Ben ik een complotdenker?

Door Tom Forrester-Paton

Ik stel deze vraag naar aanleiding van een recente e-mailwisseling met een persoon die zeer belangrijk voor me is. Hij vroeg zich af of mijn verzet tegen klimaatcatastrofisme, en de woede die ik voel over de schade die het aanricht aan onze samenlevingen, me zo in beslag hebben genomen dat ik enigszins losgezongen ben van de realiteit. Het is een goede vraag.

Net zoals zelfs paranoïde mensen vijanden kunnen hebben, is niet elke complottheorie onwaar. Om een ​​recent voorbeeld te noemen dat minder onaangename mensen dan ik liever zouden vergeten: in de eerste weken van de Covid-epidemie werd het idee dat het virus was ontstaan ​​door een lek in een laboratorium in Wuhan waar onderzoek naar functiewinst werd gedaan, afgedaan als ‘complottheorie’, met een extra laagje ‘racisme’ erbij. Een half decennium later twijfelt niemand van enige betekenis nog serieus aan de theorie van het laboratoriumlek als oorsprong van Covid, en Anthony Fauci, die zich opwierp als de hogepriester van de Covid-hysterie,  bevindt zich in minachting van het Congres  nadat hij maar liefst 111 keer een beroep deed op zijn zwijgrecht. Hij deed dit in reactie op vragen die bedoeld waren om zijn rol te verduidelijken bij het toewijzen van Amerikaanse fondsen aan onderzoek naar functiewinst in het laboratorium in Wuhan – precies het laboratorium waarvan hij in 2020 met klem had ontkend dat het verantwoordelijk kon zijn voor het creëren en het ontsnappen van het Covid-virus.

Hoewel hij dit publiekelijk met klem ontkende, onthult zijn privé-e-mailcorrespondentie dankzij de hoorzittingen in Washington nu dat hij tegenover vertrouwelingen zijn angst deelde dat een lek in een laboratorium wel degelijk de bron van de epidemie was.

Toch geloof ik sterk in het bestaan ​​van een omvangrijke samenzwering van stilte, waarbij het IPCC, het grootste deel van de reguliere media, Google en de hoogste politieke kringen van de EU, het VK, Australië, Canada en Nieuw-Zeeland betrokken zijn, om alle informatie te onderdrukken – hoe gezaghebbend de bron ook is – die twijfel zou kunnen zaaien over de noodzaak om hun samenlevingen te ‘decarboniseren’. Het is dan ook terecht om die overtuiging in twijfel te trekken.

Mijn overtuiging is dan ook dat klimaatalarmisme begon met een plausibele hypothese, die sindsdien echter nadrukkelijk is weerlegd. Niet voordat het een hele industrie van subsidieverstrekking, oplichting met hernieuwbare energie en groepsdenken binnen organisaties had voortgebracht. En niet voordat er een cultuur was ontstaan ​​om die industrie te beschermen, waarin academici worden beloond met financiering en goedkeuring van collega’s, terwijl afwijkende meningen worden bestraft met ‘cancelcultuur’ en armoede.

Dit brengt me bij de eerste reden om te vermoeden dat ik misschien toch wel bij mijn volle verstand ben. Want er zijn letterlijk geen sociale voordelen verbonden aan klimaatscepticiteit – en juist heel veel nadelen. Ik kan op de vingers van één hand tellen hoeveel mensen ik ken die mijn scepsis over klimaatalarmisme delen, laat staan ​​mijn woede over de schade die het aanricht. De enige beloning voor mijn standpunt is de nogal eenzame beloning dat ik met mezelf kan leven. En dat is maar goed ook, want zo maak je zeker geen vrienden.

De reacties van mensen lopen uiteen wanneer ze geconfronteerd worden met mijn twijfel of door de mens veroorzaakte ‘uitstoot’ zoveel schade aan de planeet toebrengt dat het logisch is om onze bevolking te verarmen, onze economieën te ruïneren, de Volksrepubliek China een industrieel zwaard van Damocles in handen te geven waarmee ze ons op een door hen gekozen moment in de toekomst kunnen bedreigen, en bovendien  de ontwikkelingslanden de financiële middelen te ontzeggen  die ze nodig hebben om de energie-infrastructuur op te bouwen die nodig is om hun economieën op gang te brengen zoals wij, hun voormalige kolonisatoren, de onze hebben opgebouwd – omdat we hebben besloten dat we beter weten dan zij wat het beste voor hen is.

