Het meten van zinloze klimaatacties

Door Vijay Jayaraj.

Wat zouden Amerikanen eraan hebben om elke ton kooldioxide die vrijkomt bij het gebruik van fossiele brandstoffen in de Verenigde Staten te elimineren? Het antwoord, zelfs als we ongefundeerde aannames accepteren die het zogenaamde voordeel zo groot mogelijk doen lijken, is: niets.

De wereldwijde campagne tegen koolstofdioxide (CO₂) berust op een belofte die nooit is getoetst. Overheden over de hele wereld hebben heffingen, emissiehandelssystemen, brandstofnormen en subsidies ingevoerd vanuit de ononderzochte veronderstelling dat nationale opofferingen – tot het punt van economische vernietiging – een rampzalige opwarming van de aarde zouden voorkomen.

Washington heeft zich tweemaal achter dit uitgangspunt geschaard. De regering-Obama presenteerde het Clean Power Plan en beloofde in het kader van het Klimaatakkoord van Parijs de uitstoot met meer dan 25% te verminderen ten opzichte van het niveau van 2005. De regering-Biden deed een financiële toezegging die het Congres vaststelde op 391 miljard dollar in de klimaatbepalingen van de Inflation Reduction Act van 2022. Voeg daar regels voor uitlaatgassen van energiecentrales, normen voor huishoudelijke apparaten en brandstofvoorschriften aan toe, en Amerikanen financieren de grootste herstructurering van een energiesysteem in de geschiedenis. Je werd verteld dat dit de planeet zou helpen. Niemand zei in hoeverre.

Economieën van 50 staten vernietigen zonder resultaat

Een rapport van   Kevin Dayaratna van Advancing American Freedom , getiteld ” Fifty States, Virtually No Impact “, onderzoekt deze vraag aan de hand van computermodellen die de alarmerende klimaatsimulaties van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de Verenigde Naties nabootsen. Om tegemoet te komen aan de vergezochte apocalyptische beweringen van het IPCC, gaat de analyse uit van de fantasie dat de reductie van broeikasgasemissies in 2020 is begonnen en permanent is geworden.  Ook omstreden technische aannames van het IPCC zijn in het model opgenomen.

Desondanks concludeerde Dayaratna dat de hoeveelheid opwarming van de aarde die voorkomen zou worden door het elimineren van de Amerikaanse CO₂–uitstoot ongeveer 0,11 graden Celsius zou bedragen in 2050 en 0,24 graden Celsius in 2100.

Het rapport rangschikt de 50 Amerikaanse staten en het District of Columbia op basis van hun theoretische opwarmingspotentieel en laat verschillen zien van minuscule fracties van een graad. Het is natuurlijk absurd om te denken dat zulke kleine verschillen tientallen jaren van tevoren voorspeld kunnen worden, terwijl de weersvoorspelling van het weekend vaak onjuist is.

De overkoepelende boodschap van het rapport is dat een staatsparlementariër die stemt voor klimaatbeleid in VN-stijl, catastrofale economische kosten aan zijn kiezers oplegt in ruil voor een temperatuurdaling die niet waarneembaar of voelbaar is.

Echte natuurkunde ontmaskert pseudowetenschappelijke absurditeiten

Om de absurditeit nog groter te maken, gaat elk cijfer in de analyse van Dayaratna ervan uit dat de opwarminganalyse van het VN-IPCC deugt. Als je de pseudowetenschappelijke aannames weglaat, stort de argumentatie voor de favoriete klimaatprogramma’s alleen maar verder in elkaar. De natuurkundige wetten in de echte wereld vertellen een heel ander verhaal.

Broeikasgassen, waaronder CO₂, vertonen een afnemend rendement in hun opwarmingseffect naarmate de atmosferische concentraties stijgen. Bij de huidige niveaus  zijn  de infraroodabsorptiebanden voor CO₂ al grotendeels verzadigd, wat betekent dat extra moleculen steeds minder bijdragen aan de opwarming. Een verdubbeling van de CO₂-concentratie  ten opzichte van de huidige 420 deeltjes per miljoen leidt tot een verwaarloosbare temperatuurstijging van minder dan 1 graad Celsius.

Uitgaande van meer realistische aannames zou de hoeveelheid opwarming die in 2050 voorkomen zou worden 0,0084 graden Celsius bedragen (in plaats van 0,11 graden) als de Amerikaanse uitstoot volledig zou worden geëlimineerd. Het volledig stopzetten van de wereldwijde uitstoot zou slechts 0,070 graden Celsius opwarming voorkomen, ervan uitgaande dat dit überhaupt voorspelbaar is.

Natuurlijke, gunstige opwarming

In een reactie aan het Environmental Protection Agency (EPA) in 2025  noemde Dr. William Happer, emeritus hoogleraar natuurkunde aan de Princeton University, de beweringen van het IPCC “ernstig gebrekkige wetenschap”.

Ten eerste, zo stelde hij, hebben broeikasgassen van de Industriële Revolutie tot nu toe geen catastrofale opwarming, extreem weer of schade veroorzaakt; verzadiging zorgt ervoor dat hun toekomstige impact nog kleiner zal zijn. Ten tweede weerspiegelt de meeste waargenomen opwarming sinds 1750 het natuurlijke herstel van de Kleine IJstijd, waarbij broeikasgassen slechts een fractie bijdragen.

Volgens Happer moet de EPA

“het publiek informeren over de wetenschappelijke feiten die aantonen dat een toename van de uitstoot van koolstofdioxide en andere broeikasgassen, en een groter gebruik van fossiele brandstoffen, mensen wereldwijd ten goede zal komen in de vorm van meer voedsel en goedkope energie, met slechts een verwaarloosbaar effect op de temperatuur en extreme weersomstandigheden.”

Het rendement op triljoenen aan subsidies, kosten voor naleving van regelgeving, hogere elektriciteitsprijzen en gemiste economische groei is dus gebaseerd op hypothetische, minuscule temperatuurschommelingen die niets betekenen.

Beleidsmakers zouden hun energiebeslissingen dienovereenkomstig moeten afwegen en prioriteit moeten geven aan betaalbare en betrouwbare energievoorziening boven de holle gebaren van een anti-humane beweging.

***

Oorspronkelijk gepubliceerd in  American Thinker , 1 september 2026.

Vijay Jayaraj is wetenschappelijk en onderzoeksmedewerker bij de  CO2 Coalition in Fairfax, Virginia. Hij behaalde een master in milieuwetenschappen aan de University of East Anglia en een postdoctorale graad in energiemanagement aan de Robert Gordon University, beide in het Verenigd Koninkrijk, en een bachelordiploma in ingenieurswetenschappen aan de Anna University in India. Hij was onderzoeksmedewerker bij de Changing Oceans Research Unit aan de University of British Columbia in Canada.

***