Vlaamse klimaathysterie

Door Lode Goukens.

Afgelopen weekend lazen we de krant De Morgen. Daarin blonken media en Michelle Haas en David Van Reybrouck uit in bijna ziekelijke uitingen van navelstaarderij.

In het geval van Van Reybrouck is dat niet zo verschrikkelijk of verrassend. Deze man wordt namelijk gesubsidieerd om zich als dorpsidioot “denker des vaderlands” te noemen in de luwe periodes tussen het signeren van boeken met fictieve geschiedenis. Van Reybrouck leeft van staatsruif en lezingen over alternatieven voor de representatieve democratie.

Bij Haas, het vriendinnetje van minister van Oorlog Theo Francken (N-VA), is dit toch een geheel ander verhaal. Haas is onderzoekster internationale politiek, verbonden aan de UGent en aan het Egmont Instituut. Dat laatste instituut is niet de gelijknamige uitgeverij van het Vlaams Belang, maar een diplomatieke en geopolitieke denktank van de federale regering van België.

De titel boven het interview met mevrouw of juffrouw Haas was de volgende:

“Wat als we klimaatrampen even gewoon gaan vinden als Russische terreur in Oekraïne?”

Aan de hand van het vraagteken in de titel en de woorden ‘Rusland’ en ‘klimaatrampen’ weet bijna elke lezer met een onsje gezond verstand dat verder lezen op eigen risico is. Voor onze geliefde lezers gaan we natuurlijk door het vuur en begeven we ons in gevaarlijke mijnenvelden en narratieve moerassen van de bejubelde Hollandse en Vlaamse intelligentsia.

Als zelfs de Hoge Venen geopolitiek worden

Tot aan zijn oksels in het woordenmoeras citeert uw dienaar mademoiselle Lièvre letterlijk:

“Ons collectieve hart breekt voor de Hoge Venen. De bosbranden in Frankrijk kwamen al dichtbij, maar nu staat ons eigen natuurgebied in brand. Klimaatverandering is een gigantische mondiale uitdaging en een acute Europese veiligheidscrisis.”

Blijkbaar was haar naam wel degelijk Haas, want iedereen weet dankzij de confraters van de RTBF dat de brand veroorzaakt is door een maaimachine die opereerde in opdracht van de Waalse overheid, meer bepaald het Département de la Nature et des Forêts (DNF). Dat is de tegenhanger van Agentschap Natuur en Bos (ANB) in Vlaanderen.

Was het intellectuele luiheid van een lid van een federale denktank? Of was het lafheid van een defensiespecialiste? Het Franse spreekwoord luidt:

‘Chaque homme est un lièvre’.

In het Vlaams komt dat neer op zoiets als

“iedereen is een schijtluis”.

Een woord dat mama zaliger niet zo geapprecieerd zou hebben en dus overwogen we even schijtlaars of angsthaas ter explicitering. Het eerste is nauwelijks beter en ruimt de ontlasting niet uit de beeldspraak. Het tweede zou een gratuite frivoliteit zijn op de achternaam van mademoiselle Michelle.

Het is veel belangrijker Michelle Haas’ escatologisch gehalte te meten. Dat is haar dosis eindtijdgevoelens of zeg gerust haar apocalyptische visioenen. Ze schreef het zelf in een vlaag van gebrekkige onoprechte bescheidenheid:

“Met mijn achtergrond als adviseur voor Groen krijg ik vaak de vraag hoe ik dat verzoen met mijn huidige positie als defensie-analist. Alsof ik van kamp ben veranderd. Maar er valt niets te verzoenen. De wereld staat in brand, door agressieve staten én door achterstallig klimaatbeleid.”

Zo doen ze dat aan de UGent.

Toch gaf Haas een beetje kritiek op David Van Reybrouck. Al bleek het slechts schijn, want ze schreef vooral:

“Stop met het framen van klimaatverandering als ideologische cultuuroorlog en zie het als een zaak van welbegrepen eigenbelang, is zijn oproep. Overstijg de partijpolitieke scheidslijnen. Rechts ecologisme kan perfect bestaan. Ik ben het met hem eens.”

Rusland of het klimaat: kies uw vijand

Waarom opperde ze dan heel even een beetje kritiek? Omdat haar winkeltje bedreigd werd. Ze vertelde het zonder schaamte of schroom. De miljarden voor defensie storen hem “enorm”. We vergissen ons bovendien van vijand, stelt hij. Rusland is er na vier jaar niet eens in geslaagd twee Oekraïense provincies volledig in te palmen en de Russische economie “ligt op zijn gat”. Hij voorspelt dat de komende tien jaar geen enkele Belg zal sterven door Russisch geweld.

En Haas vervolgde:

“Ik heb zeer veel respect voor Van Reybrouck, voor zijn historische werk en analyses over mondiale onrechtvaardigheid, maar deze inschatting van de Russische dreiging vind ik onbegrijpelijk. In welke realiteit gedraagt Rusland zich nu niet als vijandige mogendheid?”

Nauwelijks een paar paragrafen verder herviel Haas in de klimaatdoemdenkerij en de apocalyptische framing:

“Klimaatslachtoffers in Nepal raken ons hopelijk toch ook, net als Oekraïense slachtoffers van Russisch geweld?”

Het illustreert perfect met wat voor soort analisten de federale regering zich omringt. Het verklaart ook waarom Haas als studente van de UGent plots door de VRT werd opgevoerd in nieuws en duidingsprogramma’s. Een blonde en jonge vrouw als nieuw orakel over defensie en ‘card carrying’ Groen-activist. De medialancering slaagde met 10 op 10. Een Nederlandse Groen-millitante werd adviseur van de federale denktank én het kabinet van Theo Francken.

