Locaties voor gasgeneratoren in de regio Utrecht.

Van een onzer correspondenten.

Neem nu het recente Utrechtse initiatief om gasgeneratoren te plaatsen om de energietransitie aldaar te redden. Een technologisch hoogstandje dat vooral opvalt door zijn nostalgische karakter. Aardgas, heet nu zomaar ‘transitiegas’. En zoals iedereen weet: wat je een nieuwe naam geeft, verandert wezenlijk van aard. Zo is een oorlog een vredesmissie, een belasting een bijdrage, en transitiegas een pedaal naar een duurzaam wonderland.

Je giet de emmer vol en kijk: de emmer wordt steeds leger.

De logica is ontwapenend. Het stroomnet zit vol en omdat de zon niet altijd schijnt en de wind zich niet aan beleidsakkoorden houdt, grijpen we terug op iets betrouwbaars: fossiele brandstoffen. Maar slechts een beetje. Af en toe. Op piekmomenten. Vrouwen (zo leert ons de natuur) zijn zwanger of niet—een tussenweg bestaat niet; maar dit gas, zo wil men ons doen geloven, is feitelijk CO₂-reducerend. Vraag niet hoe het kan. Je giet de emmer vol en kijk: de emmer wordt steeds leger.

Aangezien nieuwe hoogspanningsstations pas in 2031 klaar zijn, moeten men daar in Utrecht improviseren. En improvisatie, zo blijkt, betekent teruggrijpen op het aloude gas, maar in een gloednieuwe jas. Tijdelijk, natuurlijk. Tien tot vijftien jaar tijdelijk, om precies te zijn—een tijdsduur die in de hogere beleidskringen met de verre toekomst in het vizier kennelijk gelijkstaat aan een oogwenk.

***

Lees het bij de NOS, hier.

***