• De ware gelovigen, en degenen met gevestigde belangen – bijvoorbeeld in de bodemloze put van hernieuwbare energie – zijn zichtbaar boos en beschuldigen me van onwetendheid, of van het feit dat ik een aanhanger ben van iets dat QAnon heet. (Ik heb wel eens van QAnon gehoord, maar nooit helemaal begrepen wat het is.)
• De progressieven in de binnenstad, die geen flauw benul hebben van de wetenschap achter het vermeende opwarmingseffect van CO2, maar die zijn opgevoed met het idee dat het aanhangen van die cultus een teken van burgerlijke deugd is, reageren vaak met die blik van medelijden die de moderne farizeeër reserveert voor degenen die hij als moreel minderwaardig beschouwt.
• Iets minder irritant zijn degenen die doen alsof ze iemands argumenten onderschrijven, maar steevast terugvallen op het argument van autoriteit – dat wil zeggen, dat de overgrote meerderheid van de wetenschappers aan wie ze zijn blootgesteld, de alarmerende hypothese als juist beschouwt. De sleutelwoorden hier zijn natuurlijk “aan wie ze zijn blootgesteld”; weinigen lijken ooit van  Ian Plimer, Roy Spencer, Roger Pielke, Judith Curry of William Happer gehoord te hebben, laat staan ​​van de legioenen minder prestigieuze wetenschappers die de hypothese dat door de mens veroorzaakte bijdragen aan atmosferische CO2 een opwarmend effect hebben, over het algemeen niet verwerpen, maar volhouden dat dit effect mild is, logaritmisch afneemt met toenemende concentratie, geen bedreiging vormt voor de leefbaarheid van de planeet en deze zelfs zou kunnen verbeteren , precies zoals  Svante Arrhenius , de natuurkundige die als eerste de hypothese opperde dat toenemende CO2-niveaus, al dan niet van antropogene oorsprong, de planeet zouden kunnen opwarmen en de vruchtbaarheid ervan zouden kunnen verhogen, voorspelde. En waarom zouden ze ooit van deze wetenschappers gehoord hebben, als  hun meest waarschijnlijke nieuws- en informatiebronnen  er juist op gericht zijn ervoor te zorgen dat hun stemmen nooit gehoord worden?

En het moet gezegd worden dat de week waarin Jason Arday zijn hoogleraarschap aan Jesus College in Cambridge heeft neergelegd, niet bepaald een goede week is om mij ervan te overtuigen dat de academische wereld een plek van onberispelijke intellectuele zuiverheid is, toegewijd aan de onpartijdige zoektocht naar de waarheid. Proberen met deze mensen te discussiëren, is een voortdurende herinnering aan Mark Twains aforisme dat het makkelijker is om iemand voor de gek te houden dan hem ervan te overtuigen dat hij voor de gek is gehouden.

• Een kleine minderheid begroet mijn scepsis met een letterlijke of figuurlijke high-five, maar zelfs van deze schamele groep zijn er maar weinigen die het met mij eens zijn dat de keizer naakt verklaart. Zoals ik hierboven al zei, daar staan ​​vele straffen op.

Maar waarom, vragen de minst onsympathieke van mijn gesprekspartners, ben ik hier zo boos over? Waarom, zo impliceert hun vraag, doe ik niet gewoon wat de meeste mensen doen – meegaan met de consensus, genoegen nemen met een rustig leven en genieten van de sociale voordelen van groepslidmaatschap die daaruit voortvloeien? Ik zal proberen die vraag te beantwoorden, maar het is een lastige, want hoe meer ik nadenk over waarom de klimaathoax me boos maakt, hoe bozer ik word, en ik vind het niet bepaald prettig om boos te zijn.

Het meest voor de hand liggende probleem zijn de directe kosten van Netto Nul. Ik ben geen econoom, dus ik ben niet in staat om het bedrag te berekenen dat naar verluidt nodig is om de wereldeconomie te ‘decarboniseren’. Bloomberg suggereert echter  dat er ongeveer 200 biljoen dollar nodig zal zijn om Netto Nul in 2050 te bereiken. Aangezien Bloomberg erom bekend staat klimaatonzin in het algemeen, en Netto Nul in het bijzonder, te promoten, is het waarschijnlijk dat dit een aanzienlijke onderschatting is – maar laten we hun spelletje meespelen en ons eens voorstellen wat dat bedrag, dat neerkomt op een jaarlijkse uitgave (afhankelijk van de gebruikte disconteringsvoet) van ongeveer 2,75 biljoen dollar per jaar, werkelijk betekent.

