Mijn jaren als parlementslid en deelnemer aan de COP hebben mijn perspectief aanzienlijk veranderd. In deze periode heb ik de milieubeweging – en daarmee de COP’s, de Groenen en de Commissie – hun standpunten over vrijwel alle belangrijke klimaatbeleidsinstrumenten zien wijzigen. Ik heb talloze koerswijzigingen meegemaakt, waarbij pogingen om beleid te corrigeren met evenveel enthousiasme werden nagestreefd als de oorspronkelijke maatregelen. Biobrandstoffen en de houding ten opzichte van het gebruik van biomassa-energie zijn hiervan treffende voorbeelden. Het resultaat is een bipolaire aanpak, die van het ene uiterste naar het andere slingert en het investeringsklimaat in Europa aanzienlijk heeft verzwakt.
Na getuige te zijn geweest van ons grootse, dure, maar ineffectieve beleid, voel ik me zelfs genoodzaakt de vraag te stellen: wat brengt onze veiligheid meer in gevaar, klimaatverandering of het huidige klimaatbeleid? Natuurlijk moet ik zo’n gewaagde vraag rechtvaardigen. Ik ben een verklaring verschuldigd voor wat er tijdens mijn carrière als wetgever is gebeurd. Ik heb dit behandeld in mijn proefschrift, ‘The Rise and Fall of the Kyoto Protocol – Climate Change as a Political Process‘ (2014), waarin ik de fouten beschrijf die in naam van het klimaatbeleid zijn gemaakt – fouten die helaas vaak het milieu hebben geschaad.
Voor velen is de strijd tegen klimaatverandering synoniem met het Kyoto-protocol en het bijbehorende VN-kader. In mijn proefschrift analyseerde ik de meest relevante elementen en ideologische uitgangspunten ervan. Het klimaatprobleem werd vaak als eendimensionaal beschouwd, wat leidde tot overmatige simplificatie. Het protocol heeft leiders beperkt met klimaatpuritanisme en een politiek van beperkingen, met uiteindelijk een reeks mislukkingen tot gevolg.
Ten eerste kan terecht worden gesteld dat het succes van klimaatmaatregelen is verstoord door de enorme en onvoorspelbare globalisering. Tussen 1997 en 2002 had niemand verwacht dat China, India en delen van Zuid-Amerika de industriële productie zo sterk zouden overnemen van Europa en de VS. Het aandeel van de emissies van de Kyoto-doellanden werd gemarginaliseerd en daalde van 63% bij de inwerkingtreding van het protocol tot slechts 13% onder Kyoto II.
Het Kyoto-protocol bleek niet effectief in het positief beïnvloeden van deze ontwikkeling. In het geval van geïndustrialiseerde landen zijn er geen significante verschillen in de snelheid van de CO₂- daling waarneembaar tussen landen die de Kyoto-verplichtingen waren aangegaan en landen die dat niet hadden gedaan. De landen die het Kyoto-protocol hadden geratificeerd, presteerden niet beter dan de landen die het niet hadden geratificeerd.
We moeten ons afvragen of er iets inherent is aan de structuur van de Kyoto-aanpak dat de effectiviteit ervan heeft belemmerd. Volgens veel klimaatbeleidsonderzoekers spelen tal van factoren een rol, van de analyse van de aard van het probleem tot de fundamentele aannames, gebrekkige instrumenten en oplossingen.
Ideologie en machtsverhoudingen
De basis voor het Kyoto-protocol werd gelegd in de jaren 80 en 90. Die hele periode werd gekenmerkt door de opkomst van de milieubeweging en haar ideologische denkwijze, die terug te vinden is in de instrumenten van het Kyoto-akkoord en de aard van het COP-proces. Dit is duidelijk te zien in het geval van kernenergie. Hoewel COP3 in Kyoto in 1997 aangaf dat kernenergie meer steun zou krijgen, waren kritische facties tegen COP4 beter georganiseerd en hadden ze nieuwe tegenstanders verzameld. De schadelijke gevolgen van kernenergie werden gretig opgesomd, een houding die jarenlang de COP-cultuur domineerde.
Het uitfaseren van kernenergie is vanaf het allereerste begin de topprioriteit geweest voor de milieubeweging. Hun argument is vaak gericht op toekomstige generaties, door te stellen dat kernenergie ‘het probleem aan hen doorschuift’. Deze prioriteitstelling heeft in de praktijk echter de milieuproblemen in de wereld aanzienlijk verergerd: luchtvervuiling, ontbossing, het toegenomen gebruik van fossiele brandstoffen en de talloze ongelukken die daardoor worden veroorzaakt. Ook deze problemen worden doorgeschoven naar toekomstige generaties. Het is daarom opmerkelijk dat de enige energiebron met aantoonbaar significante emissiereducties wordt afgewezen door degenen die een dringende vermindering van de CO₂- uitstoot eisen .
