Vlnr: James D. Watson, DNA, Francis Crick

Zelden zo genoten als bij het lezen van het op een rommelmarkt opgeviste De dubbele helix van niemand minder dan James D. Watson – de helft van het illustere Nobelprijs duo Watson & Crick – himself. Toeval bestaat niet. Het boek verscheel in revolutiejaar 1968. Maar het beschrijft de verwikkelingen rondom de Grote Ontdekking van 1953 en biedt daarmee een prachtig tijdsbeeld van het universitaire intellectuele leven voor de revolte.

Het boek bewijst voor mij drie dingen:

  1. De nieuwe baanbrekende hypothese is al lang en breed bekend voor zij definitief wordt bewezen (dat DNA een helix zou zijn en tevens drager van het genoom);
  2. Onderzoekers die er met hun neus bovenop zaten en het hadden kunnen, nee hadden moeten weten, zagen het niet (zie Rosalynd Franklin);
  3. De onderzoekers die het bewijs leveren volgen hun gut feeling dat een hypothese waar de consensus op dat moment niets in ziet toch moet kloppen;
  4. De liefde voor pure wetenschap was voor 1968 nog zo groot dat de concurrenten of zelfs aartsvijanden elkaar hartelijk feliciteerden als de doorbraak er eenmaal was (zie Linus Pauling);
  5. Dat de universiteit een aristocratische vesting hoort te zijn voor een select gezelschap zeer wonderlijke van nature tot de wetenschap gedreven geesten in plaats van het huidige socialistische carrièregeile allemansgebeuren.

En hoe betrek ik dit op het klimaatdebat en dan met name op de actuele heisa rondom de schandalige terugtreding van Wolfgang Wagner van Remote Sensing en de bezoedeling van de oprechte wetenschappelijke strijd van Roy Spencer om een revolutionaire hypothese te bewijzen die je zou kunnen samenvatten als: “It’s the clouds stupid!

Het behoeft eigenlijk weinig toelichting. Alarmisten vallen sceptici vaak aan op hun zogenaamd clichématige alternatieve hypotheses: natuurlijke variatie, oceanen, de zon, de wolken. Dat zou allemaal allang op zijn Realclimate’s zijn gedebunked. Maar van het geval Watson en Crick leren we juist dat juist een clichématige simpele hypothese die al jaren rondwaart, ineens toch helemaal waar blijkt te zijn.

Lees eens mee wat Watson meldt over Rosalynd Franklin vlak voor de doorbraak:

Ze werd juist steeds kwader door mijn herhaalde toespelingen op helixstructuren. Koeltjes bendadrukte ze dat er geen enkel bewijs was op grond waarvan Linus, of wie dan ook, een helixstructuur voor DNA kon postuleren.

Maar direct na de ontdekking al toonde deze Rosy ineens volop respect voor Francis Crick:

Omdat hij dacht dat Rosy niets met hem te maken wilde hebben, richtte hij zich tot Maurice, totdat het langzaam tot hem was doorgedrongen dat Rosy zijn advies wilde hebben over een of ander kristallografisch probleem en kennelijk besloten had haar onverholen vijandigheid te verruillen voor een gesprek tussen gelijken.

En dan de reactie van de grote Linus Pauling die zelf alles op alles had gezet om de DNA structuur als eerste te ontrafelen maar die was blijven hangen in een gebrekkige hypothese:

Paulings reactie was er een van oprechte opwinding, evenals die van Delbrück. In vrijwel elke andere situatie zou Pauling hebben gestreden voor de correcte punten in zijn hypothese, maar vanwege de overweldigende biologische voordelen van een zelfcomplementair DNA-molecuul gaf hij zich zonder meer gewonnen.

Linus Pauling (Linus Thorvalds – de vader van Linux – werd naar hem vernoemd) won in 1962 ook nog de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn activisme tegen het atoomwapen. Hij is daarmee een “gelijke” van Al Gore en het IPCC. Maar hoe verschrikkelijk ondenkbaar is het dat Al Gore of Pachauri zich ooit op een dergelijk elegante manier zouden neerleggen bij een overwinning van de zonne- en/of wolkenhypothese.

Maar goed: Pauling zal zich op zijn beurt weer omdraaien in zijn graf als iemand nu zou beweren – zoals nu ook redelijk onomstreden is onder historici – dat de atoombewapening juist de wereldvrede heeft bewaard.

Waaruit weer blijkt dat activisme (of een politieke agenda) zeer goed kunnen samengaan met een Nobelprijs voor de Vrede maar zeer slecht met de Wetenschap met hoofdletter W..

Wat mij betreft is Judith Curry – ook in het nu viraal om zich heen grijpende Spencer-Wagner fiasco – hét grote voorbeeld van dat het toch nog wel kan post 1968, zuivere wetenschap met een schoon geweten…

Print Friendly, PDF & Email