2,75 biljoen dollar per jaar? Waar moet je je nou druk over maken? Het is inderdaad letterlijk een onvoorstelbaar bedrag, maar laten we proberen ons dat voor te stellen door te kijken wat je ermee zou kunnen kopen als het niet zomaar zou worden verdampt op het altaar van de klimaatpaniek.

Volgens ChatGPT kost het ongeveer 5 miljoen dollar om een ​​middelgroot ziekenhuis in Zimbabwe te ontwerpen, bouwen en uit te rusten. Laten we dat als een ruwe schatting nemen voor heel Afrika ten zuiden van de Sahara. Als dat klopt, zouden we met onze 2,75 biljoen dollar 550 van zulke ziekenhuizen kunnen kopen. Deze oefening was leuk en maakte de toenemende woede die ik ervoer tijdens het uitvoeren ervan enigszins goed, dus ging ik ermee door en kwam ik met een korte tabel van dingen die we zouden kunnen kopen als de milieuactivisten niet al ons geld zouden verspillen.

Alle kosten zijn bij benadering in Amerikaanse dollars.

Ik zou nog veel meer kunnen zeggen, maar u begrijpt het vast wel. Ik heb deze cijfers meerdere keren moeten controleren om er zeker van te zijn dat ik ze niet met een factor tien overdreef. Doe alstublieft hetzelfde en zeg het me als ik het mis heb. Eerlijk gezegd, zelfs als dat zo was, zouden de cijfers nog steeds duizelingwekkend zijn. En dit zijn slechts de directe kosten van Net Zero, geschat door een organisatie die openlijk gelooft in klimaatcatastrofisme; om Groucho Marx te parafraseren: als u ze niet bevalt, zijn er veel hogere schattingen beschikbaar. En laten we onszelf niet voor de gek houden dat de grootste CO2-uitstoters zoals China en India ook maar iets daarvan zullen teruggeven.

Maar dan zijn er nog de indirecte kosten

De economieën die zich het meest ijverig hebben ingezet voor netto nuluitstoot, hebben allemaal de energiekosten enorm zien stijgen, en hun economieën hebben daar de prijs voor betaald. Hun groei per hoofd van de bevolking was nauwelijks van nul te onderscheiden. Deze zwakke bbp-groei wordt bijna volledig gecompenseerd door hun immigratie.

Maar de gevolgen van de door subsidies voor hernieuwbare energie opgeblazen energiekosten, samen met de exorbitante kosten om al die gratis wind en zon te beheersen zodat het elektriciteitsnet niet elke tien minuten platligt – oh, en had ik het al over de kosten om producenten van hernieuwbare energie te betalen  om hun elektriciteit niet  terug te leveren aan het net wanneer er een overschot is? Of de kosten om onderbenutte (en daardoor te dure) fossiele brandstofcentrales in stand te houden en paraat te houden voor de koude, windstille nachten wanneer er helemaal geen hernieuwbare energie is? Zo niet, dan had ik het moeten doen, ook al maakt het me, tot mijn grote ongenoegen, alleen maar bozer dan ik al ben.

Dit buitengewone zelfvernietigende project heeft ertoe geleid dat de laatste restanten van de zware industrie in Australië en het Verenigd Koninkrijk, en eigenlijk overal waar ze serieus wordt geprobeerd, gestaag zijn verdwenen. Tegelijkertijd is China de taak gegeven om te produceren wat wij vroeger produceerden – iets wat ze doen door kolen te verbranden – en is er een Potemkin-achtige infrastructuur voor hernieuwbare energie opgezet om de nuttige idioten van de westerse groene beweging wijs te maken dat ze het hiermee eens zijn. En om hun zonnepanelen en windmolens te blijven kopen, die zogenaamd allemaal in het Westen gemaakt zouden worden als onderdeel van de absurd genoemde groene revolutie – weet u nog? Maar goed, zoals mijn gesprekspartner suggereert, misschien speelt dit zich allemaal af in mijn gestoorde hoofd.