Adaptatie was een vergelijkbaar taboe. Lange tijd verzetten milieuorganisaties zich tegen maatregelen die aanpassing aan klimaatverandering bevorderden. Al Gore was een van de meest uitgesproken tegenstanders van adaptatie. In 1992 stelde hij dat het “een soort luiheid is, een arrogant geloof in ons vermogen om op tijd te reageren en onszelf te redden”. Emissiereductie en aanpassing aan klimaatverandering werden in de klimaatconferentiecultuur als elkaar uitsluitende alternatieven beschouwd. De eerste optie werd gezien als de juiste manier om het klimaatveranderingsprobleem op te lossen, terwijl de laatste werd beschouwd als een onwenselijk beleid dat een verwerpelijke houding weerspiegelde. Adaptatie werd pas geleidelijk aan op de officiële agenda van de klimaatconferenties opgenomen nadat minder ontwikkelde landen erom begonnen te vragen. Het Hartwell-rapport uit 2010 was een van de meest prominente beleidsdocumenten op hoog niveau die pleitte voor ‘geen spijt’-adaptatie in een context van onvolledige kennis, en werd daarvoor bekritiseerd door Gore en gelijkgestemden. Toch heeft het verstrijken van 15 jaar aangetoond dat de Hartwell-aanhangers al die tijd gelijk hadden.
De overmatige nadruk op mitigatie ten koste van adaptatie is een fout die voortkomt uit fundamentalisme en die verantwoordelijk is geweest voor vele doden, met name in ontwikkelingslanden.
Het daadwerkelijk voorkomen van schade en de daadwerkelijke aanpassing aan veranderingen in de praktijk worden gezien als een bedreiging voor de levensvatbaarheid van het mitigatiebeleid. Paradoxaal genoeg heeft dit, vanuit politiek oogpunt, het proces om de samenleving weerbaarder te maken tegen extreme weersomstandigheden aanzienlijk ertraagd . In zekere zin zijn alle samenlevingen slecht voorbereid op de gevolgen van klimaatverandering. Daarom is het noodzakelijk om technologieën, instellingen en praktijken te ontwikkelen om risico’s te minimaliseren, van weerbestendige civiele techniek tot systemen voor vroegtijdige waarschuwing. Deze zijn sowieso nodig – ‘geen spijt achteraf’, zoals Hartwell het formuleerde. Het doet er niet toe of de oorzaak door de mens is veroorzaakt of van natuurlijke aard is.
Ik zie ook ongewenste gevolgen in het uitgangspunt van het vaststellen van een plafond voor emissies. Uit mijn filosofiestudie heb ik geleerd dat het altijd nuttig is om zaken die als vanzelfsprekend worden beschouwd in twijfel te trekken. Dus vraag ik me af: waarom een plafond? Waarom geen bodem? Wat betreft de reductie van broeikasgasemissies geloof ik niet langer in een beleid van beperkingen en emissieplafonds.
Waarom? Ze leveren te langzaam resultaten op en verplaatsen problemen vooral heen en weer in de atmosfeer van de planeet door emissies van de ene naar de andere plek te transporteren. Bovendien worden andere ernstige milieuproblemen verwaarloosd door zich voornamelijk te richten op koolstofdioxide. Het zou veel effectiever zijn om redelijke en noodzakelijke politieke maatregelen te nemen: decarbonisatie, preventie van vervuiling, bestrijding van armoede en verlies van biodiversiteit, herbebossing, energiebesparing, schone energie en aanpassing. Het louter vasthouden aan bindende plafonds kan leiden tot zelfbedrog, waarbij emissiereducties als gevolg van een economische recessie worden geïnterpreteerd als een echte prestatie.
Een andere vorm van zelfbedrog schuilt in de criteria voor emissiebronnen. Het fundamentele probleem van het Kyoto-protocol was dat het geen rekening hield met consumptie, maar alleen met productie. De emissies van een land omvatten alle productie die daar heeft plaatsgevonden; het protocol zou landen met energie-intensieve productie dus straffen, zelfs als die productie met de laagst mogelijke emissies werd gegenereerd. In plaats daarvan werd consumptie, die doorslaggevend zou moeten zijn en een redelijke methode voor politieke sturing zou kunnen vormen, praktisch volledig buiten beschouwing gelaten. We moeten niet vergeten dat de consument de vervuiler is, niet de producent. Het zal velen wellicht verbazen dat we tijdens onze klimaatmaatregelen in Europa onze emissies feitelijk hebben verhoogd.
