Noorwegen verwerpt het valse alternatief van de klimaatorthodoxie en behoudt zijn welvaart

Door Vijay Jayaraj.

De Noorse energieminister Terje Aasland vertelde Reuters dat zijn land de olie- en gasproductie in de Barentszzee zal voortzetten, ondanks een verbod van de Europese Unie (EU) op boringen in het Noordpoolgebied.

“In de huidige geopolitieke en veiligheidssituatie ben ik van mening dat de voortzetting van de activiteiten in de Barentszzee zowel de Noorse als de Europese belangen dient,” aldus Aasland.

Hoewel Noorwegen geen EU-lid is, is het een nauwe bondgenoot en Europa’s grootste gasleverancier. Het land dekt ongeveer 30% van de gasbehoefte van de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk. Vorig jaar bereikte de Noorse gasproductie bijna recordniveaus en de olieproductie het hoogste niveau sinds 2009.

Zonder nieuwe velden wijzen officiële prognoses echter op een scherpe daling van de productie na 2030. Aasland is van plan de productie en export tot ten minste 2035 op het huidige niveau te handhaven en heeft verklaard dat het Arctische gebied van groot belang is voor de langetermijn positie van Noorwegen als leverancier.

De EU rechtvaardigt momenteel een verbod op nieuwe boringen in het Noordpoolgebied op milieugronden, maar koopt tegelijkertijd het gas dat haar fabrieken van energie voorziet. Anders Opedal, CEO van het Noorse energiebedrijf Equinor, verklaarde dat olie- en gasproducenten uit de Barentszzee andere afnemers zouden vinden als Europa zou weigeren hun gas af te nemen.

Zelfs Fatih Birol, hoofd van het Internationaal Energieagentschap (IEA) en voorvechter van de overgang naar een energievrije economie, heeft de EU opgeroepen haar afwijzing van de ontwikkeling van het Arctische gebied te heroverwegen in het belang van de energiezekerheid.

Europa heeft als gevolg van zijn ‘groene’ ambities al economische schade geleden. Volgens het IEA zullen de elektriciteitsprijzen in de EU voor energie-intensieve industrieën in 2025 gemiddeld meer dan twee keer zo hoog zijn als in de VS en meer dan 50% hoger dan in China. Een rapport uit 2024 over het concurrentievermogen van Europa waarschuwde dat dergelijke kosten de maakindustrie ondermijnen.

Vanaf dit punt draait het verhaal niet langer om het Noordpoolgebied, maar ineens om alle anderen.

Noorwegen is geen economisch noodlijdende, olierijke natie die een slechte gewoonte rechtvaardigt. Het is een van de rijkste samenlevingen ter wereld, met een bbp per hoofd van de bevolking van meer dan $105.000 en een staatsinvesteringsfonds dat in juni de grens van $2,39 biljoen overschreed. Vijf en een half miljoen mensen hebben koolwaterstoffen uit de zeebodem gebruikt om een ​​uitgebreid gezondheidszorgsysteem, gratis universiteiten en pensioenen voor toekomstige kleinkinderen te creëren.

Als Noorwegen olie en gas onmisbaar acht voor zijn economie, is het onredelijk om van armere landen te verwachten dat zij hun eigen grondstoffen opgeven. Dit heeft enorme gevolgen voor Afrika, Zuid-Azië en andere snelgroeiende regio’s. Voor veel Afrikaanse huishoudens kan een onbetrouwbare energievoorziening catastrofale gevolgen hebben.

Vertragingen bij projecten voor fossiele brandstoffen veroorzaken kosten die niet in spreadsheets worden weergegeven. Een gasproject dat vastloopt door discussies over klimaatverandering leidt tot de ontbinding van engineeringteams, de verplaatsing van boorinstallaties, hogere leenkosten en de nooit gebouwde kunstmestfabriek die de koolwaterstof als grondstof zou hebben gebruikt. Tien jaar aan cumulatieve voordelen gaan verloren voor de staatsbegroting.

Westerse voorstanders van klimaatverandering veroordelen de weg die hun samenlevingen hebben bewandeld naar ongekende welvaart als immoreel. Elke geavanceerde economie industrialiseerde met behulp van kolen, olie en gas. Noorwegen slaagt er, ondanks een financiële buffer van 2 biljoen dollar, nog steeds in om dat te doen. In tegenstelling tot hun tegenhangers in de EU, Canada en Australië, erkennen Noorse beleidsmakers dat olie en gas cruciaal zijn voor de toekomst van hun land.

Wanneer ministers uit ontwikkelingslanden bijeenkomen met kredietverstrekkers en donororganisaties, zouden ze het interview met Aasland ter sprake moeten brengen en één vraag moeten stellen: als de voortdurende ontwikkeling van het Arctische gebied de Noorse en Europese belangen dient, op welke basis dient een Nigeriaanse gasinstallatie of een Bengalese terminal dan een minder belangrijk belang?

Klimaatactivisten presenteren een valse keuze tussen betaalbare, betrouwbare energie en milieubescherming. Noorwegen verwerpt deze valstrik. Een land kan afval verminderen, technologieën verbeteren, ecosystemen beschermen en tegelijkertijd de betrouwbare energievoorziening garanderen die het moderne leven vereist.

Vijay Jayaraj.

Energieovervloed en menselijk welzijn vertonen een correlatie in alle tot nu toe verzamelde datasets. Noorwegen heeft dit erkend en handelt hiernaar. Armere landen begrijpen dit ook. Wat hen ontbreekt, is niet het bewijs, maar de instemming – en een soevereine staat zou deze instemming niet hoeven te vragen. Verantwoordelijken in ontwikkelingslanden zouden het voorbeeld van Noorwegen als model moeten nemen en daarop voortbouwen.

***

Bron hier.

***