Natuurlijk zullen de fanatieke voorstanders van Net Zero volhouden dat  het niet  uitgeven van deze nauwelijks geloofwaardige bedragen zal leiden tot ‘klimaatschade’ die groter is dan zijzelf – maar ja, dat zouden ze natuurlijk wel zeggen. Bjorn Lomborg, die aanzienlijk verder gaat dan ik in het erkennen van de schadelijke effecten van antropogene CO2, en die, om maar even een voorbeeld te noemen, meer van economie afweet dan ik ooit zal weten, heeft uitvoerig uiteengezet waarom het geld dat aan Net Zero wordt besteed veel beter kan worden besteed aan aanpassing aan de klimaatveranderingen die zich daadwerkelijk voordoen (in plaats van aan die welke alleen in de computermodellen van de klimaatdeskundigen bestaan), met nog genoeg geld over voor ziekenhuizen, scholen, onderzeeërs, enz. (zie hierboven).

Lomborg is er behoorlijk boos over. Stel je eens voor hoe boos hij zal zijn als hij zich verdiept in de atmosferische wetenschap en beseft dat er eigenlijk geen ‘klimaatcrisis’ bestaat, en dat de kosten van aanpassing dus niet hoger zullen zijn dan ze in de hele geschiedenis van de mensheid zijn geweest.

Dat is dus één van de redenen voor mijn woede. Maar het is zeker niet de enige.

De geschiedenis van de menselijke vooruitgang is in wezen een verhaal over mensen die bruikbare energie verkrijgen uit steeds dichtere vormen van koolstof. Met de enige uitzondering van waterkracht – een hernieuwbare energiebron waar ik volledig achter sta – zijn er geen voorbeelden van samenlevingen die rijker werden, laat staan ​​de welvaart bereikten die wij in het Westen gewend zijn, door over te stappen op brandstoffen met een lagere energiedichtheid. Geen. En zoals mijn moeder graag zei:

wie dacht dat de pre-industriële samenleving veel te bieden had, moest zich eens voorstellen hoe het was om in de 17e eeuw kiespijn te hebben.

In de 19e eeuw was Groot-Brittannië, het land waar ik geboren ben, uitgegroeid tot ‘de werkplaats van de wereld’ door de energiedichtheid van steenkool succesvol te benutten. Dankzij de inspanningen van die veelbesproken Amerikaanse gigant John D. Rockefeller begon het land ook de nog hogere energiedichtheid van olie te ontdekken. Bovendien had het instellingen ontwikkeld die eigendom beschermden, contracten afdwongen en verdienste beloonden. Daardoor was het rijker dan welk land in de geschiedenis dan ook. De bevolking genoot een steeds hogere levensverwachting en de marine, gevoed door een proto-meritocratische cultuur en voorzien van een infrastructuur voor scheepsbenodigdheden, wapens en bevoorrading die anticipeerde op de standaardisatie- en massaproductietechnieken die de industriële revolutie zouden gaan kenmerken, stelde het land in staat om wereldwijd macht uit te oefenen. Het was dan ook vrijwel onvermijdelijk dat het de meest succesvolle kolonisator in de geschiedenis zou worden.

Dit is niet de plek om de verdiensten van het daaruit voortgekomen Britse Rijk te bespreken, maar het is volgens mij zinloos om te ontkennen dat de voormalige koloniën die zich het meest nauwgezet aan het door het Rijk nagelaten bestuursmodel hebben gehouden, de meest gunstige postkoloniale resultaten hebben gekend.

Vergelijk Nieuw-Zeeland met Zimbabwe, of Singapore met Sierra Leone, als u wilt begrijpen wat ik bedoel. Dat gezegd hebbende, heeft geen enkele samenleving, zoals ik al eerder zei, ooit de welvaart bereikt die wij – op eigen risico – als vanzelfsprekend beschouwen, zonder toegang tot overvloedige, direct beschikbare energie van het soort dat alleen fossiele brandstoffen (met de enige uitzondering van waterkracht) blijken te kunnen leveren.

Klimaatalarmisten vleien zichzelf met de gedachte dat hun neo-Malthusiaanse gejammer over Gaia de planeet redt, en daarmee ook de mensen die erop leven. Het zijn dezelfde mensen die zich druk maken over het lot van landen ten zuiden van de Sahara. Je hoort ze zelfs mompelen over verschillende vormen van herstelrecht, waarbij enorme geldbedragen zouden worden uitbetaald aan de vermeende slachtoffers van de Britse koloniale overheersing.