COP-bijeenkomsten, de samenvattingen van de IPCC-rapporten en de berichtgeving in de media brachten een nieuw soort klimaatnarratief voort, gebaseerd op catastroferetoriek en angstzaaierij. Deze alarmistische retoriek gebruikt woorden als ‘chaos’, ‘catastrofe’ en ‘vernietiging’, en de toon is vaak nogal gehaast. Het maakt gebruik van de quasi-religieuze terminologie van de apocalyps. Het creëerde ook een nieuw soort klimaatmoralisme met de meting van CO2-uitstoot; en zoals Mike Hulme al jaren betoogt, en ook in zijn artikel in deze bundel, is het zowel een schadelijke afleiding als een ondermijning van het vertrouwen.
Het aanwakkeren van klimaatpaniek en het nastreven van noodmaatregelen is gevaarlijk, omdat het leidt tot kortzichtige oplossingen en ondoordachte acties – zoals we hebben gezien in wetgeving die van het ene uiterste naar het andere doorslaat. Het heeft er ook toe geleid dat de macht is overgedragen aan milieuorganisaties in handen van activisten en dat het gezag van democratisch gekozen regeringen is ingeperkt. Klimaatnoodsituaties die door groen populisme worden gecreëerd, kunnen grondwettelijke rechten bedreigen en de opschorting van de normale politiek rechtvaardigen.
Het Akkoord van Parijs en geopolitiek
Na Kyoto I en II kregen we tien jaar geleden het Akkoord van Parijs. Het werd een paradigmaverschuiving genoemd: een ambitieus, niet-bindend verdrag. Eerlijk gezegd was het een contradictie.
Er kan worden betoogd dat de overeenkomst geen significante, bindende inhoudelijke verplichtingen aan de partijen oplegt. Wat betreft het uiteindelijke doel, stelt de overeenkomst echter de doelstelling om de gemiddelde wereldwijde temperatuurstijging te beperken tot ruim onder de 2°C of zelfs 1,5°C, in een context waarin we geen idee hebben welke koppeling er daadwerkelijk bestaat tussen CO₂ en de wereldwijde temperatuur . Dit betekent dat de overeenkomst de ratificerende staten collectief verplicht tot iets dat technisch onmogelijk is, terwijl de overeenkomst hen als individuele landen in het geheel niet bindt.
Vormt deze kloof tussen ambitie en verplichting een probleem? Zal dit paradoxale uitgangspunt resultaten opleveren? En onder welke voorwaarden?
Veel waarnemers hebben deze combinatie van een ambitieuze doelstelling enerzijds en niet-bindende toezeggingen anderzijds een vorm van zelfbedrog genoemd. Is het bindender dan iedereen een vrolijk kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar wensen? Dus waarom vierden alle belanghebbenden feest? En waarom vierden vooral de milieu-ngo’s feest en vloeiden er zelfs tranen van vreugde? Normaal gesproken publiceren ze na COP-bijeenkomsten persberichten waarin ze het gebrek aan ambitie bekritiseren.
Het Kyoto-raamwerk, als één omvangrijke, bindende en geïntegreerde overeenkomst, was simpelweg te onrealistisch voor landen met zeer uiteenlopende belangen en mogelijkheden. Deze keer wilden de betrokken partijen voorkomen dat de Amerikaanse Senaat een obstakel zou vormen voor ratificatie: een bindend verdrag zou dat immers vereisen.
Het is al lange tijd duidelijk dat de EU-klimaatstrategie, gebaseerd op het Kyoto-raamwerk, de grote uitstoters niet aanspreekt. Zij geven de voorkeur aan meerdere strategieën en verschillende klimaatclubs.
Ik kom terug op mijn vraag over milieu-ngo’s. Waarom vierden zij feest na Parijs? Door de kloof tussen ambitie en verplichting niet te dichten, creëerde het Akkoord van Parijs een ernstig probleem voor regeringen, waardoor een vacuüm ontstond dat door niet-gouvernementele actoren moest worden opgevuld. Ik citeer hier een Nederlandse hoogleraar internationaal milieurecht, dr. Lucas Bergkamp:
Lucas Bergkamp.
De discrepantie tussen ambitie en verplichting creëert een breed speelveld voor klimaatactivisme op internationaal en nationaal niveau, wat leidt tot een machtsoverdracht die in strijd is met de fundamentele beginselen van een constitutionele regering. Als de gezamenlijke inspanningen tekortschieten om de doelstellingen van het Akkoord van Parijs te bereiken, zal de rechterlijke macht waarschijnlijk betrokken raken bij de klimaatpolitiek.
