Een parasiet is een levensvorm die zich ten koste van een ander organisme (de gastheer) in stand houdt en vermenig­vuldigt. Een parasiet kan in het gast-organisme leven, in welk geval men spreekt van een endoparasiet, of buiten het lichaam van het gast-organisme: een ectoparasiet. De schade aan de gastheer is niet zo groot dat deze aan de relatie ten onder gaat; in dit laatste geval spreken we van een parasitoïde. Parasitisme is een van de vormen van symbiose; hoewel dit laatste woord ook wel selectief voor vormen van samenleving wordt gebruikt die niet ten koste van een van de partners gaan. Parasieten kunnen van groot tot heel klein zijn. (bron: Wikipedia)

Er zijn veel fopwetenschappers onder klimatologen, sociaal-psychologen, criminologen en shariadeskundigen. Op twee manieren passen zij in het gastheer-parasiet-model:

  1. De fopwetenschappers parasiteren op het kapitalistische westen (endoparasitair). Zij gebruiken vrijheid om te liegen en te bedriegen, en laten zich goed betalen uit fondsen die per saldo zijn opgebracht door eerlijk werk. Probleem voor de parasiet is dat de gastheer nog meer parasieten heeft: knoflooklanden, graaibankiers, knettergekke politici met prachtplannen, en onaangepaste cultuurverrijkers. De gastheer wordt steeds zieker; hij zal maatregelen moeten nemen tegen de parasieten, of hij overlijdt, en dan sterven de parasieten mee.
  2. De fopwetenschappers parasiteren op de èchte wetenschap (ectoparasitair). In de 19e en 20e eeuw heeft de natuurwetenschap enorme vooruitgang geboekt, vooral op de gebieden van electriciteit en scheikunde. Daar hebben we onze welvaart aan te danken. Zo werd de natuurwetenschap populair, maar helaas kan jan en alleman daarop weer parasiteren. Fopwetenschappers mogen zich hoogleraar noemen, en krijgen hetzelfde salaris als een echte bèta-professor (bèta = wiskunde + natuurkunde + sterrenkunde + scheikunde). Met statistiek martelen zij onderzoeksdata totdat er iets uitkomt dat hen of hun financiers zint. Sommigen verzinnen hun data zelfs, en alleen bij een ongelukkig toeval vallen zij door de mand. De gastheer wordt doodziek: bloggers stellen fraude aan de kaak, en de èchte wetenschap verliest bij elk schandaal weer vertrouwen bij het publiek.

Wat zijn de oplossingen voor deze nijpende situatie?

Oplossingen:

  • verhoog de status voor de echte bèta vakken; verlaag de status voor alle alpha en gamma vakken. Pas de collegegelden daarop aan, net als de salarisschalen bij de hele overheid;
  • voeg bèta-review toe als eis voor wetenschappelijke publicaties: alle artikelen die statistiek toepassen, moeten niet alleen door vakcollega’s worden beoordeeld, maar ook door een bèta-wetenschapper;
  • beloon fraude-exposanten: wie fraude of onzin ontmaskert zou daarvoor geld moeten krijgen waarmee hij het volgende geval te lijf kan gaan; daar mag rustig 10% van het totale onderzoeksgeld naar uit gaan; daarnaast zou 1 maal fraude aantonen in de ranglijsten even zwaar moeten moeten tellen als 10 gewone publicaties;
  • halveer het aantal alfa’s en gamma’s in de KNAW
Print Friendly, PDF & Email