Toch steunen deze mensen enthousiast het beleid om de Wereldbank geen financiering te verstrekken voor projecten op het gebied van fossiele brandstoffen in die landen – waarvan de meeste in Afrika ten zuiden van de Sahara liggen – die ze het hardst nodig hebben. “Het verbranden van koolstof heeft ons de welvaart gebracht waar jullie zo naar verlangen,” zeggen ze, “maar nu hebben we ontdekt dat onze rijkdom is gebouwd op twee eeuwen ecologische vernietiging, en we hebben besloten ons te bekeren. En jullie moeten je samen met ons bekeren door je eigen rijkdom te vergaren met behulp van deze mooie, glimmende, maar volledig theoretische en onbewezen technologie voor hernieuwbare energie die wij voor jullie hebben. Nou ja, als we ‘wij’ zeggen, bedoelen we een paar vrienden van ons. Connecties zijn zo belangrijk, weet je dat niet?”

Dit is niet alleen een zinloze truc, aangezien China, dat geen scrupules heeft over het verbranden van kolen, maar al te graag de elektriciteitscentrales zal bouwen die het vrome Westen mijdt, en daarmee zijn verderfelijke geopolitieke invloed nog verder zal uitbreiden – het is ook onuitstaanbaar neerbuigend jegens de betrokken Afrikanen.

Dat leidt tot nog meer woede

Het lijkt me namelijk zo dat als je de economische ontwikkeling van een groot aantal minder fortuinlijke mensen wilt belemmeren, je verdomd zeker moet zijn van je redenen daarvoor. Volharden in zo’n beleid, terwijl je hypothese herhaaldelijk is weerlegd en je volstrekt geen rekening houdt met de wensen van de mensen aan wie je het oplegt, is verbijsterend onethisch – en dat maakt me woedend. Heel erg. Ik neem aan dat het strikt genomen een complottheorie is, maar het is niet alsof die lieden zich er voor schamen – sterker nog, ze scheppen er zelfs over op!

Waar staan ​​we nu? We hebben het gehad over de de-industrialisatie van onze verlamde economieën. We hebben het gehad over het verstikken van ontwikkelingslanden door ze kunstmatig de financiële middelen te ontnemen die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen. We hebben het gehad over de duizelingwekkende geldstromen die worden uitgedeeld om deze belachelijke doelen na te streven. Wat blijft er over? Ik weet het – de volledige afwezigheid van een democratisch mandaat.

Ik bedoel, als dit allemaal echt zo’n goed idee was, zou je denken dat de voorstanders ervan het lef zouden hebben om hun zaak in het parlement te bepleiten. Maar nee. Zowel in Australië, het Verenigd Koninkrijk als in een dozijn andere landen heeft het klimaatbeleid de regerende elite zo in zijn greep dat grote delen van sociopathische wetgeving zonder effectief parlementair toezicht zijn aangenomen.

Wat je ook vindt van de argumenten voor decarbonisatie, je hebt ongetwijfeld bedenkingen bij het uitgeven van zulke enorme bedragen aan belastinggeld zonder enig debat. Een goed voorbeeld hiervan deed zich voor in het Verenigd Koninkrijk, toen Theresa May, wanhopig op zoek naar een manier om een ​​’erfenis’ achter te laten en de aandacht af te leiden van haar verder rampzalige premierschap, Groot-Brittannië via secundaire wetgeving vastlegde op ‘Netto nul uitstoot in 2050’ – dat wil zeggen, wetgeving die niet via een parlementaire stemming tot stand kwam, maar door de uitoefening van bevoegdheden die haar door eerdere wetgeving waren toegekend.

Daarmee is mijn opsomming van complottheorieën zo’n beetje afgerond, of zoals ik ze liever noem: redenen waarom ik zo woedend ben over die hele prutspraktijken rondom klimaatalarmisme. Er is echter nog één punt dat ik wil maken, en dat betreft het minachten van de wetenschap.