Met andere woorden, hier is meer ‘juridische oorlogvoering’; zoals inderdaad al vaker is gebeurd, meestal gebaseerd op het onechte concept van een overkoepelend ‘internationaal recht’ van ‘mensenrechten’. Groot-Brittannië is een wereldleider in dergelijke ‘juridische oorlogvoering’ onder zijn huidige regering van mensenrechtenadvocaten, getuige de bizarre overgave van soevereiniteit over de Chagos-eilanden.
Het Akkoord van Parijs effent daarmee de weg voor een nieuwe internationale beweging voor ‘klimaatbestuur’. De impliciete afhankelijkheid van politiek activisme door de klimaatbeweging en de daarmee samenhangende niet-hiërarchische bestuursstructuur door de rechterlijke macht vormen een bedreiging voor de grondwettelijke staat, de rechtsstaat en de representatieve democratie. Het risico bestaat op een ongrondwettelijke machtsovername door activistische groepen en niet-gekozen en niet-verantwoordingsplichtige rechters, wat de wetgevende macht en de rol van het positieve recht bij de beslechting van rechtsgeschillen zou kunnen ondermijnen. Dit risico op ondermijning wordt door politici en regeringen onvoldoende begrepen.
De positie van Europa
En hoe zit het met Europa? We staan er nog steeds grotendeels alleen voor in onze klimaatinspanningen. We hebben nooit een wereldwijd akkoord bereikt. Onze unilaterale en kostbare klimaatmaatregelen kunnen niet echt als ‘klimaatpolitiek’ worden beschouwd. Ze kunnen worden omschreven als de decarbonisatie van de productie of het uitbesteden van banen of emissies, maar ondanks de beste bedoelingen heeft de EU-strategie het wereldwijde probleem tot nu toe niet op mondiale schaal aangepakt.
De EU verbindt zich ertoe om in 2050 netto nul CO2-uitstoot te bereiken, terwijl landen als Rusland en China praktisch aan niets gebonden zijn. Ter vergelijking: China bouwde vorig jaar een recordaantal kolencentrales, terwijl de EU volgens schattingen van de Europese Commissie jaarlijks 1,5 biljoen euro kwijt is aan het bereiken van de doelstelling van netto nul CO2-uitstoot.
Ik vind deze situatie ronduit absurd. Alleen een hardnekkige vorm van orthodoxie weerhoudt velen ervan dit te zien en hardop te zeggen. We beginnen in heel Europa te investeren in afschrikking en defensie. Tegelijkertijd ondergaan we een drastische, unilaterale ontwapening op economisch gebied in naam van ‘klimaatleiderschap’. Dit gebeurt op twee manieren. Ten eerste verwerft China een economisch concurrentievoordeel voor zijn producten op de wereldmarkt. Ten tweede zijn we in de EU, vanwege ons energiebeleid, steeds afhankelijker geworden van met name Chinese technologie, net zoals Duitsland afhankelijk werd van Russische energie met zijn Energiewende. Wat is daar de zin van?
***
Dr. Eija-Riitta Korhola.
Over de auteur
Dr. Eija-Riitta Korhola was van 1999 tot 2014 lid van het Europees Parlement. Ze was voorzitter van de milieucommissie van het Europees Parlement en woonde in die hoedanigheid de meeste COP-bijeenkomsten bij. Ze was tevens lid van de Hartwell Group.
***
Dr. Eija-Riitta Korhola ging 25 jaar geleden het Europese parlement in .
Dat zal geweest zijn rond de tijd dat de digitale meter aangekondigd zou worden. De digitale meter die enkele jaren later zou leiden tot de invoering van de salderings-regeling en in het verlengde daarvan de surveillance maatschappij. Dat wisten mensen toen nog niet en stortten zich daarom gulzig op de aankoop van zonnepanelen. Je was een dief van je eigen portemonnee als je niet meedeed en je wuifde dan ook de waarschuwing over de adder onder het gras, weg . Het was ook te mooi om waar te zijn: om mensen te verleiden kregen ze een teruglever-vergoeding die de prijs van een kWh verre overtrof. In Frankrijk wel 60 cent als ik me goed herinner.
