de raad van toezicht van de Universiteit van Londen en voormalig hoofd van de Britse geheime dienst (MI6). Dit artikel werd  oorspronkelijk gepubliceerd door The  Spectator .

***