Al in 2009, toen de wereld erachter kwam – maar deed alsof dat niet zo was – dat een groep ‘wetenschappers’ samenspande om te voorkomen dat hun werk gerepliceerd zou worden, onder andere door de peer-review te manipuleren om artikelen die twijfel zaaiden over het alarmerende verhaal uit belangrijke tijdschriften te weren, schreef professor Michael Kelly , die deel uitmaakte van de Oxburgh-commissie die onderzoek deed naar wat later bekend zou worden als Climategate, het volgende:

(i) Ik vind het ten zeerste onacceptabel dat simulaties worden omschreven als experimenten (zonder op zijn minst de kwalificatie ‘computerexperimenten’). Dit doet afbreuk aan eeuwenlange experimenten en maakt het mogelijk dat de output van simulaties als echte data wordt beschouwd. Dit laatste is een zeer ernstige zaak, omdat het kan leiden tot het idee dat echte ‘echte data’ onjuist kunnen zijn, simpelweg omdat ze niet overeenkomen met de modellen! Dat is een omkering van eeuwen wetenschap.

Hij schreef vervolgens:

Ik heb over het algemeen sympathie voor Ernest Rutherford: “Als je experiment statistiek nodig heeft, had je een beter experiment moeten uitvoeren.”

Ondanks deze scherpe kritiek achtte de commissie zich in staat de wetenschappers van de UEA vrij te spreken van elk ‘opzettelijk’ wetenschappelijk wangedrag – het woord ‘opzettelijk’ is daarbij nogal veelzeggend, lijkt mij.

In werkelijkheid zijn de wetenschappelijke principes waarmee ik ben opgeleid, volledig aan de kant geschoven, en de wetenschappelijke wereld heeft daaronder geleden. Het is wellicht de moeite waard om een ​​of twee van die principes nog eens te herhalen.

Data wint het altijd van theorie. Om de grote Richard Feynman te citeren:

“Het maakt niet uit hoe mooi je theorie is, het maakt niet uit hoe slim je bent. Als het niet overeenkomt met experimenten, is het fout.”

De zogenaamde ‘klimaatwetenschappers’ – weet je nog dat we een discipline hadden die klimatologie heette, beoefend door klimatologen? – hebben dat blijkbaar niet begrepen.

Het Climategate-schandaal draaide om een ​​wetenschappelijke misleiding die Michael Mann gebruikte (wiens getuigenis in een recente smaadzaak tegen Mark Steyn door de rechter werd omschreven als “procesmisbruik te kwader trouw” en “een belediging van het gezag van de rechtbank”) om te verbergen dat de dendrologische gegevens, waarop hij zich baseerde voor zijn beroemde ‘hockeystickgrafiek’ van temperatuurverloop, die sinds het  begin van de instrumentele metingen  in de tijd van Newton vrij goed overeenkwamen met de instrumentele metingen, precies op het moment dat Mann wilde dat de grafiek overeenkwam met de stijgende temperatuur die begon na het einde van de Kleine IJstijd – de ‘kling’ van zijn ‘hockeystick’.

In weerwil van Feynman kortte Mann de dendrologische gegevens simpelweg in op het punt waar ze afweken van de waarnemingen, en voegde hij de instrumentele gegevens voor de ontbrekende jaren eraan toe, alvorens het ter publicatie in Nature in te dienen . Dit stond bij Manns vrienden, met name degenen die werkten aan de UEA (University of East Anglia), wiens server de e-mails bevatte die het wangedrag aan het licht brachten, bekend als ‘Mike’s Nature Trick‘. De resulterende grafiek, in combinatie met het inmiddels door het IPCC als “onwaarschijnlijk” bestempelde (het IPCC heeft het inmiddels als zodanig bestempeld) RCP8.5-model, vormde de basis voor talloze klimaatbezorgende, sociopathische wetgeving.

Nu we het toch over het IPCC hebben, hier is nog een van mijn wilde complottheorieën: het is opgericht om een ​​probleem aan te pakken waarvan men veronderstelde dat het bestond. Het idee dat het op enig moment in zijn betreurenswaardige bestaan ​​tot de conclusie zou zijn gekomen dat antropogene CO2-uitstoot eigenlijk geen probleem was, zodat het zichzelf kon opheffen en zijn bijdragers iets nuttigs met hun leven konden doen, is gewoonweg absurd. Kalkoen, Kerstmis, enzovoort. Het is, neem ik aan, belangrijk om op te merken dat het IPCC twee rapporten produceert:

1. Het beoordelingsrapport (AR) bevat de resultaten van het onderzoek van de academische deelnemers aan het IPCC. Niemand leest het AR, behalve laffe ontkenners die op zoek zijn naar fouten of, vaker nog, bevindingen die in tegenspraak zijn met wat er in het rapport te vinden is.
2. De samenvatting voor beleidsmakers (SPM). Deze zou een vereenvoudigde, maar waarheidsgetrouwe weergave van het rapport moeten zijn, begrijpelijk voor de lezer zonder specialistische kennis, en dus, naar verluidt, geschikt om beleidsmakers te informeren.