Binnen de kortste keren lagen alle daken vol als gevolg van het ‘zwaan kleef -aan’ principe en niet lang daarna volgden de windmolen coöperaties ook weer geil op de vette subsidies . U weet hoe het daarna verder ging.
vanaf de 90 er jaren voerde Bard de Wijer in de Völkerische beobachter een redactionele PR campagne voor de komst van de elektrische auto en warmtepomp . De overheid verlaagde de prijs van een kWu elektrisch kunstmatig en dreef mensen zo naar de elektrische auto. ( Daar gaat het komende onderwerp over op ‘ de energietransitie – leugen ‘ ) en liet het publiek toen in de netcongestie – val lopen om de batterijen fase in te luiden . Ze trapten er vol in . ( zelfs bij Clintel hebben ze het niet door )
Nu is hevige verontwaardiging is ontstaan naar aanleiding van het besluit van de Europese Commissie, waar de lieftallige Eija-Riitta misschien nog wel aan meewerkte , om een camera in de EV te installeren die erop toeziet dat de bestuurder twee handen aan het stuur houdt. Tsjaa dat krijg je ervan als je je laat verleiden met geld . Idereen begreep natuurlijk dat met zo’n laptop op wielen – in lijn met de digitale meter – de surveillance maatschappij kon worden uitgerold . Stel je voor: te hard rijden of de hand van het stuur resulteert automatisch in en boete en bedenk verder maar wat de overheid geen machtig tool in handen kreeg . En nu gaan ze allemaal lopen piepen .
Net las ik een advertentie van ‘Frank Energie’ . Frank energie schakelt jouw EV, batterijen en airco aan en uit om het netwerk te ontlasten en daarvoor krijg je een beloning.
Verder meldt de Völkerische beobachter vandaag dat een airco géén Co 2 uitstoot veroorzaakt en ook het net niet belast . Dus kopen dat ding .
Het is allemaal de schuld van het grootkapitaal gillen ze. Klopt! en u bent erin gelopen . Eigen schuld dikke bult.
je wuifde dan ook de waarschuwing over de adder onder het gras
Die was er niet, het was gewoon uitrekenen.
Die slimme meter was ook zonder zonnepanelen gekomen, de maatschappijen wilden een meter die ze op afstand konden afschakelen.
Later hebben ze ook de gasmeter erop aangesloten.
Het is conform de stand der techniek, geen meteropnemers meer op afstand uit te lezen.
Ze zijn dus nooit ingevoerd om zonnepanelen mogelijk te maken.
Het is goed om kritisch te zijn, maar je moet wel realistisch blijven.
Om alles op de zonnepaneelbezitter te gooien is ONZIN, die handvol particuliere bezitters van zonnepanelen maken het verschil niet.
Het zijn de windmolenparken en zonneparken.
Het een en ander loopt ook omdat de technische mogelijkheden er zijn, ongeveer net zoals dat we ijzeren bijlen zijn gaan gebruiken in plaats van steen.
Wij noemen dat vooruitgang. Je hebt voor 120 cent een chip waarmee je elk toestel draadloos online kan brengen, bedenk eens de mogelijkheden.
Dat ga je niet tegenhouden door geen EV of zonnepanelen te kopen, zinloos om dat als argument te gebruiken.
Prima om er kritisch op te zijn, maar blijf wel realistisch.
Voor al die maatregelen en vergoedingen geldt, reken het eerst uit, en vertrouw de overheid nooit.
Heb je de investering er na 3 jaar uit, dan doe je het gewoon, anders laten gaan.
Wat betreft die surveillance maatschappij…. hoe vaak laat jij je GSM thuis liggen? Daar wordt je pas écht mee in de gaten gehouden.
En nu is men driftig bezig met het wisselen vd oude watermeters in een “slimme”. Het stopt nooit, het wordt steeds benauwder om als mens een vrij ongestoord leven te hebben.
Mensen hoeven geen smartphone te hebben . Dan hebben ze ook geen last van surveillance en hoeven ze zich daar ook niet druk om te maken . Mensen kopen een smartphone geheel uit vrije wil en wentelen niet de rekening op de buurman af .
Wil je een vrij mens zijn dan ben je onafhankelijk van leveranciers van diensten en – zoveel mogelijk- zelfvoorzienend . Dan koop je geen zonnepanelen en een EV , want dan help je het systeem dat je zegt te bestrijden . Dan help je de energietransitie .
Wat fatsoenlijke mensen in ieder geval NOOIT doen mevrouw Cornelia, is parasiteren op de buurman en zeker niet als ze daarvoor werden gewaarschuwd door de beweging van de energietransitie – leugen . Wat een brutaliteit om het vingertje te wijzen en zelfs te beweren lid te zijn van het FvD.