Intellectuele armoede zonder voorgaande

Nu we toch aan het griezelen zijn, ga ik nog even in op David Van Reybrouck, omdat maandagochtend Vlaams minister van Klimaat Melissa Depraetere (Vooruit) in een interview uitgesmeerd over twee krantenpagina’s in De Standaard hem opvoerde als bron. Dat DS-interview, met als titel

“niets heeft zoveel impact op onze koopkracht als het klimaat”,

is van een intellectuele armoede zonder voorgaande.

Depraetere is “de allereerste Vlaamse klimaatminister ooit”, beweert DS. Daarbij ging men even voorbij aan het feit dat de bevoegdheid al bestond, maar niet als een soort portefeuille met aparte koperen plaat op de gevel. Bij Zuhal Demir (N-VA) viel de klimaatbevoegdheid onder Energie en Klimaat. Depraetere negeert net als de rest de feiten over de vonkende maaimachine in de Hoge Venen.

Interviewster Valerie Droeven kwam zelf aanzetten met Van Reybrouck in een vraag:

“David Van Reybrouck noemt de klimaatcrisis de grootste veiligheids- en gezondheidsuitdaging van deze tijd. Servers vielen uit in ziekenhuizen, mensen moesten vluchten voor branden…”

Depraetere antwoordde:

“Het ís de grootste uitdaging van onze tijd tout court. Niets heeft zoveel impact op onze koopkracht als klimaat. Het is ongelooflijk dat we het klimaatbeleid nog steeds zo ideologisch benaderen en die verschillen niet kunnen overstijgen.”

Droeven had meteen de gewenste kop voor boven haar interview gescoord.

Een naïeve lezer vraagt zich soms af of die interviews niet allemaal vals zijn, en de communicatiedienst van een politicus en het journaille de tekst na lang vergaderen en puzzelen niet gewoon samen ineendraaien ter promotie van de excellentie en uiteraard als clickbait of oppepper van de achterban.

Uit de vragen van Droeven kwam heel duidelijk naar voren dat ze extreem groen en links is. In die mate zelfs dat ze Depraetere lijkt te willen geselen omwille van haar laksheid en gebrek aan overtuiging. Een gekend sektarisch ritueel.

Geseling omwille van een gebrek aan geloofsijver. Een vervelend detail daarbij is dat als Depraetere nog een greintje gezond verstand bezit, de kans inderdaad heel groot is dat ze een boel beweringen van journaliste Droeven niet zal geloven.

Waanzinnige leugens

Geloofwaardigheid is blijkbaar niet meer belangrijk. Ongeloofwaardiger dan Van Reybrouck kan nauwelijks. In het interview in De Morgen met titel “Schrijver en klimaatactivist David Van Reybrouck:

‘Mijn generatie zal door de hitte bij bosjes sneuvelen’”,

kraamt hij ronduit waanzinnige leugens uit. Deze zomer was hij zogezegd voor het eerst bang van de hitte. Meteen goed voor een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog.

De armoedige subsidieslurper van 54 blijkt zelf appelsap te persen. Met appelen van zijn bomen in de Franse Ardennen, waar hij een huisje heeft.

“Vorig jaar plukte hij 450 kilo appelen, dit jaar is de oogst veel schraler, de bomen kregen amper vocht.”

De Morgen sprak Van Reybrouck in zijn appartement in Schaarbeek.

De getormenteerde schrijvelaar begon over de brand in de Hoge Venen:

“Ik was zo aangeslagen door de brand dat ik mijn weekendplannen heb omgegooid en een stuk heb geschreven, in één ruk, zoals ik dat deed na de aanslagen in Brussel of na de verkiezing van Donald Trump.”

Dat Van Reybrouck getormenteerd is, valt inderdaad op.

Het opvallendste voorbeeld konden we de trouwe lezer niet onthouden:

“Ik ben voor het eerst echt bang geweest. In juni was ik in Rome, waar het bloedheet was. Ik had in de Vaticaanse musea drie à vier uur fantastische kunst bekeken, maar je mag daar geen water meenemen. Toen ik buiten stapte, heb ik om de hoek een hotelkamer moeten boeken om even te bekomen.”

Gepatenteerd leugenaar

Onze redactie satire zou het niet kunnen verzinnen. Zelfs niet onder invloed van geestrijke dranken. Van Reybrouck blijkt overigens een gepatenteerde leugenaar. Er zijn maar liefst zes drank- en eetgelegenheden in de Vaticaanse musea. Pikanter nog: de groedkoopste hotelkamer start rond de 129 euro per uur. Let op: die draagt de naam “Erosuite”. Dat is een botshotelletje voor een rendez-vous met Romeinse courtisanes of schandknapen. De normale hotels kosten minstens 150 euro per nacht volgens Booking.com.

Kortom, de kritiekloze gelijkgestemde interviewsters Barbara Debusschere en Lotte Beckers maakten zich eindeloos belachelijk met een interview met een fantast. Dat blijkt uit de reeds jarenlang ontkrachte onzin die hij debiteerde:

“Mijn innerlijke akker wordt door alle grote emoties doorploegd. Verdriet, woede, machteloosheid, onthutsing, wanhoop. Maar voor het klimaat is dat allemaal irrelevant. (lacht) In mijn teksten of lezingen probeer ik wel een evenwicht te vinden tussen die emotionele betrokkenheid en een nuchtere analyse. Ik wil niet gaan schelden. Ik probeer vooral tot meer daadkracht op te roepen, maar ook begrip te tonen voor de complexiteit.”

DVR is als marktkramer geboren. Een Eddy Wally van de klimaatkerk en de overbodige elite van betweters waar kranten als De Morgen en De Standaard op teren.

***

Bron Pallieter.

***