Het probleem met deze structuur is dat het de samenstellers van het SPM in staat stelt aspecten van het AR die zij onvoldoende alarmerend vinden, verkeerd voor te stellen en er redelijk zeker van te zijn dat hun verbeteringen onopgemerkt zullen blijven. Omgekeerd biedt het de academici van het AR een dekmantel. Als ze door laffe klimaatontkenners worden uitgedaagd om uit te leggen waarom een ​​bepaald aspect van een eerder SPM niet overeenkomt met de waarnemingen, kunnen ze verwijzen naar het relevante gedeelte van het corresponderende AR en zeggen: “Kijk, we hebben uitkomst x misschien wel in ons rapport genoemd, maar we deden dat met ‘lage zekerheid’ – jammer dat dat detail niet in het SPM is opgenomen, maar het SPM is niet onze verantwoordelijkheid, dus…”

Wel, ik denk dat de AR-bijdragers  verantwoordelijk zijn  voor de manier waarop hun werk in de SPMs wordt weergegeven. Ze waren zich er jaar na jaar van bewust dat hun ‘weinig betrouwbare’ (ik geef de voorkeur aan ‘garbage in, garbage out‘) model RCP8.5 door activistische journalisten van de gevestigde media werd gebruikt als de standaardaanpak om wetgevers te overtuigen steeds duurdere ‘klimaatmaatregelen’ te nemen.

Zelfs als professionele etiquette het niet vereiste, was het een kwestie van burgerplicht om erop te wijzen dat RCP8.5 vol zat met grove overdrijvingen en volstrekt ongeschikt was voor beleidsvorming. Maar dat zou de steeds lucratievere klimaatcultus, waarvan het IPCC het Vaticaan was, in gevaar hebben gebracht. Dus in plaats daarvan, en ondanks talloze klachten (dat waren die gemene ontkenners met hun belachelijke complottheorieën, alweer), deden ze niets om de feiten recht te zetten.

De misstappen van Michael Mann, en die van de Britse en Nieuw-Zeelandse handlangers die hij omkocht, werden weggewuifd door de eensgezindheid die de klimaatwetenschap sindsdien kenmerkt. Academici, die niet meer moed hebben dan wie dan ook, en terecht aanvoelen dat er weinig te winnen maar veel te verliezen viel door zich uit te spreken, hebben de neiging gehad om te zwijgen, als ze zich al niet bij het koor van doemdenkers hebben aangesloten. Een van de gevolgen van deze intimidatie van dissidenten is het creëren van de misleidende indruk van een ‘overweldigende consensus’ van wetenschappelijke opinie die het alarmistische verhaal ondersteunt.

En zelfs als zo’n consensus zou bestaan, wat dan nog? De wetenschap boekt vooruitgang door de consensus uit te dagen, niet door zich eraan aan te passen. Van Galileo, die volhield dat de aarde in een baan om de zon draaide en niet andersom, tot Barry Marshall, die zichzelf infecteerde met Helicobacter pylori om zijn hypothese te testen dat deze bacterie, en niet stress, de oorzaak was van maagzweren, is de geschiedenis van de wetenschap vrijwel de geschiedenis van excentrieke figuren die zichzelf gelijk gaven en de heersende consensus omverwierpen.

Enkele academische wetenschappers, van wie ik er hierboven een paar heb genoemd, hebben misbruik gemaakt van hun vaste aanstelling om hun afkeuring te uiten over de trucs die nodig zijn om de steeds lucratievere hype gaande te houden. Maar de absurd antiwetenschappelijke opvatting dat de wetenschap ‘vaststaat’ had de mainstream media zo in zijn greep dat omroepen zoals de Australian Broadcasting Corporation, de BBC en The  Guardian, als ze het bestaan ​​van deze ketters al erkennen, dat alleen doen om hen af ​​te schilderen als ‘ontkenners’.

Maar ja, dat zou natuurlijk ook gewoon weer een van mijn complottheorieën kunnen zijn.

***

Uit THE DAILY SCEPTIC.

Dit artikel werd oorspronkelijk gepubliceerd  op de blog van de auteur, Harrumpf.com.

***