Kijk beste meneer Bert, die EV kost zo maar 60K, dat heb ik uit eigen zak betaald, geen subsidie.
En mocht er subsidie op de energie zitten dan krijg JIJ die ook.
Mijn wegenbelasting is flink duurder vanwege het gewicht.
Ik profiteer niet op kosten van de buurman, nooit hoeven doen, ik betaal meer belasting dan wie dan ook, dus je argumenten zijn gewoon niet valide.
Het komt een beetje over alsof jij de pik op EV’s hebt omdat je zelf in zo’n oude Volvo blijft rijden.
Rij je die ook op kosten van de buurman? Geen vrijstelling van wegenbelasting maar wel vervuilen? Over profiteren gesproken.
De eerste Tesla’s en EV’s kregen hooguit korting op hun wegenbelasting, daarmee werd de veel duurdere aanschaf een beetje geholpen, maar lang niet genoeg om over profiteren te spreken, bovendien hebben particulieren helemaal geen extra korting, hooguit nog wat maandjes korting op wegenbelasting.
Korting is niet meer nodig, ik rij 100 km op 5 euro energie, daar rij ik dan een dikke SUV van ruim twee ton voor.
Stop met het brengen van onzin, reken het eerst even uit deel ons de cijfers en bekijk dat profiteren nog eens.
@ Cornelia U bepaalt op dit platform, waar bestrijding van de energietransitie een van de twee hoofdthema’s is , wederom met verve het standpunt dat er géén sprake is van subsidie voor elektrisch rijden en voor de , daarbij behorende miljarden- zo niet biljoenen – kostende uitbreiding van het netwerk, zo weten we uit de cijfers – die hier elke dag worden gepresenteerd door experts. Ook niet dat de prijs van een liter benzine bestaat uit 80 % belastingen om uw elektrisch voertuig te laten rijden.
U bent de held van de energie transitie – beweging en ze zullen u hier weer belonen met vele duimpjes.
Mijn advies aan u zou zijn om zich aan te melden bij Groenlinks. VVD is ook goed.
Afgezien daarvan @ Cornelia , kan ik alleen maar lachen om mensen die 60 k uitgeven aan een laptop op wielen waar de overheid aan het stuur zit. Vooral wanneer het iemand betreft die hier schuimbekkend te keer gaat tegen die zelfde overheid die haar alle vrijheid en geld wil afpakken. Je doet het zelf !
60.000 euro ! voor een vehikel , waarmee je om de zoveel 100 kilometer aan de paal moet . Iedereen lacht je uit .
Als je uitgeraasd bent, elke auto is tegenwoordig een “laptop” op wielen.
EU regulering, meneer Bert, in elke nieuwe auto zit een camera, en al die andere “veiligheidsopties” anders krijgen ze geen typegoedkeuring.
En een beetje EV haalt met gemak 1200 km voordat je ergens aan een “paal” moet hangen.
Blijven lachen Bert, misschien kom je er ooit eens achter dat die “klimaatverandering” helemaal niet over klimaat gaat.
En een beetje EV haalt met gemak 1200 km voordat je ergens aan een “paal” moet hangen’.
?????????????????????? Welke dan Cornelia? En ook als het vriest?
Hmmm, ik begin steeds meer te begrijpen van je ‘verhalen’.
Digitaal meten is een beetje lariekoek, de sensoren zijn eigenlijk altijd analoog.En daarmee de meting ook.
we zien het op alle onderwerpen terugkomen ; daders die agressief de slachtoffers aanvallen met back -up van hun leiders.
Als het gaat over de ‘energietransitie ‘ beschuldigen daders en hun medeplichtigen de slachtoffers: degenen die de rekening moeten betalen in zowel materiële en immateriële zin. Je gelooft het niet . Ze worden nog kwaad ook als je ze – de spreekwoordelijke buurman – er fijntjes op wijst dat ze op de niet bezitters en begunstigden parasiteren . Schuimbekkend wijzen ze er dan op dat het een ‘ recht ‘ is , wat hen gegeven is.
Zo gaat ook met de wolf . Als die de dieren doodbijt is dat de schuld van de eigenaar. ( algemeen geaccepteerd onder de bevolking )
Kortom, overal waar in een vorig tijdsgewricht ‘dader’ stond is dat nu ‘slachtoffer’ en een voorheen gewaardeerd lid van de maatschappij een ‘ asociaal ” of hufter.
duidelijk dat het gezelschap gauw doorloopt en verder gaat met waar ze gebleven was . Net zoals dat de gehele periode al ging . Niet luistern , gewoon doorlopen . Straks is iedereen het alweer vergeten.
oh , nu al ; de klok luidde al twaalf.
“Verder meldt de Völkerische beobachter vandaag dat”
VK meldt ook:
“Dankzij zon, wind en biomassa is inmiddels 23 procent van het energieverbruik in Nederland afkomstig uit hernieuwbare bronnen.”
Alleen gaf het CBS gisteren aan dat 16,6% van het energieverbruik in Nederland uit hernieuwbare bronnen komt.
432/2600=16,6%
De definitie van energieverbruik en hernieuwbaar in 2025 is kennelijk erg h/vernieuwbaar bij het CBS.
Op 19-06 gaven ze “Het totale energieverbruik daalde naar 1767 PJ.”
Op 09-07 gaven ze “In 2025 verbruikte Nederland bijna 2600 petajoule (PJ) aan energie”
Opmerkelijk.
https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2026/25/23-procent-energieverbruik-komt-uit-hernieuwbare-bronnen
https://www.cbs.nl/nl-nl/achtergrond/2026/28/energieverbruik-18-procent-lager-dan-in-2000
@ Lo ,
Clintel was er ook ingetrapt: ‘ Maar et CBS zegt dat de consumptie van elektrische energie niet toenam ” ervan uitgaanda dat het CBS de waarheid vertelt . NOT . ook het CBS speelt het spel mee.
Hoe kan nou de vraag naar elektrische energie dalen als alle bussen en wagenparken , warmtepompen en airco stroom gingen slurpen als een gek .
Alles en iedereen zit in de grote brainwash die dus al decennia aan de gang is en voor mensen die nog niet het slachtoffer zijn, steeds gevaarlijker .
Ik denk dat de “cijfers” die WIJ krijgen te zien gewoon bullshit zijn, dezelfde bullshit als wat er over alles geschreven wordt.
WIJ krijgen gewoon niet meer te horen hoe iets zit.
Zelfs de meest simpele omschrijving van een noodlottig ongeluk is zo opgeschreven dat je helemaal van NIETS weet als je het bericht gelezen hebt.
Kijk ook naar AI, steeds vaker komt de AI met het voorgeschreven narratief, na een korte leerperiode kom je uit bij dezelfde bullshit als je met Google vindt.
Wij krijgen te horen wat we moeten geloven, en die “cijfers” zullen dat bevestigen, want ze komen uit dezelfde koker.
En om juist die reden geloofd 24% van de mensen in ons land het niet meer, ze volgen zelfs geen nieuws meer.
Dat komt natuurlijk door de Europese maatregelen op het vlak van energiezuinigheid. Geen gloeilampen meer, witgoed is stukken zuiniger, motoren worden zuiniger, voedingen worden steeds zuiniger, standby gebruik wordt minder. Om maar een paar redenen te noemen. Maar ik ben gebrainwashed dus voel je veilig om deze ontwikkelingen te negeren en je aluhoedje op te zetten onder je 100W gloeilamp.
Het voordeel is dat je de lamp in de winter meer gebruikt omdat het donker is, en dan hoeft de kachel minder hard te werken vanwege de warmte afstraling van de lamp. Beter is het om led lampen te nemen en een elektrische kachel want dan voldoe je aan de energietransitie idioterie.
@ Nico , wij begrijpen elkaar .
Meneer de visonair heeft dan wel geen alu hoede op maar wel een heel bankstel in de oren en een balk van hier tot gunter in z’n oogjes . Hij behoort tot de hierboven genoemde ‘daders’ door mij , samen met een groot deel van de rest van de crew hier .
@ Cornelia ; doorgaans bent u heel goed met cijfertjes als het gaat om geld verdienen met zonnepanelen en een EV. Zie mijn commentaren hierboven .
Hoe zuiniger je word Mark hoe meer je gaat betalen.
Witgoed is zuiniger, hoeveel want het draait langer.
Met de hedendaagse stofzuiger zuig je langer want hij zuigt niet meer zo goed als de modellen van 1500 a 2000 watt, de ergernis van de prullen niet eens meegeteld.
En hoe meer de zak vol wordt hoe slechter die dingen het doen, dus ook nog een keer meer zakken nodig.
En ja het ene merk zal het wel wat beter doen dan het ander.
Allemaal iets voor zuinigheid fanaten.
En ondanks alles liggen ze nog te kloten met hun stroomnet.
Vroeger waren er kolencentrales daar draaide alles op en de stroom koste geen zak.
Maar net als deze mevrouw verteld zijn het idioten in Europa die zich zelf buiten spel aan het zetten zijn tegenover de rest van de wereld.
Nog een voorbeeld, de paketbezorgerster hier reed in een electrische bus, behalve met deze hitte want ze haalde de route niet, dus toch maar weer de dieselbus totdat de temperatuur weer goed is, tja die hernieuwbare zooi toch.
Wat voor schade heeft dit de maatschappij al gekost?
Dit soort gedrag kan zonder consequentie gevoerd worden. de grote massa betaalt wel
Nico’s NOS-klimaatlijst
Nieuw : Haaien, door de klimaatverandering is er nu een enorme toename van het aantal haaien voor de Nederlandse kust.
Eerdere nieuwsberichten
∙ Door de klimaatverandering kunnen we een polycrisis krijgen (een gezondheidscrisis).
∙ Door de klimaatveranderingen kunnen er in de toekomst geen winterspelen meer gehouden worden.
∙ Door de klimaatverandering worden de stranden op Bonaire steeds kleiner.
∙ We moeten iets doen tegen de extreme regenbuien, door klimaatverandering zal dit vaker voorkomen.
∙ Door de klimaatverandering hebben we nu mousserende wijn uit Nederland.
∙ 2025 behoort tot de warmste jaren sinds metingen begonnen.
∙ Sociale huurwoningen krijgen meer last van hitte en wateroverlast.
∙ Orkanen worden sterker door warmere oceanen.
∙ Orkaan-effecten rond Jamaica door lokale opwarming van zee.
∙ Koraal bij Bonaire sterft af door opwarming van de zee.
∙ Spanje kent de heetste zomers ooit door klimaatverandering.
∙ De Golfstroom kan verzwakken of stilvallen.
∙ Gletsjers in de Alpen smelten sneller en beïnvloeden rivieren.
∙ De dennenprocessierups rukt op door warmer klimaat.
∙ De brandweer traint voor meer natuurbranden.
∙ Vaker dubbele hittegolven door klimaatverandering.
∙ Kwallen leggen Franse kerncentrales stil door warm water.
∙ Hittegolven van 40 graden in Spanje worden waarschijnlijker.
∙ Bosbranden in Zuid-Frankrijk door droogte en hitte.
∙ Het Great Barrier Reef verbleekt door opwarming.
∙ Overstromingen in Europese steden zoals Kopenhagen nemen toe.
∙ Aardappelen rotten in Engeland door natter weer.
∙ Meer turbulentie in de luchtvaart door veranderende luchtstromen.
∙ De vuurvlinder sterft uit door klimaatverandering.
∙ Bedrijventerreinen kunnen onder water komen te staan door piekbuien (±15 cm scenario).
Het gaat goed met de elektrificatie, nog even en er is helemaal geen stroom meer.
https://www.omroepflevoland.nl/dossier/stroomstoringen#1
“Serieuze’ discussie ? ……
……. ik heb geen data voor mijn hypothese ….
……. echter de correlatie tussen ‘hernieuwbare’-CO2-ban-klimaatbestrijding en vrouwen – die blij door het glazen plafond braken – heeft een even hoge correlatie als de stijging van ijsverkoop boven de 20 grC.
Dit kwam weer eens op bij mij al een tijdje geleden …….
……. maar kwam wederom tot rijpheid toen ik weer eens de elitaire “groene’ activist advocate (ex-corpsbal) Advocaat Bénédicte Louise Marie Ficq, …….
……. die optreedt namens honderden (straks werkeloze en van de bijstand levende) omwonenden haar destructieve klimaat-stikstof-narratief op de NOS hoorde herhalen i.v.m. haar nieuwe betrokkenheid in de Justitiële strafzaak tegen de Tatra / Tatra-directie
Ficq’s grote strafrechtelijke aandachtsgebieden naast Tata Steel zijn andere vervuilingszaken, zoals haar aangiftes tegen Chemours (PFAS)
Zou Ficq beseffen hoeveel werkgelegenheid er op het spel staat in haar ‘groene’ strijd tegen de ‘vervuilende’ chemische en zware industrie in Nederland.
Advocaat Bénédicte Louise Marie Ficq, heeft het helemaal door, je moet de global elite aanpakken waar het zeer doet, bij hun bedrijven dus.
Maar is het kwartje echt gevallen, dat is de vraag? Het is natuurlijk een stap vooruit dat Eija zich gerealiseerd heeft dat de politieke remedies voor ‘het probleem’ veel schadelijker zijn dan de vermeende kwaal. Maar iets heel anders is het herkennen dat ‘het probleem’ helemaal niet bestaat. Die stap heeft ze volgens mij nog niet gezet, en dus is het kwartje nog onderweg en nog niet op de grond aangekomen.